پیدائش 44

چاندی دا پیالہ

1وَل یُوسف گھر دے مُختار کُوں حُکم ڈِتا جو ”اِنہاں دے بورے اناج نال اِتنے بھر ڈیؤ جِتنا ایہ چا تے وَنج سگنڑ۔ ہر ہِک دی رقم اُوندے بورے ءچ رکھ ڈیؤ، 2تے سبھ تُوں چھوٹے بِھرا دے بورے ءچ پیسیاں دے نال میڈا چاندی دا پیالہ وی رکھ ڈیؤ۔“ گھر دے مُختار اِینویں ای کیتا۔

3سویلے روشنی تھیندے ای بِھرانواں کُوں کھوتیاں سمیت واپس ٹور ڈِتا گِیا۔ 4او شہر تُوں نِکل تے حالی دُور نہ گئے ہَن جو یُوسف آپنڑے گھر دے مُختار کُوں آکھیا، ”جلدی نال اُنہاں بندیاں دا پِچھا کر۔ اُنہاں کولھ وَنج تے پُچھ جو ’تُساں ساڈی نیکی دے بدلے ءچ بدی کیوں کیتی؟ 5کیا ایہ اُوہو پیالہ نئیں جیندے ءچ میڈا مالک پِیندے تے غیب دانی کیتے اِستعمال کریندے؟ تُساں بہُوں وڈا جُرم کیتے‘۔“

6جِیں ویلے گھر دا مُختار بِھرانواں کولھ پُجیا تاں اُوں اِیہو گالھیں کیتیاں۔

7ولدے ءچ اُنہاں آکھیا، ”سائیں! تُساں ایجھے گالھیں کیوں کریندے ہیوے؟ اِینویں نئیں تھی سگدا جو تُہاڈے نوکر اِینویں کرݨ۔ 8تُہاکُوں تاں پتہ ہے جو اساں مُلک کنعان ءچوں او پیسے وی واپس گِھن آئے ہاسے جیہڑے ساکُوں ساڈے بوریاں ءچوں مِلے ہَن۔ تاں وَل اساں کیوں تُہاڈے مالک دے گھرُوں سونا چاندی چوری کریسوں؟ 9جے او پیالہ ساڈے ءچوں کہیں کولُھوں مِل ونجے تاں بیشک اُونکُوں مار سٹو تے باقی سبھ کُوں آپنڑا غُلام بنڑا گِھنو۔“

10نوکر آکھیا، ”ٹھیک ہے اِینویں ای تھیسی۔ پر صرف اُوہو میڈا غُلام بنڑسی جئیں چوری کیتی ہوسی، باقی سبھ ازاد۔“

11اُنہاں جلدی نال آپنڑے بورے لہا تے زمین اُتے رکھ ڈِتے۔ ہر ہِک آپنڑا بورا کھول ڈِتا۔ 12گھر دے مُختار وڈے بِھرا تُوں تلاشی گِھننڑ شروع کیتی تے وَل سبھ تُوں آخر ءچ چھوٹے بِھرا دو آیا تے بِنیمِین دے بورے ءچوں پیالہ نِکل آیا۔ 13بِھرانواں ایہ ڈیکھ تے پریشانی ءچ آپنڑے کپڑے پھاڑ ڈِتے تے ہر ہِک آپنڑے کھوتے کُوں ولا لڈ تے شہر واپس آ گِیا۔

14جِیں ویلے یہُوداہ تے اُوندے بِھرا یُوسف دے گھر پُجے تاں او حالی اُتھائیں ہا۔ او سارے مُنہ دے بھار اُوندے سامنڑے ڈھے پئے۔ 15یُوسف آکھیا، ”ایہ تُساں کیا کیتے؟ کیا تُساں نئیں جانڑدے جو میڈے جِیہا بندہ غیب دا علم رکھیندے؟“

16یہُوداہ آکھیا، ”اساں آپنڑے مالک کُوں کیا آکھوں؟ ہُنڑ اساں آپنڑی صفائی ءچ کیا آکھوں؟ خُدا ساڈے گُناہ کُوں پکڑ گِھدے۔ ہُنڑ اساں سارے تُہاڈے غُلام ہیں، نہ صرف او جیندے کولُھوں پیالہ نِکلے۔“

17یُوسف آکھیا، ”خُدا نہ کرے جو مَیں اِینویں کراں۔ میڈا غُلام صرف اُوہو ہوسی جئیں تُوں پیالہ برآمد تھئے۔ باقی سارے خیر نال آپنڑے پِیُو دے کولھ واپس لگے ونجو۔“

یہُوداہ بِنیمِین کیتے سفارش کریندے

18وَل یہُوداہ یُوسف کولھ آ تے آکھنڑ لگا، ”میڈے مالک مہربانی کر تے آپنڑے نوکر کُوں گالھ کرݨ دی اِجازت ڈیؤ، تے تُہاڈا غضب تُہاڈے نوکر اُتے نہ بھڑکے کیوں جو تُساں فرعون آلی کار ہیوے۔ 19میڈے مالک ساڈے تُوں پُچھیا ہا جو ’تُہاڈا پِیُو یا کوئی بِیا بِھرا ہے؟‘

20اساں جواب ڈِتا، ’ساڈا ہِک بُڈھا پِیُو تے چھوٹا بِھرا وی ہے۔ او اُوں ویلے جمیا جِیں ویلے ساڈا پِیُو بُڈھا ہا۔ اُوں چھوہر دا بِھرا مر گئے، تے او آپنڑی ماء دا کلھا پوتر ای رہ گِئے۔ تے اُوندا پِیُو اُونکُوں بہُوں پیار کریندے۔‘ 21وَل تُساں آپنڑے نوکراں کُوں حُکم ڈِتا جو ’اُونکُوں اِتھاں گِھن آؤ۔ مَیں آپ اُونکُوں ڈیکھساں۔‘

22اساں جواب ڈِتا، ’ایہ چھوہر آپنڑے پِیُو تُوں اَنج نئیں تھی سگدا۔ نہ تاں اُوندا پِیُو مر ویسی۔‘

23وَل تُساں آکھیا، ’جِیں ویلے تئیں تُساں آپنڑے بِھرا کُوں نال نہ گِھن آسو، میڈا مُنہ نہ ڈیکھسو۔‘

24جِیں ویلے اساں آپنڑے پِیُو کولھ واپس پُجے تاں اساں اُونکُوں سبھ کُجھ ڈسا ڈِتا جیہڑا تُساں آکھیا ہا۔

25وَل اُوں ساکُوں آکھیا، ’مِصر وَنج تے کُجھ اناج مُل گِھن آؤ۔‘

26اساں جواب ڈِتا، ’اساں نئیں وَنج سگدے۔ جے ساڈا سبھ تُوں چھوٹا بِھرا ساڈے نال ہووے تاں اساں ویسوں، کیوں جو جئیں تئیں ساڈا ساریاں کنُوں چھوٹا بِھرا ساڈے نال نہ ہووے، اساں اُوں بندے دے سامنڑے نئیں وَنج سگدے۔‘

27ساڈے پِیُو ساکُوں آکھیا، ’تُساں جانڑدے ہیوے جو میڈی ذال راخِل تُوں میڈے ڈُو پوتر جمّے۔ 28ہِک چلیا گئے تے کہیں جنگلی جانور اُونکُوں پھاڑ کھادا ہوسی تے اُوں ویلے تُوں مَیں اُونکُوں نئیں ڈِٹھا۔ 29جے ہُنڑ تُساں اِینکُوں وی میڈے تُوں گِھن ونجو تے اِینکُوں کوئی جانی نُقصان پُجیا تاں تُساں مَیں بُڈھے کُوں ڈُکھ دے مارے قبر ءچ لہا ڈیسو‘۔“

30یہُوداہ آپنڑی گالھ جاری رکھی، ”مالک! ہُنڑ جے مَیں آپنڑے پِیُو دے کولھ ونجاں تے ایہ چھوہر ساڈے نال نہ ہووے تاں جِینویں اُوندی زندگی اِیں حد تئیں آپنڑے چھوہر دی زندگی نال جُڑی ہے، 31او ایہ ڈیکھ تے جو چھوہر نئیں آیا، مر ویسی تے تُہاڈے خادم آپنڑے پِیُو دے چِٹے والاں کُوں غم دے مارے قبر ءچ لہا ڈیسن۔ 32تے تُہاڈا خادم آپنڑے پِیُو دے سامنڑے اِیں چھوہر دا ضامن وی تھی چُکیا ہے تے ایہ آکھیا ہے جو ’جے مَیں اِینکُوں تُہاڈے کولھ خیر نال واپس نہ گِھن آیا تاں پُوری زندگی تُہاڈا قصُوروار ہوساں۔‘ 33اِیں واسطے مہربانی کر تے اِجازت ڈیؤ جو مَیں اِیں چھوہر دی جاہ تے اِتھاں تُہاڈا غُلام بنڑ تے راہواں تے ایہ ڈُوجھے بِھرانواں نال واپس لگا ونجے۔ 34جے چھوہر میڈے نال نہ ہویا تاں مَیں کیہڑے مُنہ نال آپنڑے پِیُو کولھ ویساں؟ میڈے تُوں برداشت نہ تھیسی جو او اِیں مُصیبت ءچ پے ونجے۔“