لُوقا 12

ریاکاری دے خلاف تنبیہ

1اِیں دوران ہزاراں لوکاں دی بِھیڑ لگ گئی، ایہ تئیں جو لوک ہِک بئے اُتے ڈھاندے پئے ہَن۔ وَل یسُوع سبھ تُوں پہلے آپنڑے شاگرداں کُوں ایہ آکھنڑ شروع کیتا جو ”فریسیاں دے خمیر یعنی اُنہاں دی منافقت کنُوں ہوشیار رہوائے۔ 2کوئی چیز ڈھکی ہوئی نئیں جیہڑی کھولی نہ ویسی تے کوئی چیز لُکی ہوئی نئیں جیہڑی ظاہر نہ تھیسی۔ 3اِیں واسطے جیہڑا کُجھ تُساں اندھارے ءچ آکھیا ہے، او سوجھلے ءچ سُنڑیا ویسی۔ تے جیہڑا کُجھ تُساں کوٹھڑیاں دے اندر کَن ءچ آکھیا ہے، اُوندا مکان دیاں چھتاں اُتے اعلان کیتا ویسی۔

کئیں کنُوں ڈرنڑا چاہیدے

4میڈے دوستو! اُنہاں کنُوں نہ ڈرو جیہڑے جِسم کُوں قتل کریندے ہِن تے اُوندے بعد کُجھ نئیں کر سگدے۔ 5پر مَیں تُہاکُوں ڈسیندا ہاں جو کئیں کنُوں ڈرنڑا چاہیدے۔ اُوں کنُوں ڈرو جِینکُوں جان کنُوں مارݨ دے بعد دوزخ ءچ سَٹ ڈیوݨ دا اِختیار ہے۔ ہا! مَیں تُہاکُوں آدھا ہاں جو اُونہئی کنُوں ڈرو۔

6کیا ڈُو سِکیاں ءچ پنج چِڑیاں نئیں وِکدیاں؟ وَل وی خُدا اُنہاں ءچوں کہیں کُوں وی نئیں بُھلدا۔ 7بلکہ تُہاڈے سر دے وال وی گِنڑے ہوئے ہِن۔ ڈرو نہ، تُہاڈی قدر تاں بہُوں ساریاں چِڑیاں تُوں زیادہ ہے۔

مسیح دا اِقرار تے اِنکار کرنڑاں

8مَیں تُہاکُوں آدھا ہاں جو جیہڑا کوئی لوکاں دے سامنڑے میڈا اِقرار کریسی، اِبنِ آدم وی خُدا دے فرشتیاں دے سامنڑے اُوندا اِقرار کریسی۔ 9پر جیہڑا کوئی لوکاں دے سامنڑے میکُوں جانڑݨ تُوں اِنکار کریسی، خُدا دے فرشتیاں دے سامنڑے مَیں وی اُونکُوں جانڑݨ تُوں اِنکار کریساں۔

10جیہڑا کوئی اِبنِ آدم دے خلاف کوئی گالھ کریسی اُونکُوں تاں معاف کیتا ویسی۔ پر جیہڑا رُوح القُدس دے خلاف کُفر بکسی اُونکُوں معاف نہ کیتا ویسی۔

11تے جیہڑے ویلے لوک تُہاکُوں عبادت خانیاں ءچ تے حاکماں تے اِختیار آلیاں دے کولھ گِھن ونجنڑ تاں فِکر نہ کرائے جو اساں کِینویں یا کیا جواب ڈیؤں، یا کیا آکھوں، 12کیوں جو رُوح القُدس اُونہئی ویلے تُہاکُوں سِکھا ڈیسی جو کیا آکھنڑے۔“

دولت مند بیوقُوف دی مثال

13وَل بِھیڑ ءچوں ہِک اُونکُوں آکھیا، ”اُستاد! میڈے بِھرا کُوں آکھو جو او جائیداد ءچوں میڈا حصہ میکُوں ڈے ڈیوے۔“

14یسُوع اُونکُوں آکھیا، ”میاں، کئیں میکُوں تُہاڈا مُنصف یا ونڈاوݨ آلا مقرر کیتے؟“ 15وَل اُوں اُنہاں کُوں آکھیا، ”خبردار! آپنڑے آپ کُوں ہر قِسم دے لالچ کنُوں بچائی رکھو، کیوں جو کہیں اِنسان دی زندگی دا بھروسا اُوندے مال دولت دی کثرت اُتے نئیں۔“

16اُوں اُنہاں کُوں ہِک مثال سُنڑائی جو ”کہیں دولت مند دی زمین ءچ بہُوں فصل تھئی۔ 17بس او آپنڑے دل ءچ سوچ تے آکھنڑ لگا جو ’ہُنڑ مَیں کیا کراں کیوں جو میڈے کولھ اِتنی جاہ نئیں جِتھاں آپنڑی پیداوار رکھ سگاں؟‘ 18اُوں آکھیا ’مَیں اِینویں کریساں جو آپنڑے گودام ڈھا تے وڈے بنڑیساں، تے اُنہاں ءچ آپنڑے سارے دانڑے تے مال بھر رکھیساں، 19تے آپنڑے آپ کُوں اکھیساں، تیڈے کولھ بہُوں سالہاں کیتے بہُوں سارا مال جمع ہے۔ ارام نال رہ، کھا پی تے خوش رہ۔‘ 20پر خُدا اُونکُوں آکھیا، ’نادان! اِیں رات تیڈی جان تَیں کنُوں گِھن گِھدی ویسی۔ وَل جیہڑا کُجھ تَیں جمع کیتے، او کِیندا ہوسی؟‘

21اِینویں ای اُوں بندے نال ہوسی جیہڑا آپنڑے کیتے خزانہ جمع کریندے تے خُدا دے حضُور دولت مند نئیں۔“

خُدا اُتے بھروسا

22وَل یسُوع آپنڑے شاگرداں کُوں آکھیا، ”اِیہو وجہ ہے جو مَیں تُہاکُوں آدھا ہاں جو آپنڑی زندگی دی فِکر نہ کرو جو کیا کھاسوں، نہ آپنڑے بدن دی جو کیا پیسُوں۔ 23کیوں جو جان خوراک کنُوں تے بدن پُشاک کنُوں ودھ تے ہے۔ 24کانواں اُتے غور کرو جیہڑے نہ تاں رہیندے ہِن، نہ کپیندے ہِن تے نہ اُنہاں دے کولھ گودام ہوندے ہِن نہ پَلا۔ وَل وی خُدا اُنہاں کُوں کھویندے۔ تُہاڈی قدر تاں پکھیاں کنُوں بہُوں زیادہ ہے۔ 25تُہاڈے ءچوں ایجھا کوݨ ہے جیہڑا فِکر کر تے آپنڑی زندگی دا ہِک لاحظہ وی ودھا سگے؟ 26بس جِیں ویلے تُساں ساریاں تُوں چھوٹی گالھ وی نئیں کر سگدے تاں باقی چیزاں دی فِکر کیوں کریندے ہیوے؟

27سوسن دے پُھلاں اُتے غور کرو جو او کِینویں ودھدے ہِن۔ نہ او محنت کریندے ہِن، نہ کَتیندے ہِن۔ وَل وی مَیں تُہاکُوں آدھا ہاں جو سُلیمان وی آپنڑی ساری شان و شوکت دے باوجود اُنہاں ءچوں کہیں آلی کار پُشاک نہ پَیندا ہا۔ 28بس جِیں ویلے خُدا میدان دی گھاہ کُوں جیہڑی اَج ہے تے کل تنُور ءچ سَٹ ڈِتی ویسی، ایجھی پُشاک پویندے، تاں کمزور اِیمان آلیو! تُہاکُوں کیوں نہ پویسی؟

29اِیں واسطے فِکر نہ کرائے جو تُساں کیا کھاسو تے کیا پِیسو۔ اِیں گالھ کیتے پریشان نہ تھیوائے۔ 30کیوں جو اِنہاں ساریاں چیزاں دی گولھ ءچ تاں دُنیا دیاں قوماں راہندیاں ہِن۔ پر تُہاڈا باپ جانڑدے جو تُساں اِنہاں چیزاں دے مُتھاج ہیوے۔ 31بس خُدا دی بادشاہی دی گولھ ءچ راہو1 تاں ایہ چیزاں وی تُہاکُوں مِل ویسن۔

اسمان اُتے خزانہ

32میڈے چھوٹے اِجڑ! نہ ڈر، کیوں جو تُہاڈے باپ کُوں پسند آیا جو تُہاکُوں بادشاہی ڈیوے۔ 33آپنڑا مال ویچ تے خیرات کر ڈیؤ۔ تے آپنڑے کیتے ایجھے بٹوے بنڑاؤ جیہڑے پُرانڑے نئیں تھیندے یعنی اسمان اُتے ایجھا خزانہ جیہڑا خالی نئیں تھیندا، جِتھاں چور نئیں پُج سگدا تے کِیڑا خراب نئیں کریندا۔ 34کیوں جو جِتھاں تُہاڈا خزانہ ہے، اُتھائیں تُہاڈا دل وی لگیا راہسی۔

چَوکس نوکر

35تُہاڈی تیاری تھئی ہووے تے تُہاڈے ڈیوے بلدے راہوݨ۔ 36تُساں اُنہاں آدمیاں وانگُوں بنڑو جیہڑے آپنڑے مالک دی راہ ڈیدھے ہووݨ جو او شادی تُوں کِیں ویلے ولسی تاں جو جیہڑے ویلے او آ تے دَر کھڑکاوے تاں فوراً اُوندے کیتے کھول ڈیوݨ۔ 37او نوکر مُبارک ہِن، جِنہاں کُوں اُنہاں دا مالک آ تے جاگدا ڈیکھے۔ مَیں تُہاکُوں سچ آدھا ہاں جو او خود تیار تھی تے اُنہاں کُوں دسترخوان اُتے بِلھیسی تے اُنہاں دی خدمت کرݨ لگ ویسی۔ 38جے او مالک رات دے ڈُوجھے یا تریجھے پہر آ تے اُنہاں کُوں ایجھے حال ءچ ڈیکھے تاں او نوکر مُبارک ہِن۔ 39پر یاد رکھائے جو جے گھر دے مالک کُوں چور دے آوݨ دا ویلا پتہ ہوندا تاں او جاگدا راہندا تے آپنڑے گھر ءچ سَندھ نہ مارݨ ڈیندا۔ 40تُساں وی تیار راہو کیوں جو جِیں ویلے تُہاکُوں توقع وی نہ ہوسی اِبنِ آدم آ ویسی۔“

دیانتدار تے بددیانت نوکر

41پطرس آکھیا، ”مالک! کیا تُساں ایہ مثال صرف ساڈے کیتے ای آدھے ہیوے یا سبھ کیتے؟“

42خُداوند آکھیا، ”او دیانتدار تے عقلمند مُنشی کیہڑا ہے جِینکُوں اُوندا مالک آپنڑے گھر دے نوکراں چاکراں اُتے مقرر کرے جو او اُنہاں دی خوراک ٹھیک ویلے اُتے ونڈیندا راہوے؟ 43مُبارک ہے او نوکر جِیندا مالک آ تے اُونکُوں اِینویں ای کریندا ڈیکھے۔ 44مَیں تُہاکُوں سچ آدھا ہاں جو او اُونکُوں آپنڑی ساری جائیداد دا مُختار بنڑا ڈیسی۔ 45پر جے او نوکر آپنڑے دل ءچ آکھے جو ’میڈے مالک دے آوݨ ءچ اجنڑ دیر ہے،‘ تے نوکراں تے نوکرانڑیاں کُوں مارݨ تے کھا پی تے شراب دے نشے ءچ دُھت تھیوݨ شروع کرے، 46تاں اُوندا مالک ایجھے ڈینہہ جو جِیں ویلے نوکر کُوں اُوندے آوݨ دی اُمید نہ ہوسی تے کہیں ایجھے ویلے جیندی اُونکُوں خبر وی نہ ہوسی، وَل آسی، تے اُونکُوں خُوب کوڑے مروا تے بے اِیماناں ءچ شامل کر ڈیسی۔

47او نوکر جئیں آپنڑے مالک دی مرضی جاݨ گِھدی تے تیاری نہ کیتی تے نہ اُوندی منشا دے مطابق عمل کیتا، بہُوں مار کھاسی۔ 48پر جئیں نہ جانڑدے ہوئے مار کھاوݨ دے کم کیتے او گھٹ مار کھاسی۔ جِینکُوں بہُوں ڈِتا گئے اُوں کنُوں بہُوں طلب کیتا ویسی، تے جِینکُوں بہُوں سپُرد کیتا گئے اُوں کنُوں زیادہ طلب کیتا ویسی۔

یسُوع تفرقے دا سبب

49مَیں زمین اُتے بھاہ لاوݨ آیا ہاں تے کاش او لگ گئی ہوندی! 50پر میکُوں ہِک بپتسمہ2 گِھننڑاں ہے، تے جئیں تئیں گِھن نہ گِھناں مَیں بہُوں بے چین راہساں! 51کیا تُساں ایہ سوچیندے ہیوے جو مَیں زمین اُتے صُلح کراوݨ آیا ہاں؟ مَیں تُہاکُوں آدھا ہاں جو نئیں بلکہ جُدائی کراوݨ۔ 52کیوں جو ہُنڑ کنُوں ہِک گھر دے پنج بندے آپس ءچ مخالفت رکھیسن، ڈُو نال ترے تے ترے نال ڈُو۔ 53پِیُو پوتر نال مخالفت رکھیسی تے پوتر پِیُو نال، ماء دِھی نال تے دِھی ماء نال، سس نُونہہ نال تے نُونہہ سس نال۔“

زمانے کُوں پچھانڑنا

54وَل یسُوع لوکاں کُوں وی آکھیا جو ”جڈاں تُساں بدّل کُوں مغرب کنُوں اُٹھدے ڈیدھے ہیوے تاں فوراً آدھے ہیوے جو بارش تھیسی تے اِینویں ای تھیندے۔ 55تے جڈاں جنُوب دی ہوا گُھلدی ہے تاں آدھے ہیوے جو لو چلسی تے اِینویں ای تھیندے۔ 56منافقو! تُساں زمین تے اسمان دی حالت ڈیکھ تے اُوندا مطلب سمجھ ویندے ہیوے پر اِیں زمانے دی حالت ڈیکھ تے کیوں نئیں سمجھدے؟

مُدعی نال صُلح

57تُساں خود ای فیصلہ کیوں نئیں کر گِھندے جو ٹھیک کیا ہے؟ 58جیہڑے ویلے تُوں مُدعی نال مُنصف دو ویندا پِیا ہوویں تاں رستے ءچ کوشش کر جو اُوں کنُوں چُھٹ ونجیں۔ اِینویں نہ تھیوے جو او تیکُوں مُنصف دے کولھ گھیل ونجے تے مُنصف تیکُوں سپاہی دے حوالے کر ڈیوے تے سپاہی تیکُوں قید ءچ سَٹ ڈیوے۔ 59مَیں تیکُوں آدھا ہاں جو جئیں تئیں تُوں پائی پائی ادا نہ کریسیں، اُتھوں کڈھائیں نہ چُھٹسیں۔“