پیدائش 20

ابرہام تے ابی مَلک

1ابرہام اُتھوں جنُوبی بیابان دو چلیا گِیا تے قادِس تے شور دے وچال وَنج وسیا۔ وَل کُجھ دیر کیتے او جرار ءچ ریہا۔ 2اُتھاں اُوں لوکاں کُوں سارہ دے بارے ءچ ڈسایا جو ”او میڈی بھینڑ ہے۔“ اِیں کیتے جرار دے بادشاہ ابی مَلک کہیں کُوں بھیجیا جو سارہ کُوں محل ءچ گِھن آوے۔

3پر ہِک رات خُدا خواب ءچ ابی مَلک اُتے ظاہر تھیّا تے آکھیا، ”موت تیڈے سر اُتے کھڑی ہے کیوں جو جیہڑی عورت تُوں گھر گِھن آئیں او شادی شدہ ہے۔“

4اصل ءچ ابی مَلک حالی تئیں سارہ دے کولھ نہ گِیا ہا۔ اِیں واسطے اُوں آکھیا، ”میڈے مالک کیا تُوں ہِک بے قصُور قوم کُوں وی ہلاک کر ڈیسیں؟ 5کیا ابرہام میکُوں نئیں آکھیا، ’سارہ میڈی بھینڑ ہے‘ تے سارہ وی آکھیا، ’او میڈا بِھرا ہے۔‘ مَیں تاں ایہ نیک نیّتی نال کیتے۔ میڈے ہتھ صاف ہِن۔“

6خُدا آکھیا، ”ہاں مَیں جانڑدا ہاں جو تُوں ایہ نیک نیّتی نال کیتے، اِیں واسطے مَیں تیکُوں گُناہ نہ کرݨ ڈِتا تے اُونکُوں ہتھ لاوݨ تُوں روکیا۔ 7ہُنڑ او عورت اُوندے پئے کُوں ولا ڈے، کیوں جو او نبی ہے تے تیڈے کیتے دُعا کریسی تے وَل تُوں نہ مرسیں۔ پر جے تُوں عورت واپس نہ کریسیں تاں جاݨ گِھن جو تُوں تے تیڈے لوک ضرور مر ویسن۔“

8ابی مَلک سویل نال اُٹھی تے آپنڑے سبھ وزیراں کُوں ایہ سبھ کُجھ ڈسایا۔ ایہ گالھیں سُنڑ تے او بہوں خوف زدہ تھی گئے۔ 9وَل ابی مَلک ابرہام کُوں سڈ تے آکھیا، ”تُساں ساڈے نال کیا کیتے؟ مَیں تُہاڈے نال کیا غلط کم کیتے جو تُساں میکُوں تے میڈی سلطنت کُوں اِتنے وڈے گُناہ ءچ پَھسا ڈِتے؟ تُساں ساڈے نال جیہڑا کم کیتے، او کڈھائیں وی نہ کرݨ چاہیدا ہا۔ 10تُساں اِینویں کیوں کیتے؟“

11ابرہام جواب ڈِتا، ”مَیں آپنڑے دل ءچ سوچیا جو اِتُھوں دے لوکاں کُوں خُدا دا خوف نہ ہوسی۔ اِیں کیتے او میڈی ذال کُوں گِھننڑ کیتے میکُوں قتل کر ڈیسن۔ 12تے او واقعی میڈی بھینڑ ہے۔ او میڈے پِیُو دی دِھی ہے بھانویں جو ساڈیاں ماواں اَنج ہِن۔ اِینویں مَیں اُوندے نال شادی کیتی۔ 13وَل جِیں ویلے خُدا میکُوں آپنڑے پِیُو دے گھرُوں نِکلنڑ دا حُکم ڈِتا تاں مَیں آپنڑی ذال کُوں آکھیا، ’میڈے اُتے مہربانی کر جو اساں جِتھاں وی ونجُوں تُوں میڈے بارے ءچ آکھیں جو ایہ میڈا بِھرا ہے‘۔“

14وَل ابی مَلک ابرہام کُوں بھیڈ بکریاں، ڈاند گائیں، غُلام تے لونڈیاں ڈِتیاں تے اُوندی ذال سارہ وی اُونکُوں ولا ڈِتی۔ 15ابی مَلک آکھیا، ”میڈا مُلک تُہاڈے کیتے کُھلا ہے، جِتھاں دل آکھے اُتھاں وَنج راہو۔“ 16اُوں سارہ کُوں آکھیا، ”مَیں تُہاڈے بِھرا کُوں چاندی دے ہزار سِکے ڈیندا ہاں۔ او تُہاڈے نال کیتے گئے بُرے سلوک دا معاوضہ ہوسی تاں جو تُساں سبھ لوکاں دے سامنڑے بے قصُور ثابت تھیؤ۔“

17وَل ابرہام خُدا تُوں دُعا کیتی تے خُدا ابی مَلک، اُوندی ذال تے اُوندیاں لونڈیاں کُوں شِفا ڈِتی تے اُنہاں دے ولا بال جمنڑ پے گئے۔ 18کیوں جو رب العالمین ابی مَلک دے گھر دیاں سبھ عورتاں کُوں سارہ پارُوں بانجھ بنڑا ڈِتا ہا۔