پیدائش 31

یعقُوب دی ہجرت

1ہِک ڈینہہ یعقُوب کُوں پتہ لگیا جو لابن دے پوتر میڈے بارے ءچ ایہ آدھے پئے ہِن جو ”یعقُوب ساڈے ابّے تُوں سبھ کُجھ کَھس گِھدے۔ اُوں ایہ ساری دولت ساڈے ابّے دی جائیداد ءچوں بنڑائی ہے۔“ 2یعقُوب ایہ وی ڈِٹھا جو لابن دا رویہ میڈے نال پہلے دی نسبت بدل گئے۔ 3وَل رب العالمین اُونکُوں آکھیا، ”آپنڑے پِیُو دے وطن تے آپنڑے رشتہ داراں دے کولھ وَل وَنج تے مَیں تیڈے نال ہوساں۔“

4اِیندے تے یعقُوب راخِل تے لیاہ کُوں اُوں میدان ءچ سڈوایا جِتھاں اُوندیاں بھیڈ بکریاں ہَن 5تے اُنہاں کُوں آکھیا، ”مَیں ڈیدھا پِیا ہاں جو میڈے نال تُہاڈے پِیُو دا رویہ بدل گئے۔ پر میڈے پِیُو دا خُدا میڈے نال ریہا ہے۔ 6تُساں ڈوہائیں جانڑدیاں ہیوے جو مَیں تُہاڈے پِیُو کیتے کیڈی محنت نال کم کیتے۔ 7پر او میکُوں دوکھا ڈیندا ریہا تے ڈاہ پھیری میڈی مزدُوری بدلی۔ پر خُدا اُونکُوں میکُوں نُقصان نہ پُچاوݨ ڈِتا۔ 8جِیں ویلے تُہاڈا پِیُو آدھا ہا جو ’چتکبرے بچّے تیڈی مزدُوری ہوسن‘ تاں بھیڈ بکریاں چتکبرے بچّے ڈیوݨ لگ گئیاں، تے جِیں ویلے آکھیا جو ’دھاری آلے بچّے تیڈی مزدُوری ہوسن‘ تاں بھیڈ بکریاں دھاری آلے بچّے ڈیوݨ لگ گئیاں۔ 9اِینویں خُدا تُہاڈے پِیُو دے جانور گِھن تے میکُوں ڈے ڈِتے۔

10تے جِیں ویلے بھیڈ بکریاں گبھنڑ تھیّاں تاں مَیں ہِک خواب ڈِٹھا۔ اُوندے ءچ جیہڑے چھترے تے بکرے بھیڈاں بکریاں کُوں گبھنڑ کریندے ہَن، او دھاری دار، چتکبرے تے ڈبّیاں آلے ہَن۔ 11اُوں خواب ءچ خُدا دے فرشتے میکُوں آکھیا، ’یعقُوب!‘

مَیں آکھیا، ’جی، مَیں حاضر ہاں۔‘

12فرشتے آکھیا، ’آپنڑی اکھ چا تے ڈیکھ جو او سارے چھترے تے بکرے جیہڑے بھیڈاں بکریاں کُوں گبھنڑ کریندے پئے ہِن، او دھاری دار، چتکبرے تے ڈبّیاں آلے ہِن، کیوں جو مَیں او سبھ کُجھ ڈیکھ گِھدے جیہڑا لابن تیڈے نال کیتے۔ 13مَیں اُوہو خُدا ہاں جیہڑا بیت ایل ءچ تیڈے اُتے ظاہر تھیّا ہم، اُوں جاہ تے جِتھاں تَیں تھمبے اُتے تیل وِیٹ تے اُونکُوں میڈے واسطے مخصوص کیتا تے میڈے حضُور مَنت منی ہئی۔ ہُنڑ اُٹھی تے اِیں مُلک ءچوں نِکل وَنج تے آپنڑے وطن واپس چلیا وَنج‘۔“

14راخِل تے لیاہ جواب ءچ یعقُوب کُوں آکھیا، ”ہُنڑ ساکُوں آپنڑے پِیُو دی وراثت ءچوں کُجھ نہ مِلسی۔ 15اُوندا ساڈے نال رویہ غیراں آلی کار ہے۔ پہلے اُوں ساکُوں ویچ سٹے تے ہُنڑ اُوں او سارے پیسے 1 وی کھا گِھدے ہِن۔ 16اِیں کیتے جیہڑا وی مال خُدا ساڈے پِیُو تُوں کَھس گِھدے، او ساڈا تے ساڈے بالاں دا ہے۔ ہُنڑ جیہڑا کُجھ وی خُدا تُہاکُوں آکھے، اُوہو کرو۔“

17وَل یعقُوب آپنڑے بالاں تے ذالاں کُوں اُوٹھاں اُتے بِلھایا، 18تے آپنڑے سارے ڈھورڈنگر، تے فدّان ارام ءچوں کمتّا ہویا سارا سامان گِھدا تے مُلک کنعان ءچ آپنڑے پِیُو اِضحاق دے گھر ونجنڑ کیتے ٹُر پِیا۔ 19اُوں ویلے لابن آپنڑیاں بھیڈاں بکریاں دی اون کُترݨ کیتے گِیا ہویا ہا۔ اُوندی غیر موجودگی ءچ راخِل آپنڑے پِیُو دے بُت چوری کر گِھدے۔

20تے یعقُوب وی لابن ارامی کُوں دوکھا ڈِتا تے اُونکُوں نہ ڈسایا جو مَیں ویندا پِیا ہاں۔ 21او آپنڑا سبھ کُجھ گِھن تے نِکل گِیا، جلدی نال فرات دریا پار کیتا تے جِلعاد دے پہاڑی علاقے دو سفر کرݨ لگا۔

لابن یعقُوب دا پِچھا کریندے

22ترے ڈینہہ بعد لابن کُوں یعقُوب دے ونجنڑ دی خبر تھئی۔ 23اُوں آپنڑے رشتے داراں کُوں نال گِھن تے اُوندا پِچھا کیتا۔ سَت ڈینہہ بعد لابن یعقُوب کُوں جِلعاد دے پہاڑی علاقے ءچ وَنج پکڑیا۔ 24پر اُوں رات خُدا خواب ءچ آ تے لابن ارامی کُوں آکھیا، ”خبردار! یعقُوب کُوں چنگا یا مندا کُجھ نہ آکھیں۔“

25جِیں ویلے لابن اُوندے کولھ پُجیا تاں یعقُوب جِلعاد دے پہاڑی علاقے ءچ آپنڑا تمبُو لائی پِیا ہا۔ لابن وی آپنڑے رشتے داراں نال اُتھائیں آپنڑے تمبُو لائے۔ 26اُوں یعقُوب کُوں آکھیا، ”ایہ تُوں کیا کیتے جو تُوں میکُوں دوکھا ڈے تے میڈیاں دِھیاں کُوں جنگی قیدیاں آلی کار بھجا آئیں؟ 27تُوں کیوں میکُوں دوکھا ڈے تے چُپ چُپیتے بھج آئیں؟ جے تُوں میکُوں ڈسیں ہا تاں مَیں تیکُوں خوشی خوشی دف تے ستار نال گاندے وجیندے ٹوراں ہا۔ 28تُوں میکُوں میڈے ڈوہترے ڈوہتریاں تے دِھیاں کُوں چُم تے روانہ کرݨ دا موقع وی نہ ڈِتا۔ تَیں ایہ وڈی بےوقوفی کیتی ہے۔ 29مَیں تیکُوں نُقصان پُچا سگدا ہاں پر گُزری رات تیڈے پِیُو دے خُدا میکُوں آکھے، ’خبردار! یعقُوب کُوں بُرا بھلا کُجھ نہ آکھیں۔‘ 30ٹھیک ہے، تُوں اِیں کیتے لگا آئیں جو تُوں آپنڑے پِیُو دے گھر ونجنڑ چاہندا ہَویں۔ پر ایہ تُوں کیا کیتے جو میڈے بُت وی چوری کر آئیں؟“

31یعقُوب جواب ڈِتا، ”میکُوں ڈر ہا جو تُساں آپنڑیاں دِھیاں کُوں میں تُوں زبردستی کَھس گِھنسو۔ 32پر جے اِتھاں کہیں دے کولھ تُہاڈے بُت مِل ونجنڑ تاں اُونکُوں سزائے موت ڈِتی ونجے۔ آپنڑے رشتے داراں دے سامنڑے ڈیکھ گِھنو جو میڈے کولھ تُہاڈی کوئی چیز ہے یا نئیں۔ جے ہے تاں اُونکُوں گِھن گِھنو۔“ یعقُوب کُوں پتہ نہ ہا جو راخِل بُت چوری کیتے ہِن۔

33لابن یعقُوب دے تمبُو ءچ وَنج تے گولھنڑ لگا۔ اُتھوں نِکل تے او لیاہ دے تمبُو تے ڈوہائیں لونڈیاں دے تمبُواں ءچ گِیا۔ پر اُوندے بُت کِتھائیں نہ مِلے۔ وَل او راخِل دے تمبُو ءچ وڑ گِیا۔ 34راخِل بُتاں کُوں اُوٹھاں دے ہِک کچاوے تلے لُکا تے اُوندے اُتے بہہ گئی ہئی۔ لابن ہتھ لا لا تے سارا تمبُو ڈیکھ گِھدا پر بُت نہ مِلے۔ 35راخِل آپنڑے پِیُو کُوں آکھیا، ”ابّا! ناراض نہ تھیؤ، مَیں ایجھے حال ءچ ہاں جیہڑا عورتاں دا خاص ڈینہاں ءچ ہوندے، اِیں پارُوں مَیں تُہاڈے سامنڑے اُٹھ تے کھڑ نئیں سگدی۔“ لابن گولھیندا ریہا پر بُت نہ مِلے۔

36وَل یعقُوب کوڑیج گِیا تے لابن نال جھیڑا کرݨ لگا۔ اُوں پُچھیا، ”میڈے تُوں کیا قصُور تھئے؟ میں کیا گُناہ کیتے جو تُساں اِتنے جوش ءچ میڈے پِچُھوں آئے ہیوے؟ 37تُساں گولھ گولھ تے میڈے سارے سامان دی تلاشی گِھن گِھدی ہے تاں اِیندے ءچوں تُہاڈا کیا نِکلے؟ جے کُجھ مِلیا ہے تاں اُونکُوں اِتھاں آپنڑے تے میڈے رشتے داراں دے سامنڑے رکھو تاں جو او ساڈے وچال فیصلہ کرݨ۔ 38میں وِیہہ (20) سال تئیں تُہاڈے نال ریہا۔ اِیں دوران نہ تاں تُہاڈے بھیڈ بکریاں دا حمل ضائع تھیّا تے نہ میں تُہاڈا ہِک وی چھترا کھادا۔ 39جِیں ویلے وی کوئی بھیڈ یا بکری کہیں جنگلی جانور پھاڑ سٹی تاں مَیں اُونکُوں تُہاڈے کولھ نئیں گِھن آیا، بلکہ مَیں خود اُوندی چٹّی بھری ہے۔ تُساں چاہندے ہَوے جو چوری تھئے مال دا جُرمانہ مَیں ڈیواں، بھانویں او ڈینہہ کُوں چوری تھیّا ہووے یا رات کُوں۔ 40مَیں ڈینہہ دی ڈھیر گرمی پارُوں پگھر گِیا تے رات دے ڈھیر پالے پارُوں جم گِیا تے سَم نہ سگیا۔ 41پُورے وِیہہ (20) سال اِیں حالت ءچ لنگھ گئے۔ چوڈھاں (14) سال مَیں تُہاڈیاں دِھیاں دے بدلے کم کیتا تے چِھی سال تُہاڈیاں بھیڈ بکریاں کیتے۔ اِیں دوران تُساں ڈاہ پھیری میڈی مزدُوری بدلی۔ 42جے میڈے پِیُو اِضحاق تے پِیُو ڈاڈا ابرہام دا خُدا جِیندا خوف اِضحاق منیندا ہا، میڈے نال نہ ہوندا تاں تُساں میکُوں ضرور خالی ہتھ ٹور ڈیندے۔ پر خُدا میڈی مُصیبت تے میڈی محنت ڈِٹھی ہے۔ اِیں کیتے اُوں گُزری رات تُہاکُوں دڑکیا۔“

یعقُوب تے لابن دے وچال عہد

43وَل لابن یعقُوب کُوں آکھیا، ”ایہ دِھیاں تاں میڈیاں ہِن تے اِنہاں دے بال وی میڈے بال ہِن۔ ایہ بھیڈاں بکریاں وی میڈیاں ہِن بلکہ جیہڑا کُجھ تیکُوں نظر آندے او سبھ میڈا ای ہے۔ پر مَیں ہُنڑ آپنڑیاں دِھیاں تے اِنہاں دے بالاں کُوں کِینویں کُجھ آکھ سگدا ہاں؟ 44اِیں کیتے آ، اساں ہِک ڈُوجھے نال عہد کرُوں جیہڑا تیڈے تے میڈے وچال وعدے دی گواہی ڈیندا راہوے۔“

45وَل یعقُوب ہِک پتھر گِھن تے اُونکُوں تھمبے دے طور تے کھڑا کیتا۔ 46تے اُوں آپنڑے رشتے داراں کُوں آکھیا، ”کُجھ پتھر جمع کرو۔“ اُنہاں پتھر جمع کر تے ڈھگ لا ڈِتا۔ وَل اُنہاں اُوں ڈھگ دے کولھ بہہ تے کھانڑا کھادا۔ 47لابن اُوندا ناں ”یجرشاہدوتھا“ رکھیا تے یعقُوب ”جِلعاد“ رکھیا2۔ 48لابن آکھیا، ”ایہ ڈھگ اَج ساڈے ڈوہائیں دے وچال وعدے دی گواہی ڈیندے۔“ اِیں کیتے اُوندا ناں ”جِلعاد“ رکھیا گئے۔ 49اُوندا ہِک بِیا ناں مِصفاہ3 وی رکھیا گِیا کیوں جو لابن آکھیا، ”جِیں ویلے اساں ہِک بئے تُوں اَنج تھی ونجُوں تاں رب العالمین ساڈے اُتے پہرا ڈیوے۔ 50جے تُوں میڈیاں دِھیاں نال بُرا سلوک کریں یا اِنہاں تُوں علاوہ بئیاں ذالیں کریں تاں بھانویں میکُوں پتہ نہ لگے پر یاد رکھیں جو تیڈے تے میڈے وچال خُدا گواہ ہے۔ 51اِتھاں ایہ ڈھیر ہے، تے اِتھاں ایہ تھمبا وی ہے جیہڑا مَیں آپنڑے تے تیڈے وچال کھڑا کیتے۔ 52ایہ ڈھیر تے ایہ تھمبا ڈوہائیں اِیں گالھ دے گواہ ہِن جو نہ مَیں اِتُھوں لنگھ تے تیکُوں نُقصان پُچیساں تے نہ تُوں اِتُھوں لنگھ تے میکُوں نُقصان پُچیسیں۔ 53ابرہام، نحُور تے اُنہاں دے پِیُو دا خُدا ساڈے وچال عدالت کرے۔“

جواب ءچ یعقُوب اُوں خُدا دی قَسم کھادی جِیندا خوف اِضحاق منیندا ہا۔ 54یعقُوب اُتھائیں پہاڑ اُتے ہِک جانور دی قُربانی پیش کیتی تے آپنڑے رشتے داراں کُوں کھانڑے دی دعوت ڈِتی۔ اُنہاں کھانڑا کھا تے اُتھائیں پہاڑ اُتے رات لنگھائی۔

55صُبح سویلے لابن آپنڑے ڈوہترے، ڈوہتریاں تے دِھیاں کُوں چُم تے اُنہاں کُوں برکت ڈِتی تے آپنڑے گھر وَل گِیا۔