پیدائش 21

اِضحاق دی پیدائش

1وَل رب العالمین جِینویں آکھیا ہا سارہ اُتے آپنڑے کرم دی نظر کیتی، تے جیہڑا وعدہ اُوں سارہ نال کیتا ہا او پُورا کیتا۔ 2او حاملہ تھئی تے ابرہام دے بُڈھیپے ءچ ٹھیک اُوں ویلے اُوندا پوتر جمیا، جِیندا ذِکر خُدا اُوندے نال کیتا ہا۔

3ابرہام آپنڑے اِیں پوتر دا ناں اِضحاق1 رکھیا۔ 4جِیں ویلے اِضحاق اَٹھ ڈینہہ دا تھیّا تاں ابرہام اُوندا ختنہ کروایا جِینویں خُدا اُونکُوں حُکم ڈِتا ہا۔ 5جِیں ویلے اِضحاق جمیا اُوں ویلے ابرہام سو سال دا ہا۔ 6سارہ آکھیا، ”خُدا میکُوں کِھلوائے تے جیہڑا وی میڈے بارے ایہ سُنڑسی او کِھلسی۔ 7اِیں تُوں پہلے کوݨ ابرہام کُوں ایہ آکھ سگدا ہا جو سارہ بالاں کُوں کھیر پِلیسی؟ تے ہُنڑ میڈا پوتر جمّے بھانویں جو ابرہام بُڈھا تھی گئے۔“

8اِضحاق وڈا تھیندا گِیا تے جڈاں اُوندا کھیر چُھڑوایا گِیا تاں اُوں ڈینہہ ابرہام اُوندے کیتے وڈی دعوت رکھی۔

ابرہام، ہاجرہ تے اِسمٰعیل کُوں کڈھیندے

9ہِک ڈینہہ سارہ ڈِٹھا جو مِصری ہاجرہ دا پوتر اِسمٰعیل، اِضحاق دا مذاق اُڈیندا پئے۔ 10اُوں ابرہام کُوں آکھیا، ”تُساں اِیں کنیز تے اُوندے پوتر کُوں گھرُوں کڈھ ڈیؤ کیوں جو اِیں کنیز دا پوتر میڈے پوتر اِضحاق دے نال وارث نہ ہوسی۔“

11ابرہام کُوں ایہ گالھ بہُوں بُری لگی۔ آخر اِسمٰعیل وی اُوندا پوتر ہا۔ 12پر خُدا اُونکُوں آکھیا، ”اِیں چھوہر تے آپنڑی کنیز دے بارے ءچ پریشان نہ تھی۔ سارہ دی گالھ مَن گِھن کیوں جو اِضحاق تُوں ای تیڈی نسل اکھویسی۔ 13پر مَیں کنیز دے پوتر تُوں وی ہِک قوم بنڑیساں کیوں جو او وی تیڈا پوتر ہے۔“

14ابرہام صُبح سویلے اُٹھیا۔ اُوں روٹی تے پانڑی دی مشک ہاجرہ دے مونڈھیاں اُتے رکھ تے اُونکُوں چھوہر سمیت گھرُوں کڈھ ڈِتا۔ ہاجرہ ٹُردے ٹُردے بیرسبع دے بیابان ءچ اِڈے اُڈے پِھرݨ لگی۔ 15جڈاں پانڑی مُک گِیا تاں ہاجرہ چھوہر کُوں کہیں جھاڑی دے تلے چھوڑ تے 16تقریباً ترے سو فُٹ دے فاصلے2 تے وَنج بیٹھی، کیوں جو اُوں دل ءچ آکھیا، ”مَیں اُونکُوں مردا نئیں ڈیکھ سگدی۔“ او اُتھاں بہہ تے رووݨ لگ پئی۔

17پر خُدا اُوندے پوتر دے رووݨ دی اواز سُنڑی۔ خُدا دے فرشتے اسمان تُوں اواز ڈے تے ہاجرہ کُوں آکھیا، ”ہاجرہ کیا گالھ ہے؟ نہ ڈر کیوں جو خُدا اُتھاں پئے چھوہر دا رووݨ سُنڑ گِھدے۔ 18اُٹھی کھڑی تھی۔ چھوہر کُوں چا گِھن تے اُونکُوں سنبھال کیوں جو مَیں اُوندے تُوں ہِک وڈی قوم بنڑیساں۔“

19وَل خُدا ہاجرہ دے اکھیں کھول ڈِتیاں تے اُونکُوں ہِک کُھوہ نظر آیا۔ او اُتھاں گئی تے مشک کُوں بھر تے چھوہر کُوں پانڑی پِلایا۔

20خُدا چھوہر دے نال ہا۔ او جوان تھی تے بیابان ءچ راہوݨ لگا تے تِیر چلاوݨ آلا بنڑ گیا۔ 21جِیں ویلے او فاران دے بیابان ءچ راہندا ہا تاں اُوندی ماء اُونکُوں ہِک مِصری عورت نال پرنا ڈِتا۔

ابی مَلک نال عہد

22اُنہاں ڈینہاں ءچ ابی مَلک تے اُوندے سپہ سالار فِیکل ابرہام کُوں آکھیا، ”تُساں جیہڑا کُجھ وی کریندے ہیوے، خُدا تُہاڈے نال ہے۔ 23ہُنڑ میڈے سامنڑے خُدا دی قَسم کھاؤ، جو تُساں میڈے نال، میڈے بالاں نال تے میڈی نسل نال دوکھا نہ کریسو بلکہ جِینویں میں تُہاڈے اُتے مہربانی کیتی ہے اُونویں ای تُساں میڈے اُتے تے اِیں مُلک اُتے جیندے ءچ تُساں پردیسی ہیوے، مہربانی کریسو۔“

24ابرہام جواب ڈِتا، ”مَیں قَسم کھاندا ہاں۔“ 25وَل اُوں ابی مَلک کُوں شکایت کریندے ہوئے آکھیا، ”تُہاڈے بندیاں ساڈے ہِک کُھوہ اُتے قبضہ کر گِھدے۔“

26ابی مَلک آکھیا، ”میکُوں پتہ نئیں جو کئیں کیتے، تُساں وی میکُوں نئیں ڈسایا۔ اَج مَیں پہلی پھیری ایہ گالھ سُنڑدا پِیا ہاں۔“

27وَل ابرہام ابی مَلک کُوں بھیڈ بکریاں تے ڈھورڈنگر ڈِتے تے ڈوہائیں ہِک بئے نال عہد کر گِھدا۔ 28وَل ابرہام بھیڈ دیاں سَت لیلیاں کُوں اَنج کر گِھدا۔ 29ابی مَلک پُچھیا، ”اِیندا کیا مطلب ہے؟“

30ابرہام جواب ڈِتا، ”بھیڈ دیاں ایہ سَت لیلیاں میں تُوں گِھن گِھن۔ ایہ اِیں گالھ دیاں گواہ ہوسن جو ایہ کُھوہ مَیں ای کھٹیا ہے۔“ 31اِیں کیتے اُوں جاہ دا ناں بیرسبع3 رکھیا گِیا۔ کیوں جو اُتھاں اُنہاں ڈوہائیں مرداں قَسم کھادی ہئی۔

32اِینویں اُنہاں بیرسبع ءچ ہِک بئے نال عہد کیتا۔ وَل ابی مَلک تے سپہ سالار فِیکل فِلِستیاں دے مُلک دو واپس چلے گئے۔ 33اِیندے بعد ابرہام بیرسبع ءچ ہِک کواں دا درخت لایا۔ اُتھاں اُوں رب العالمین دا ناں گِھن تے عبادت کیتی جیہڑا ابدی خُدا ہے۔ 34ابرہام بہُوں عرصے تئیں فِلِستیاں دے مُلک ءچ ٹِکیا ریہا۔