پیدائش 3

گُناہ دا مُنڈھ

1نانگ زمین دے سبھ جنگلی جانوراں تُوں جِنہاں کُوں خُدا، رب العالمین بنڑایا ہا، زیادہ چالاک ہا۔ اُوں عورت تُوں پُچھیا، ”کیا خُدا واقعی آکھے جو باغ دے کہیں وی درخت دا پھل نہ کھوائے؟“

2عورت جواب ڈِتا، ”نئیں، اساں باغ دا ہر پھل کھا سگدے ہیں، 3پر اُوں درخت دے بارے ءچ جیہڑا باغ دے اَدھ ءچ ہے، خُدا آکھے جو اُوندا پھل نہ کھوائے بلکہ اُونکُوں ہتھ وی نہ لوائے۔ نہ تاں تُساں ضرور مر ویسو۔“

4نانگ عورت کُوں آکھیا، ”تُساں ہرگز نہ مرسو۔ 5بلکہ خُدا جانڑدے جو جِیں ویلے تُساں اُوندا پھل کھاسو تاں تُہاڈے اکھیں کُھل ویسن تے تُساں خُدا آلی کار نیکی تے بدی جانڑن لگ ویسو۔“

6جِیں ویلے عورت درخت اُتے غور کیتا جو اُوندا پھل ڈیکھنڑ ءچ سوہنڑا، کھاوݨ کیتے چنگا تے سمجھ حاصل کرݨ کیتے زبردست ہے، تاں اُوں اُوندا پھل گِھن تے کھادا۔ وَل اُوں آپنڑے پئے کُوں وی ڈِتا کیوں جو او اُوندے نال ہا تے اُوں وی کھادا۔ 7وَل اُنہاں دے اکھیں کُھل گئیاں تے اُنہاں کُوں پتہ لگا جو اساں ننگے ہیں۔ اِیں واسطے اُنہاں ہنجیر دے پتر سی تے لُنگیاں بنڑا گِھدیاں۔

8وَل اُنہاں خُدا رب العالمین کُوں شام دے ٹھڈے ویلے باغ ءچ ٹُردے پِھردے سُنڑیا۔ تے او ڈر دے مارے درختاں پِچھے لُک گئے۔ 9خُدا، رب العالمین اواز ڈے تے آکھیا، ”آدم تُوں کِتھاں ہیں؟“

10آدم جواب ڈِتا، ”مَیں تُہاکُوں باغ ءچ ٹُردے ہوئے سُنڑیا تاں ڈر گِیا، کیوں جو مَیں ننگا ہاں۔ اِیں واسطے مَیں لُک گِیا۔“

11خُدا پُچھیا، ”کئیں تیکُوں ڈسائے جو تُوں ننگا ہیں؟ کیا تُوں اُوں درخت دا پھل کھادے جِینکُوں کھاوݨ تُوں مَیں تیکُوں ہٹکیا ہا؟“

12آدم آکھیا، ”جیہڑی عورت تُوں میڈے نال راہوݨ کیتے ڈِتی ہے، اُوں میکُوں اُوں درخت دا پھل ڈِتا تاں مَیں کھا گِھدا۔“ 13وَل خُدا، رب العالمین عورت کُوں آکھیا، ”تَیں ایہ کیا کیتے؟“

عورت جواب ڈِتا، ”نانگ میکُوں دوکھا ڈِتا، اِیں واسطے مَیں کھا گِھدے۔“

14خُدا، رب العالمین نانگ کُوں آکھیا، ”کیوں جو تَیں ایہ کم کیتے، اِیں سانگے تُوں سارے ڈھورڈنگراں تے جنگلی جانوراں ءچوں لعنتی ہیں۔ تُوں ساری حیاتی ڈھیڈ دے بھار رِڑھسیں تے دھُوڑ چٹسیں۔ 15مَیں تیڈے تے عورت دے وچال دُشمنڑی پیدا کریساں۔ اُوندی اولاد تیڈی اولاد دی دُشمنڑ ہوسی۔ او تیڈے سر کُوں کُچلیسی تے تُوں اُوندی کُھری اُتے پٹیسیں۔“

16وَل خُدا رب العالمین عورت کُوں آکھیا، ”مَیں تیڈے بال جمنڑ دے درد کُوں بہُوں ودھیساں۔ جِیں ویلے تیڈے بال جمسن تاں تیکُوں بہُوں درد تھیسی۔ تے تُوں آپنڑے پئے دی تمنا کریسیں پر او تیڈے اُتے راج کریسی۔“

17وَل خُدا آدم کُوں آکھیا، ”تَیں آپنڑی ذال دی گالھ مَن تے اُوں درخت دا پھل کھادے جِینکُوں کھاوݨ تُوں مَیں ہٹکیا ہا۔ اِیں واسطے تیڈے پارُوں زمین اُتے لعنت ہے۔ تیکُوں پُوری زندگی اُوں تُوں خوراک حاصل کرݨ کیتے سخت محنت کرنڑی پوسی۔ 18تیڈے کیتے او کنڈیاں آلے بُوٹے پیدا کریسی، بھانویں تُوں اُوندے تُوں آپنڑی خوراک وی گِھنسیں۔ 19پگھر وہا وہا تے تیکُوں ٹُکر کماونڑا پوسی، اُوں ویلے تئیں جڈاں تُوں مر تے زمین ءچ ولا نہ چلیا ونجیں جیندے ءچوں تُوں بنڑایا گِیا ہَویں۔ تُوں مِٹی ہیں تے مِٹی ءچ وَل ویسیں۔“

20آدم آپنڑی عورت دا ناں حوّا رکھیا کیوں جو او سبھ زندیاں دی ماء ہے۔ 21خُدا رب العالمین آدم تے اُوندی ذال کیتے چمڑے دا لباس بنڑا تے اُنہاں کُوں پوایا۔

آدم تے حوّا کُوں باغ ِ عدن ءچوں کڈھیا ویندے

22وَل خُدا، رب العالمین آکھیا، ”اِنسان ساڈے آلی کار تھی گئے۔ او نیکی تے بدی دا علم رکھیندے۔ ہُنڑ اِینویں نہ تھیوے جو او ہتھ ودھا تے زندگی بخشنڑ آلے درخت دے پھل ءچوں گِھن گِھنے تے اُوندے ءچوں کھا تے ہمیشاں تئیں زندہ راہوے۔“ 23اِیں کیتے خُدا، رب العالمین اُونکُوں باغ ِ عدن ءچوں کڈھ ڈِتا تاں جو اُوں زمین دی رَڑھ واہی کرے جیندے ءچوں اُونکُوں گِھدا گِیا ہا۔ 24آدم کُوں کڈھنڑ تُوں بعد خُدا باغ ِ عدن دے مشرق دِر کروبی فرشتے کھڑے کر ڈِتے تے بھاہ آلی ہِک تلوار رکھی جیہڑی چودھارُوں پِھردی ہئی تاں جو اُوں رستے دی حفاظت کرے جیہڑا زندگی بخشنڑ آلے درخت تئیں پُجدا ہا۔