پیدائش 8

سیلاب دا خاتمہ

1پر خُدا نُوح تے اُنہاں سارے جانوراں کُوں جیہڑے کشتی ءچ سوار ہَن یاد کیتا۔ خُدا زمین اُتے ہوا چلائی جیندے نال پانڑی گھٹنڑ لگا۔ 2زمین دیاں ڈُونگھائیاں دے چشمے تے اسمان دے دَر بند تھی گئے تے مینہ رُک گِیا۔ 3پانڑی گھٹدے گھٹدے ڈیڈھ سو ڈینہہ بعد کافی گھٹ گِیا۔ 4تے ستویں مہینے دے ستارہویں ڈینہہ کشتی اراراط دے ہِک پہاڑ اُتے ٹِک گئی۔ 5پانڑی گھٹدے گھٹدے ڈاہویں مہینے دے پہلے ڈینہہ تئیں اِتنا گھٹ گِیا جو پہاڑاں دیاں چوٹیاں نظر آوݨ لگیاں۔

6چالیہہ ڈینہہ بعد نُوح کشتی دی کِھڑکی کھول تے 7ہِک کاں کُوں اُڈا ڈِتا۔ او اُڈ گِیا تے جِیں ویلے تئیں زمین اُتے پانڑی ہا، او اِڈے اُڈے اُڈدا ریہا۔ 8وَل نُوح ہِک کبوتر اُڈایا تاں جو پتہ لگے جو پانڑی زمین تُوں گَھٹیا ہے یا نئیں۔ 9پر کبوتر کُوں کِتھائیں وی بَہوݨ دی جاہ نہ مِلی، کیوں جو حالی تئیں پُوری زمین اُتے پانڑی ہا۔ اِیں واسطے او نُوح کولھ وَل آیا تے نُوح آپنڑا ہتھ ودھایا تے کبوتر کُوں آپنڑے کولھ کشتی ءچ رکھ گِھدا۔

10سَت ڈینہہ بعد اُوں کبوتر کُوں ولا کشتی تُوں اُڈا ڈِتا۔ 11جِیں ویلے او شام کُوں واپس آیا تاں اُوندی چُنجھ ءچ زیتون دا ہِک تازہ پتا ہا۔ نُوح سمجھ گیا جو پانڑی زمین تُوں گھٹ گئے۔

12سَت ڈینہہ بعد اُوں کبوتر کُوں وَل اُڈا ڈِتا پر اِیں پھیری او واپس نہ ولیا۔

13جِیں ویلے نُوح چِھی سو ہِک سال دا ہا تاں پہلے مہینے دے پہلے ڈینہہ زمین اُتوں پانڑی سُک گِیا۔ نُوح کشتی دی چھت کھولی تاں ڈِٹھا جو زمین اُتوں پانڑی سُک گئے۔ 14ڈُوجھے مہینے دے ستاویہویں (27) ڈینہہ زمین بالکل سُک گئی۔

15وَل خُدا نُوح کُوں آکھیا، 16”آپنڑی ذال، پوتراں تے نُوہاں دے نال کشتی ءچوں باہر نِکل آ۔ 17تے اُنہاں جانداراں کُوں وی باہر کڈھ آ جیہڑے تیڈے نال ہِن، بھانویں او پکھی، حیوان یا زمین اُتے ریڑھن آلے جاندار ہووݨ، تاں جو او دُنیا اُتے بال جمنڑ، ودھنڑ تے کِھنڈ ونجنڑ۔“ 18وَل نُوح آپنڑی ذال، آپنڑے پوتراں، تے نُوہاں نال نِکل آیا۔ 19سارے جانور، پکھی تے ریڑھن آلے جاندار وی آپنڑی آپنڑی نسل نال کشتی ءچوں نِکل آئے۔

نُوح قُربانی پیش کریندے

20وَل نُوح رب العالمین کیتے ہِک قُربان گاہبنڑائی۔ اُوں حلال1 پکھی تے حلال جانوراں ءچوں کُجھ گِھن تے اُوں قُربان گاہ اُتے ساڑے ونجنڑ آلیاں قُربانیاں2 پیش کیتیاں۔ 21تے رب العالمین اِیں خوشبودار قُربانی تُوں خوش تھیّا تے آپنڑے دل ءچ آکھنڑ لگا، ”ہُنڑ تُوں مَیں اِنسان دے سببّوں کڈھائیں زمین اُتے لعنت نہ بھجیساں بھانویں جو اُوندے دل دے خیال نِکے لا تُوں ای بُرے ہِن۔ ہُنڑ تُوں مَیں کڈھائیں اِیں طرحاں سارے جانداراں کُوں زمین تُوں نہ مریساں۔

22جِیں ویلے تئیں دُنیا ہے

بیج رہاوݨ تے فصل کپنڑ

ٹَھڈ تے گرمی

ہُنالا تے سیالا،

ڈینہہ تے رات ختم نہ تھیسن۔“