پیدائش 24

اِضحاق تے رِبقہ

1ابرہام ہُنڑ بہُوں بُڈھا تھی گِیا ہا۔ رب العالمین اُونکُوں ہر طرحاں نال برکت ڈِتی ہئی۔ 2ہِک ڈینہہ اُوں آپنڑے گھرانڑے دا پُورا اِنتظام چلاوݨ آلے گھر دے سبھ تُوں پُرانڑے نوکر کُوں آکھیا، ”آپنڑا ہتھ میڈی ستھل تلے رکھ تے 3رب دی قَسم کھا جیہڑا اسمان تے زمین دا خُدا ہے، جو تُوں اِنہاں کنعانیاں ءچوں جِنہاں ءچ اساں راہندے ہیں، میڈے پوتر کیتے ذال نہ گِھن آسیں، 4بلکہ میڈے وطن ءچ میڈے رشتے داراں دے کولھ ویسیں تے اُنہاں ءچوں میڈے پوتر اِضحاق کیتے ذال گِھن آسیں۔“

5اُوندے نوکر آکھیا، ”تھی سگدے جو او عورت میڈے نال اِتھاں نہ آوݨ چاہوے۔ کیا اِیں صورت ءچ مَیں تُہاڈے پوتر کُوں اُتھاں گِھن وَنجاں جِتُھوں تُساں آئے ہیوے؟“

6ابرہام آکھیا، ”خبردار! اُونکُوں ہرگز واپس نہ گِھن ونجیں۔ 7رب العالمین جیہڑا اسمان دا خُدا ہے، میکُوں میڈے پِیُو دے گھرُوں تے میڈے پِیُو دے وطن ءچوں اِتھاں گِھن آئے۔ اُوں قَسم کھا تے میڈے نال عہد کیتے جو مَیں کنعان دا ایہ مُلک تیڈی اولاد کُوں ڈیساں۔ اُوہو آپنڑا فرشتہ تیڈے اگُوں بھجیسی، اِیں کیتے تُوں اُتھاں میڈے پوتر کیتے ذال گولھنڑ ءچ ضرور کامیاب تھی ویسیں۔ 8جے اُتھوں دی عورت اِتھاں نہ آوݨ چاہوے تاں وَل تُوں آپنڑی قَسم تُوں ازاد ہوسیں پر میڈے پوتر کُوں کہیں صورت ءچ اُتھاں نہ گِھن ونجیں۔“

9ابرہام دے نوکر آپنڑا ہتھ اُوندی ستھل تلے رکھ تے قَسم کھادی جو مَیں سبھ کُجھ اِینویں ای کریساں۔ 10وَل او آپنڑے مالک دے ڈاہ اُوٹھاں اُتے قیمتی تحفے لڈ تے مسوپتامیہ دو ٹُر پِیا۔

ٹُردے ٹُردے او نحُور دے شہر وَنج پُجیا، 11تے شام کُوں جِیں ویلے عورتاں پانڑی بھرݨ کیتے کُھوہ تے آندیاں ہِن، اُوں آپنڑے اُوٹھاں کُوں شہر دے باہر کُھوہ دے کولھ بِلھا ڈِتا۔ 12وَل اُوں دُعا کیتی، ”یا رب العالمین میڈے آقا ابرہام دے خُدا، اَج میڈے آقا ابرہام اُتے مہربانی کر تے میکُوں کامیابی بخش۔ 13ہُنڑ مَیں اِیں کُھوہ اُتے کھڑا ہاں تے شہر دیاں چھوہریں پانڑی بھرݨ کیتے آندیاں پئیاں ہِن۔ 14مَیں اُنہاں ءچوں کہیں کُوں اکھیساں، ’ذرا آپنڑا گھڑا تلے کر تے میکُوں پانڑی پِلا۔‘ جے او آکھے، ’پی گِھنو، مَیں تُہاڈے اُوٹھاں کُوں وی پانڑی پِلیندی ہاں‘ تاں او اُوہو ہوسی جِینکُوں تَیں آپنڑے خادم اِضحاق کیتے چُنڑ گِھدے۔ جے اِینویں تھیّا تاں مَیں جاݨ گِھنساں جو تَیں میڈے آقا اُتے مہربانی کیتی ہے۔“

15او اجنڑ دُعا کریندا ای پِیا ہا جو رِبقہ آپنڑے مونڈھے اُتے گھڑا چاتے ہوئے شہر ءچوں نِکل آئی۔ او بیتوایل دی دِھی ہئی۔ بیتوایل ابرہام دے بِھرا نحُور دی ذال مِلکاہ دا پوتر ہا۔ 16رِبقہ ڈاڈھی سوہنڑی جوان چھوہیر ہئی تے او کُنواری وی ہئی۔ او تلے چشمے1 دو گئی تے آپنڑا گھڑا بھر تے وَل اُتے آئی۔

17ابرہام دا نوکر بھج تے اُونکُوں مِلیا تے آکھیا، ”ذرا میکُوں آپنڑے گھڑے ءچوں تھوڑا جِیہا پانڑی پِلا۔“

18رِبقہ آکھیا، ”پی گِھنو سائیں۔“ اُوں فوراً آپنڑے گھڑے کُوں مونڈھے تُوں لہا تے ہتھ ءچ پکڑ گِھدا تاں جو او پانڑی پی سگے۔ 19جِیں ویلے اُوں پانڑی پی گِھدا تاں رِبقہ آکھیا، ”مَیں تُہاڈے اُوٹھاں کیتے وی پانڑی بھر تے گِھن آساں تاں جو اُنہاں دی تریھ وی لہہ ونجے۔“ 20اُوں آپنڑے گھڑے دا پانڑی کھاڈے ءچ وِیٹ ڈِتا تے وَل بھج تے کُھوہ ءچوں اِتی پانڑی گِھن تے آندی ریہی جو سارے اُوٹھاں دی تریھ لہہ گئی۔

21اِیں دوران ابرہام دا نوکر چُپ کر تے اُونکُوں ڈیدھا ریہا کیوں جو او جاننڑاں چاہندا ہا جو رب العالمین میڈا سفر مُبارک کیتے یا نئیں۔ 22جِیں ویلے اُوٹھاں پانڑی پی گِھدا تاں اُوں رِبقہ کُوں سونے دی ہِک نتھ تے ڈُو کنگنڑ ڈِتے۔ نتھ دا وزن تقریباً اَدھ تولا تے کنگنڑاں دا وزن پنج پنج تولے ہا۔

23اُوں پُچھیا، ”تُوں کیندی دِھی ہیں؟ کیا تیڈے پِیُو دے گھر ساڈے کیتے رات ٹِکنڑ دی جاہ ہے؟“

24رِبقہ جواب ڈِتا، ”میں بیتوایل دی دِھی ہاں جیہڑا نحُور تے مِلکاہ دا پوتر ہے۔ 25ساڈے کولھ اُوٹھاں کیتے بُھوں تے گھاہ ڈھیر ہے تے تُہاڈے کیتے رات لنگھاوݨ دی جاہ وی۔“

26ایہ سُنڑ تے ابرہام دے نوکر رب العالمین کُوں سجدہ کیتا۔ 27اُوں آکھیا، ”میڈے آقا ابرہام دے خُدا رب العالمین دی تعریف ہووے، جئیں میڈے آقا اُتے مہربانی تے وفاداری کرݨ نئیں چھوڑی۔ رب العالمین میکُوں سِدھا میڈے مالک دے رشتےداراں تئیں پُچائے۔“

28چھوہیر بھج تے آپنڑی ماء دے گھر چلی گئی تے اُنہاں کُوں سبھ کُجھ ڈسایا۔ 29-30رِبقہ دا ہِک بِھرا ہا جِیندا ناں لابن ہا۔ جِیں ویلے لابن آپنڑی بھینڑ کُوں نتھ تے کنگنڑ پاتے ہوئے ڈِٹھا تے او سبھ کُجھ سُنڑیا جیہڑا ابرہام دے نوکر رِبقہ کُوں ڈسایا ہا تاں او فوراً اُونکُوں مِلنڑ کیتے کُھوہ دو بھج پِیا۔

ابرہام دا نوکر اجنڑ اُوٹھاں دے کولھ اُتھائیں کھڑا ہا۔ 31لابن آکھیا، ”رب العالمین دے مُبارک بندے، میڈے نال آؤ۔ تُساں اِتھاں شہر دے باہر کیوں کھڑے ہیوے؟ مَیں آپنڑے گھر ءچ تُہاڈے کیتے سبھ کُجھ تیار کیتے۔ تُہاڈے اُوٹھاں کیتے وی بہُوں جاہ ہے۔“ 32او نوکر کُوں گِھن تے گھر پُجیا، اُوٹھاں تُوں سامان لہایا تے اُنہاں کُوں بُھوں تے گھاہ ڈِتا۔ او پانڑی وی گِھن آیا تاں جو ابرہام دا نوکر تے اُوندے بندے پیر دھووݨ۔

33پر جِیں ویلے کھانڑا آ گِیا تاں ابرہام دے نوکر آکھیا، ”آپنڑا معاملہ پیش کرݨ تُوں پہلے مَیں کھانڑا نہ کھاساں۔“

لابن آکھنڑ لگا، ”گالھ کرو۔“

34اُوں آکھیا، ”مَیں ابرہام دا نوکر ہاں۔ 35رب العالمین میڈے آقا کُوں بہُوں برکت ڈِتی ہے تے او بہُوں امیر تھی گئے۔ خُدا اُونکُوں ڈھیر ساریاں بھیڈ بکریاں، ڈاند، گائیں، سونا چاندی، غُلام، کنیزاں، اُوٹھ تے کھوتے ڈِتے ہِن۔ 36جِیں ویلے میڈے آقا دی ذال سارہ بُڈھی تھی گئی ہئی تاں اُوندے پوتر جمیا ہا۔ میڈے آقا آپنڑی پُوری جائیداد اُونکُوں ڈے ڈِتی ہے۔ 37پر میڈے آقا میکُوں آکھے، ’قَسم کھا جو تُوں کنعانیاں ءچوں جِنہاں ءچ مَیں راہندا ہاں، میڈے پوتر کیتے ذال نہ گِھن آسیں، 38بلکہ میڈے پِیُو دے گھرانڑے تے میڈے رشتے داراں کولھ وَنج تے اُوندے کیتے ذال گِھن آسیں۔‘

39مَیں آپنڑے آقا کُوں آکھیا، ’تھی سگدے جو او عورت میڈے نال نہ آوݨ چاہوے۔‘

40اُوں آکھیا، ’رب العالمین جیندی راہ اُتے مَیں ٹُردا ریہا ہاں، آپنڑے فرشتے کُوں تیڈے نال بھجیسی تے تیکُوں کامیابی ڈیسی۔ تیکُوں ضرور میڈے رشتے داراں تے میڈے پِیُو دے گھرانڑے ءچوں میڈے پوتر کیتے ذال مِلسی۔ 41پر جے تُوں میڈے رشتہ داراں کولھ ونجیں تے او اِنکار کر ڈیوݨ تاں وَل تُوں آپنڑی قَسم تُوں ازاد ہو سیں۔‘ 42اَج جِیں ویلے مَیں کُھوہ تے آیا تاں مَیں دُعا منگی جو ’یا رب العالمین میڈے آقا ابرہام دے خُدا، جے تیڈی مرضی ہووے تاں میکُوں اِیں مقصد ءچ کامیابی ڈے جیندے کیتے مَیں اِتھاں آیا ہاں۔ 43ہُنڑ مَیں اِیں کُھوہ دے کولھ کھڑا ہاں۔ جِیں ویلے کوئی چھوہیر شہر ءچوں نِکل تے اِتھاں آوے تاں مَیں اُونکُوں اکھیساں، ”ذرا میکُوں آپنڑے گھڑے ءچوں تھوڑا جِیہا پانڑی پِلا۔“ 44جے او آکھے، ”پی گِھنو، مَیں تُہاڈے اُوٹھاں کیتے وی پانڑی گِھن آساں،“ تاں اِیندا مطلب ایہ ہوسی جو تَیں اُونکُوں میڈے مالک دے پوتر دی ذال بنڑݨ کیتے چُنڑ گِھدے۔‘

45مَیں اجنڑ دل ءچ ایہ دُعا کریندا پِیا ہم جو رِبقہ آپنڑے مونڈھے اُتے گھڑا چاتے ہوئے شہر ءچوں نِکل آئی۔ او چشمے تے لتھی تے آپنڑا گھڑا بھریا۔ مَیں اُونکُوں آکھیا، ’ذرا میکُوں پانڑی پِلا۔‘ 46جواب ءچ اُوں فوراً آپنڑے گھڑے کُوں مونڈھے تُوں لہا تے آکھیا، ’پی گِھنو، مَیں تُہاڈے اُوٹھاں کُوں وی پانڑی پِلا ڈیندی ہاں۔‘ مَیں پانڑی پِیتا تے اُوں میڈے اُوٹھاں کُوں وی پانڑی پِلایا۔ 47وَل مَیں اُوں تُوں پُچھیا، ’تُوں کیندی دِھی ہیں؟‘

اُوں جواب ڈِتا، ’میں بیتوایل دی دھی ہاں جی ہڑا نحُور تے مِلکاہ دا پوتر ہے۔‘ ایہ سُنڑ تے مَیں اُوندے نک ءچ نتھ تے ہتھاں ءچ کنگنڑ پا ڈِتے۔ 48وَل مَیں رب العالمین کُوں سجدہ کر تے آپنڑے آقا ابرہام دے خُدا دی تعریف کیتی جئیں میکُوں سِدھا میڈے مالک دے بِھرا دی پوتری تئیں پُچایا تاں جو او اِضحاق دی ذال بنڑے۔

49ہُنڑ میکُوں ڈساؤ، کیا تُساں میڈے آقا اُتے مہربانی تے وفاداری کرݨ چاہندے ہیوے؟ جے اِینویں ہے تاں میکُوں ڈساؤ، نہ تاں مَیں کہیں بئے پاسے وَنجاں۔“

50لابن تے بیتوایل جواب ڈِتا، ”ایہ گالھ رب العالمین دی طرفوں ہے، اِیں کیتے اساں کہیں طرحاں وی اِنکار نئیں کر سگدے۔ 51رِبقہ تُہاڈے سامنڑے ہے اُونکُوں گِھن ونجو۔ او تُہاڈے مالک دے پوتر دی ذال بنڑ ونجے جِینویں رب العالمین فرمائے۔“ 52ایہ سُنڑ تے ابرہام دے نوکر رب العالمین کُوں سجدہ کیتا۔ 53وَل اُوں آپنڑے سامان ءچوں سونے چاندی دے زیور تے لباس کڈھ تے رِبقہ کُوں ڈِتے تے رِبقہ دے بِھرا تے ماء کُوں وی قیمتی تحفے ڈِتے۔

54اِیں تُوں بعد اُوں آپنڑے ساتھیاں نال کھادا پِیتا تے رات اُتھائیں ٹِکے۔ سویلے جڈاں او اُٹھے تاں نوکر آکھیا، ”ہُنڑ ساکُوں اِجازت ڈیؤ تاں جو اساں آپنڑے مالک دو واپس لگے ونجُوں۔“ 55رِبقہ دی ماء تے بِھرا آکھیا، ”رِبقہ ڈاہ ہِک ڈینہہ ساڈے نال راہوے تے وَل چلی ونجے۔“

56پر اُوں اُنہاں کُوں آکھیا، ”ہُنڑ دیر نہ کرو، کیوں جو رب العالمین میکُوں میڈے مقصد ءچ کامیابی بخشی ہے۔ میکُوں اِجازت ڈیؤ، تاں جو مَیں آپنڑے آقا کولھ واپس وَنجاں۔“

57اُنہاں آکھیا، ”ٹھیک ہے، اساں چھوہیر کُوں سڈ تے اُوندے تُوں پُچھ گِھندے ہیں۔“

58اُنہاں رِبقہ کُوں سڈ تے اُوندے تُوں پُچھیا، ”کیا تُوں ہُنڑیں اِیں بندے نال ونجنڑ کیتے راضی ہیں؟“

اُوں آکھیا، ”جیا، مَیں ہُنڑیں ویساں۔“ 59وَل اُنہاں آپنڑی بھینڑ رِبقہ، اُوندی کنیز، ابرہام دے نوکر تے اُوندے ساتھیاں کُوں ٹور ڈِتا۔ 60اُنہاں رِبقہ کُوں برکت ڈے تے آکھیا،

”ساڈی بھینڑ“ خُدا کرے جو تُوں لکھاں دی ماء بنڑیں۔

تیڈی اولاد آپنڑے دُشمنڑاں دے شہراں اُتے قبضہ کرے۔

61وَل رِبقہ تے اُوندیاں نوکرانڑیاں اُٹھی تے اُوٹھاں اُتے بہہ گئیاں تے ابرہام دے نوکر دے پِچُھوں ٹُر پئیاں تے او اُنہاں کُوں گِھن تے ٹُر پِیا۔

62اِضحاق بیرلحی روئی تُوں آندا پِیا ہا کیوں جو او جنُوبی علاقے ءچ راہندا ہا۔ 63ہِک شام او باہر نِکل تے آپنڑیاں سوچاں ءچ گُم ٹُردا ودا ہا جو اچانک اُوں آپنڑے دو اُوٹھ آندے ڈِٹھے۔ 64جِیں ویلے رِبقہ آپنڑے اکھیں چا تے اِضحاق کُوں ڈِٹھا تاں اُوٹھ تُوں لہہ تے 65نوکر تُوں پُچھیا، ”ایہ بندہ کوݨ ہے، جیہڑا میدان ءچ ساکُوں مِلنڑ آندا پئے۔“

نوکر جواب ڈِتا، ”ایہ میڈا مالک ہے۔“ ایہ سُنڑ تے رِبقہ نقاب کر گِھدا تے آپنڑا مُنہ ڈھک گِھدا۔

66نوکر اِضحاق کُوں سبھ کُجھ ڈسایا جیہڑا اُوں کیتا ہا۔ 67وَل اِضحاق رِبقہ کُوں آپنڑی ماء سارہ دے تمبُو ءچ گِھن گِیا۔ اُوں اُوندے نال شادی کیتی تے او اُوندی ذال بنڑ گئی۔ اِضحاق دے دل ءچ اُوندے کیتے بہُوں محبت پیدا تھی گئی تے اِینویں اُونکُوں آپنڑی ماء دی موت دے بعد تسلی مِلی۔