لُوقا 21

ہِک بیوہ دا نذرانہ

1وَل یسُوع نِگاہ چا تے دولت منداں کُوں ڈِٹھا جیہڑے ہیکل دے خزانے ءچ آپنڑے نذرانے سٹیندے پئے ہَن۔ 2اُوں ہِک غریب بیوہ کُوں وی اُوندے ءچ تانبے دے ڈُو چھوٹے سِکے سٹیندے1 ڈِٹھا۔ 3اِیندے تے اُوں آکھیا، ”مَیں تُہاکُوں سچ آدھا ہاں جو اِیں بیوہ اُنہاں سبھ کنُوں زیادہ سٹیا ہے۔ 4کیوں جو اُنہاں ساریاں تاں آپنڑی بہُوں دولت ءچوں کُجھ نذرانہ ڈِتا پر اِیں بیوہ غریب ہوندے ہوئے وی جیہڑا کُجھ اُوندے کولھ گُزارے کیتے ہا، سارا سَٹ ڈِتا۔“

یسُوع ہیکل دی بربادی دی پیشن گوئی کریندے

5جِیں ویلے کُجھ شاگرد ہیکل دے بارے ءچ آدھے پئے ہَن جو او نفِیس پتھراں تے نذر تھیّاں چیزاں نال سجی پئی ہے تاں یسُوع آکھیا، 6”او ڈینہہ آسن جو اِنہاں چیزاں ءچوں جیہڑیاں تُساں ڈیدھے ہیوے، اِتھاں کوئی پتھر اُتے پتھر باقی نہ راہسی بلکہ سبھ کُجھ ڈھا ڈِتا ویسی۔“

مُصیبتاں تے تکلیفاں

7اُنہاں اُوں کنُوں پُچھیا جو ”اُستاد! ایہ گالھیں کڈݨ تھیسن؟ تے کیا نشان ہوسی جو ایہ گالھیں تھیوݨ آلیاں ہِن؟“

8اُوں آکھیا، ”خبردار، کوئی تُہاکُوں گُمراہ نہ کر ڈیوے کیوں جو بہُوں سارے میڈے ناں نال آسن تے اکھیسن، ’مَیں المسیح ہاں‘ تے ایہ وی جو ’ویلا نیڑے آ گِیا ہے۔‘ تُساں اُنہاں دے پِچُھوں نہ ٹُر پوائے۔ 9تے جِیں ویلے جنگاں تے فساداں دیاں افواہاں سُنڑو تاں گھبرا نہ وَنجائے کیوں جو پہلے اُنہاں دا تھیوݨ لازم ہے پر اُوں ویلے فوراً خاتمہ نہ تھیسی۔“

10وَل اُوں اُنہاں کُوں آکھیا، ”قوم اُتے قوم تے سلطنت اُتے سلطنت چڑھائی کریسی۔ 11وڈے وڈے زلزلے آسن، جاہ جاہ کال پوسن، وباواں کِھنڈ ویسن تے اسمان اُتے وڈے وڈے دہشت ناک گالھیں تے نشان ظاہر تھیسن۔ 12پر ایہ سبھ کُجھ تھیوݨ کنُوں پہلے لوک تُہاکُوں میڈے ناں دی وجہ کنُوں گرفتار کریسن تے ڈُکھ ڈیسن، تے عبادت خانیاں دیاں عدالتاں ءچ پیش کریسن، تے قید خانیاں ءچ سَٹویسن، تے بادشاہاں تے حاکماں دے سامنڑے پیش کریسن۔ 13تے ایہ تُہاڈے کیتے گواہی ڈیوݨ دا موقع ہوسی۔ 14بس آپنڑے دل ءچ پکّا اِرادہ کر گِھنو جو پہلے کنُوں فِکر نہ کریسو جو آپنڑے دِفاع ءچ کیا جواب ڈیؤں۔ 15کیوں جو مَیں تُہاکُوں ایجھی زبان تے حِکمت عطا کریساں جو تُہاڈا کوئی وی مخالف نہ تاں تُہاڈا سامنڑا کر سگسی تے نہ تُہاڈے گالھیں کُوں غلط ثابت کر سگسی۔ 16تُہاکُوں ماء پِیُو، بِھرا، رشتہ دار تے دوست پکڑویسن بلکہ تُہاڈے ءچوں کُجھ کُوں مروا وی ڈیسن، 17تے میڈے ناں دے سببّوں سبھ لوک تُہاڈے نال دُشمنڑی رکھیسن۔ 18پر تُہاڈے سر دا ہِک وال وی نہ ڈھاسی۔ 19آپنڑے صبر نال تُساں آپنڑیاں جاناں کُوں محفوظ رکھیسو۔

یسُوع یروشلیم دی بربادی دی پیشن گوئی کریندے

20وَل جِیں ویلے تُساں یروشلیم کُوں فوجاں دے گھیرے ءچ ڈیکھو تاں سمجھ گِھنائے جو اُوندی بربادی نیڑے ہے۔ 21اُوں ویلے جیہڑے یہُودیہ ءچ ہووݨ او پہاڑاں اُتے بھج ونجنڑ، جیہڑے یروشلیم دے اندر ہووݨ باہر نِکل ونجنڑ، تے جیہڑے دیہات ءچ ہووݨ شہر ءچ داخل نہ تھیوݨ۔ 22کیوں جو ایہ ڈینہہ خُدا دے غضب دے ڈینہہ ہوسن جِنہاں ءچ او سبھ کُجھ جیہڑا پہلے کنُوں لِکھیا گِیا ہے پُورا تھیسی۔ 23اُنہاں اُتے افسوس جیہڑیاں اُنہاں ڈینہاں ءچ حاملہ ہوسن تے جیہڑیاں کھیر پِلیندیاں ہوسن۔ کیوں جو زمین اُتے بہُوں مُصیبت تے اِیں قوم اُتے وڈا عذاب ہوسی۔ 24لوک تلوار نال قتل تھیسن تے قیدی تھی تے ساریاں قوماں ءچ پُچائے ویسن۔ تے جئیں تئیں غیر قوماں دا وقت پُورا نہ تھیوے، یروشلیم غیر قوماں دے پیراں تلے لتاڑیا ویسی۔

اِبنِ ِ آدم دی آمد

25سِجھ، چَن تے تاریاں ءچ نشان ظاہر تھیسن تے زمین اُتے قوماں کُوں تکلیف تھیسی کیوں جو او سمندر تے اُوندیاں چھلاں دے شور کنُوں گھبرا ویسن۔ 26تے اِیں ڈر کنُوں جو زمین اُتے کیا کیا مُصیبتاں آوݨ آلیاں ہِن، لوکاں دے ہوش و حواس باقی نہ راہسن، اِیں واسطے جو اسمان دیاں طاقتاں ہلائیاں ویسن۔ 27اُوں ویلے لوک اِبنِ آدم کُوں قُدرت تے وڈے جلال نال بدل اُتے آندا ڈیکھسن2۔ 28بس جِیں ویلے ایہ گالھیں تھیوݨ لگنڑ تاں سِدھے کھڑے تھی تے آپنڑی نِگاہ اُتے کرائے کیوں جو تُہاڈی رہائی نیڑے ہے۔“

ہنجیر دے درخت کنُوں سبق

29وَل یسُوع اُنہاں کُوں ہِک مثال سُنڑائی جو ”ہنجیر دے درخت تے باقی سارے درختاں کُوں ڈیکھو۔ 30جِینویں ای اُنہاں ءچ کونپلاں نِکلدیاں ہِن، تُساں ڈیکھ تے جاݨ گِھندے ہیوے جو ہُنڑ گرمی آوݨ آلی ہے۔ 31اِینویں ای جِیں ویلے تُساں اِنہاں سبھ گالھیں کُوں تھیندا ڈیکھو تاں سمجھ گِھنائے جو خُدا دی بادشاہی نیڑے ہے۔

32مَیں تُہاکُوں سچ آدھا ہاں جو جئیں تئیں ایہ سبھ گالھیں پُوریاں نہ تھی ونجنڑ، اِیں نسل دا خاتمہ نہ تھیسی۔ 33اسمان تے زمین ٹَل ویسن پر میڈے گالھیں کڈھائیں نہ ٹَلسن۔

ہُشیار راہوݨ دی ضرورت

34بس خبردار راہو، اِینویں نہ تھیوے جو تُہاڈے دل عیاشی تے شراب پِیوݨ تے اِیں زندگی دیاں فِکراں ءچ سُست تھی ونجنڑ تے او ڈینہہ تُہاڈے اُتے پھندے وانگُوں اچانک آ ونجے۔ 35کیوں جو ساری زمین اُتے جِتّی لوک موجود ہوسن اُنہاں ساریاں اُتے او اِینویں ای آ پوسی۔ 36بس ہر ویلے جاگدے تے دُعا کریندے راہو جو تُہاکُوں اِنہاں سارے گالھیں کنُوں بچنڑ دی طاقت مِلے تے تُساں اِبنِ آدم دے حضُور ءچ کھڑے تھی سگو ۔“

37یسُوع ہر روز ہیکل ءچ تعلیم ڈیندا تے رات کُوں باہر وَنج تے اُوں پہاڑ اُتے راہندا ہا جیہڑا زیتون دا اکھویندے، 38تے سویل تھیندے ای سارے لوک اُوندے گالھیں سُنڑݨ کیتے ہیکل ءچ اُوندے کولھ آندے ہَن۔