گِنتی 22

بلق بلعام کُوں سڈیندے

1اِیندے بعد بنی اِسرائیل موآب دے میداناں ءچ پُج تے یردن دریا دے مشرقی بنّے اُتے یرِیحُو شہر دے سامنڑے ڈیرے لائے۔ یرِیحُو شہر دریا دے پار ہا۔

2موآب دے بادشاہ بلق بِن صفور کُوں پتہ لگا جو بنی اِسرائیل امورِیاں نال کیا کُجھ کیتے۔ 3موآبیاں ایہ وی ڈِٹھا جو بنی اِسرائیل بہُوں زیادہ ہِن۔ اِیں پارُوں اُنہاں اُتے دہشت چھا گئی۔ 4اِنہاں مِدیانیاں دے بزُرگاں نال گالھ کیتی جو، ”ہُنڑ ایہ لشکر ساڈے آسُوں پاسُوں دا علاقہ اِینویں چٹ کر ویسی جِینویں ڈاند میدان دی گھاہ چٹ کر ویندے۔“

وَل موآب دے بادشاہ بلق بِن صفور 5بلعام بِن بعور کُوں سڈنڑ کیتے کُجھ قاصد اُوندے وطن فتور دو بھیجے جیہڑا فرات دریا دے کنارے تے ہا۔ بلق دا پیغام ایہ ہا، ”ہِک قوم مِصر تُوں نِکل تے یکی زمین اُتے کِھنڈ گئی ہے تے میڈے کولھ ای آباد تھی گئی ہے۔ 6اِیں پارُوں آؤ تے اُنہاں لوکاں اُتے لعنت بھیجو کیوں جو او طاقت ءچ میڈے تُوں ودھ ہِن۔ وَل تھی سگدے جو مَیں اُنہاں کُوں ہرا تے مُلک ءچوں کڈھ سگاں۔ کیوں جو مَیں جانڑدا ہاں جو جِینکُوں تُساں برکت ڈیندے ہیوے اُونکُوں برکت مِلدی ہے تے جِیندے اُتے تُساں لعنت بھجیندے ہیوے اُوندے اُتے لعنت پوندی ہے۔“

7موآب تے مِدیان دے بزُرگ لعنت دی فال گیری دی رقم گِھن تے ٹُر پئے۔ بلعام دے کولھ پُج تے اُنہاں اُونکُوں بلق دا سنیہا ڈِتا۔

8بلعام آکھیا، ”رات اِتھائیں ٹِکو تے جیہڑا کُجھ رب العالمین میکُوں فرمیسی، سویلے مَیں تُہاکُوں ڈسا ڈیساں۔“

بس موآبی سردار اُوندے کولھ ٹِک گئے۔ 9رات ویلے خُدا بلعام اُتے ظاہر تھیّا تے پُچھیا، ”ایہ بندے کوݨ ہِن جیہڑے تیڈے کولھ آئے ہِن؟“

10بلعام آکھیا، ”موآب دے بادشاہ بلق بِن صفور میکُوں سنیہا بھیجے جو، 11’جیہڑی قوم مِصر ءچوں نِکل آئی ہے اُوں زمین کُوں ڈھک گِھدے، اِیں کیتے آؤ تے میڈے کیتے اُوندے اُتے لعنت بھیجو۔ وَل تھی سگدے جو مَیں اُنہاں نال لڑ تے اُنہاں کُوں کڈھ سگاں‘۔“

12خُدا بلعام کُوں آکھیا، ”اُنہاں دے نال نہ ونجیں۔ تیکُوں اُوں قوم اُتے لعنت بھیجنڑ دی اِجازت نئیں کیوں جو اُنہاں اُتے میڈی برکت ہے۔“

13ولدی سویل بلعام اُٹھی تے بلق دے سرداراں کُوں آکھیا، ”آپنڑے وطن واپس لگے ونجو، کیوں جو رب العالمین میکُوں تُہاڈے نال ونجنڑ دی اِجازت نئیں ڈِتی۔“

14اِیں واسطے موآبی سردار بلق دے کولھ واپس آئے تے آکھیا، ”بلعام ساڈے نال آوݨ تُوں اِنکار کر ڈِتے۔“

15وَل بلق بئے سردار بھیجے جیہڑے عُہدے ءچ وڈے تے گِنتری ءچ پہلے آلیاں تُوں ودھ ہَن۔ 16او بلعام دے کولھ وَنج تے آکھنڑ لگے، ”بلق بِن صفور آدھن جو ’کوئی گالھ تُہاکُوں میڈے کولھ آوݨ تُوں نہ روکے، 17کیوں جو مَیں تُہاکُوں وڈا اِنعام ڈیساں۔ تُساں جیہڑا کُجھ وی اکھیسو مَیں کرݨ کیتے تیار ہاں۔ آؤ تاں سہی تے میڈے کیتے اُنہاں لوکاں اُتے لعنت بھیجو‘۔“

18پر بلعام جواب ڈِتا، ”جیکر بلق آپنڑے محل دی ساری چاندی تے یکا سونا وی میکُوں ڈے ڈیوے وَل وی مَیں آپنڑے خُدا رب العالمین دے حُکم دی خلاف ورزی نئیں کر سگدا بھانویں گالھ چھوٹی ہووے یا وڈی۔ 19تُساں وی پہلے سرداراں آلی کار رات اِتھائیں ٹِکو، اِیں دوران مَیں پتہ کریساں جو رب العالمین میکُوں بِیا کیا ڈسیندے۔“

20اُوں رات خُدا بلعام اُتے ظاہر تھیّا تے آکھیا، ”کیوں جو ایہ بندے تیکُوں سڈݨ آئے ہِن، اِیں پارُوں اِنہاں دے نال لگا وَنج پر صرف اُوہو کُجھ کریں جیہڑا مَیں تیکُوں ڈسیساں۔“

بلعام دی گڈھیں

21سویل کُوں بلعام اُٹھی تے آپنڑی گڈھیں اُتے کاٹھی سٹی تے موآبی سرداراں دے نال ٹُر پِیا۔ 22پر خُدا بہُوں کوڑیجیا جو او ویندا پئے۔ اِیں پارُوں اُوندا فرشتہ اُوندا مُقابلہ کرݨ کیتے راہ ءچ کھڑا تھی گِیا۔ بلعام آپنڑی گڈھیں اُتے سوار ہا تے اُوندے ڈُو نوکر اُوندے نال ٹُردے پئے ہَن۔ 23جڈاں گڈھیں ڈِٹھا جو رب دا فرشتہ آپنڑے ہتھ ءچ تلوار گِھن تے رستے ءچ کھڑے تاں او رستے تُوں ہٹ تے کھیت ءچ لگی گئی۔ بلعام اُونکُوں مریندے مریندے رستے اُتے گِھن آیا۔

24وَل رب دا فرشتہ ہِک ایجھی جاہ تے وَنج کھڑا تھیّا جِتھاں انگُور دے ڈُو باغاں دی چار دیواری دے سببّوں رستہ بہُوں تنگ ہا۔ 25گڈھیں فرشتہ کُوں ڈیکھ تے دیوار دے نال وَنج لگی تے بلعام دے پیر کُوں دب آ گئی۔ اِیں واسطے اُوں اُونکُوں ولا ماریا۔

26وَل رب دا فرشتہ اگُوں نِکل تے ہِک ایجھی تنگ جاہ تے کھڑا تھی گِیا جِتھاں سجے یا کھبے پاسے مُڑن کیتے کوئی جاہ نہ ہئی۔ 27جڈاں گڈھیں رب دا فرشتہ ڈِٹھا تاں او بہہ گئی۔ بلعام کوڑیج پِیا تے اُوں گڈھیں کُوں آپنڑی سوٹی نال بہُوں کُٹیا۔

28وَل رب العالمین گڈھیں دی زبان کھول ڈِتی تے اُوں بلعام کُوں آکھیا، ”مَیں تُہاڈے نال کیا کیتے جو تُساں میکُوں تریجھی پھیری کُٹیندے پئے ہیوے؟“

29بلعام جواب ڈِتا، ”تُوں میکُوں بےوقوف بنڑائے۔ جے میڈے ہتھ ءچ تلوار ہوندی تاں مَیں ہُنڑیں تیکُوں مار ڈیندا۔“

30گڈھیں بلعام کُوں آکھیا، ”کیا مَیں تُہاڈی اُوہو گڈھیں نئیں، جیندے اُتے تُساں اَج تئیں سوار تھیندے ریہے ہیوے؟ کیا میکُوں کڈھائیں اِینویں کرݨ دی عادت ہئی؟“

اُوں آکھیا، ”کوئناں۔“

31وَل رب العالمین بلعام دے اکھیں کھولیاں تے اُوں رب دے فرشتے کُوں ڈِٹھا جیہڑا ہُنڑ تئیں ہتھ ءچ تلوار گِھن تے رستے ءچ کھڑا ہا۔ بلعام اُوندے سامنڑے مُنہ دے بھار ڈھے پِیا۔ 32رب دے فرشتے آکھیا، ”تُوں آپنڑی گڈھیں کُوں ترے پھیری کیوں کُٹے۔ مَیں تیکُوں روکنڑ کیتے آیا ہاں، کیوں جو جیہڑا کُجھ تُوں کریندا پِیا ہیں او میڈی نظر ءچ بہُوں بُرا ہے۔ 33گڈھیں ترے پھیری میکُوں ڈیکھ تے میڈے سامنڑے تُوں مُڑ گئی۔ جے او نہ مُڑدی تاں مَیں اُوں ویلے ای تیکُوں مار ڈیندا پر گڈھیں کُوں چھوڑ ڈیندا۔“

34بلعام رب دے فرشتے کُوں آکھیا، ”مَیں گُناہ کیتے۔ میکُوں پتہ نہ ہا جو تُوں میڈے خلاف رستے ءچ کھڑیں پر جیکر میڈا سفر تیڈی نظر ءچ بُرا ہے تاں مَیں ہُنڑیں واپس لگا ویندا ہاں۔“

35رب دے فرشتے آکھیا، ”اُنہاں بندیاں دے نال لگا ونج پر صرف اُوہو کُجھ آکھیں جیہڑا مَیں تیکُوں ڈسیساں۔“

اِیں واسطے بلعام بلق دے سرداراں نال لگا گِیا۔

36جڈاں بلق سُنڑیا جو بلعام آندا پئے تاں او اُونکُوں مِلنڑ کیتے موآب دے اُوں شہر تئیں گِیا جیہڑا موآب دی سرحد تے اَرنون دریا تے ہے۔ 37اُوں بلعام کُوں آکھیا، ”کیا مَیں تُہاکُوں پیغام نہ بھیجیا ہا جو تُساں ضرور اوائے؟ تُساں کیوں نئیں آئے؟ کیا تُساں سوچے جو مَیں تُہاکُوں مناسب اِنعام نہ ڈے سگساں؟“

38بلعام جواب ڈِتا، ”میں تُہاڈے کولھ آ تاں گِیا ہاں پر مَیں آپنڑی طرفوں کُجھ نئیں آکھ سگدا بلکہ صرف اُوہو کُجھ اکھیساں جیہڑا خُدا میڈے مُنہ ءچ پیسی۔“

39وَل بلعام بلق دے نال قریت حُصات گِیا۔ 40اُتھاں بلق گاں، ڈاند، بھیڈ تے بکریاں قُربان کر تے اُوندے گوشت ءچوں بلعام تے اُوندے نال آلے سرداراں کُوں ڈے ڈِتا۔ 41آندی سویل بلق، بلعام کُوں نال گِھن تے ہِک اُچی جاہ تے چڑھ گِیا جِیندا ناں باموت بعل ہا۔ اُتھوں اُوں بنی اِسرائیل دے ڈیرے دا کنارہ ڈِٹھا۔