پیدائش 18

ابرہام دے ترے مہمان

1ہِک ڈینہہ رب العالمین مَمرے دے بلُوط دے درختاں دے کولھ ابرہام اُتے ظاہر تھیّا۔ ابرہام آپنڑے تمبُو دے دروازے ءچ بیٹھا ہا۔ ڈینہہ دی گرمی زوراں تے ہئی۔ 2اچانک اُوں ڈِٹھا جو ترے مرد میڈے سامنڑے کھڑے ہِن۔ اُنہاں کُوں ڈیدھے ای او تمبُو ءچوں اُنہاں کُوں مِلنڑ کیتے بھجیا تے زمین تئیں جُھکیا۔ 3اُوں آکھیا، ”میڈے آقا، جے میڈے اُتے تُہاڈے کرم دی نظر ہے تاں آپنڑے خادم کنُوں اِینویں نہ لنگھ ونجو۔ 4مَیں کُجھ پانڑی گِھن آندا ہاں تاں جو تُساں آپنڑے پیر دھو تے درخت دی چھاں تلے ارام کر گِھنو۔ 5نال ای مَیں تُہاڈے کیتے کُجھ روٹی وی گِھن آندا ہاں تاں جو تُساں تازہ دم تھی تے اگھاں ودھ سگو۔ میکُوں ایہ کرݨ ڈیؤ کیوں جو تُساں آپنڑے خادم دے کولھ آئے ہیوے۔“

اُنہاں آکھیا، ”ٹھیک ہے جِینویں تیڈی مرضی۔“

6ابرہام تمبُو دو بھج تے سارہ دے کولھ آیا تے آکھیا، ”جلدی کر! ترے چھانڑیاں باریک اٹّا گِھن، تے اُونکُوں مَل تے روٹیاں پکا۔“ 7وَل او آپنڑے ڈھوراں دو بھجیا، اُنہاں ءچوں اُوں ہِک موٹا تازہ ویہڑا گِھدا تے اُونکُوں آپنڑے نوکر دے حوالے کیتا جئیں جلدی نال اُونکُوں تیار کر گِھدا۔ 8جِیں ویلے گوشت تیار تھیّا تاں ابرہام اُونکُوں لسی تے کھیر دے نال آپنڑے مہماناں دے اگُوں رکھ ڈِتا۔ جئیں تئیں او کھاندے ریہے، ابرہام اُنہاں دی خدمت ءچ اُتھاں درخت دی چھاں ءچ کھڑا ریہا۔

9وَل اُنہاں پُچھیا، ”تیڈی ذال سارہ کِتھاں ہے؟“

اُوں جواب ڈِتا، ”تمبُو ءچ۔“

10رب العالمین آکھیا، ”ٹھیک ہِک سال بعد مَیں وَل آساں تے تیڈی ذال سارہ دے پوتر ہوسی۔“

سارہ ایہ سارے گالھیں اُوندے پِچُھوں تمبُو دے دروازے دے نیڑے سُنڑدی پئی ہئی۔ 11ابرہام تے سارہ ڈوہائیں بُڈھے تھی گئے ہَن تے سارہ اُوں عُمر تُوں لنگھ گئی ہئی جیندے ءچ عورتاں دے بال جمدے ہِن۔ 12اِیں کیتے سارہ آپنڑے دل ءچ کِھلنڑ پے گئی تے سوچیا، ”کیا اِتنی بُڈھی ہووݨ دے باوجود وی میکُوں ایہ خوشی مِل سگدی ہے جڈاں جو میڈا پایا وی بُڈھا ہے؟“

13رب العالمین ابرہام تُوں پُچھیا، ”سارہ کیوں کِھلدی پئی ہے؟ او کیوں آدھی پئی ہے جو ’کیا واقعی میڈے بال جمسی، جڈاں جو مَیں بہُوں بُڈھی ہاں؟‘ 14کیا رب العالمین کیتے کوئی کم ناممکن ہے؟ ہِک سال بعد مقررہ ویلے تے مَیں وَل آساں تے سارہ دے پوتر ہوسی۔“ 15وَل سارہ اِنکار کیتا جو ”مَیں نئیں کِھلی“ کیوں جو او ڈردی ہئی۔

پر رب العالمین آکھیا، ”نئیں تُوں ضرور کِھلی ہَویں۔“

ابرہام سدُوم کیتے مِنت کریندے

16وَل مہمان اُٹھی تے روانہ تھئے تے تلے وادی ءچ سدُوم دو ڈیکھنڑ لگے۔ ابرہام اُنہاں کُوں رُخصت کرݨ کیتے نال ٹُردا پِیا ہا۔ 17رب العالمین دل ءچ آکھیا، ”مَیں ابرہام تُوں او کم کیوں لُکائی رکھاں جیہڑا مَیں کرݨ آلا ہاں؟ 18اِیندے ءچوں تاں ہِک وڈی تے طاقتور قوم نِکلسی تے اِیندے وسیلے نال مَیں دُنیا دیاں سبھ قوماں کُوں برکت ڈیساں۔ 19اُونکُوں مَیں چُنڑ گِھدے تاں جو او آپنڑی اولاد تے آپنڑے تُوں بعد دی نسل کُوں حُکم ڈیوے جو او نیکی تے اِنصاف کر تے میڈی راہ اُتے ٹُردی راہوے کیوں جو جے او اِینویں کریسن تاں مَیں رب العالمین ابرہام نال آپنڑا عہد پُورا کریساں۔“

20وَل رب العالمین آکھیا، ”سدُوم تے عمُورہ دے گُناہ بہُوں سنگین تھی گئے ہِن، تے لوکاں دیاں ہائیں بہُوں ودھ گئیاں ہِن۔ 21مَیں لہہ تے اُنہاں دے کولھ ویندا پِیا ہاں تاں جو ڈیکھاں جو ایہ اِلزام واقعی سچ ہِن جیہڑے مَیں تئیں پُجے ہِن۔ جے اِینویں نئیں تاں مَیں جاݨ گِھنساں۔“

22ڈُوجھے ڈُو مرد سدُوم دو اگُوں ودھے پر ابرہام رب العالمین دے حضُور کھڑا ریہا۔ 23وَل ابرہام رب العالمین دے کولھ آ تے اُونکُوں آکھیا، ”کیا تُوں نیکاں کُوں وی بدکاراں نال ہلاک کر ڈیسیں؟ 24تھی سگدے جو شہر ءچ پنجھاہ (50) نیک لوک ہووݨ۔ کیا تُوں وَل وی شہر کُوں برباد کر ڈیسیں تے اُونکُوں اُنہاں پنجھاہ (50) نیک لوکاں دے سببّوں نہ چھوڑیسیں؟ 25ایہ کِینویں تھی سگدے جو تُوں بے قصُوراں کُوں بدکاراں نال ہلاک کر ڈیویں؟ ایہ تاں ناممکن ہے جو تُوں نیکاں تے بدکاراں نال ہِکو جِیہا سلوک کریں۔ کیا پُوری دُنیا دا مُنصف اِنصاف نہ کریسی؟“

26رب العالمین جواب ڈِتا، ”جے میکُوں شہر ءچ پنجھاہ (50) نیک لوک مِل ونجنڑ تاں مَیں اُنہاں پارُوں ساریاں کُوں معاف کر ڈیساں۔“

27ابر ہام آکھیا، ”مَیں معافی چاہندا ہاں جو مَیں جیہڑا صرف مِٹی تے سواہ ہاں، تَیں خُداوند نال گالھ کرݨ دی جُرأت کیتی ہے۔ 28پر تھی سگدے جو اُنہاں ءچوں صرف پِنتالیہہ (45) نیک ہووݨ۔ کیا تُوں پنج بندے گھٹ ہووݨ پارُوں پُورا شہر تباہ کر ڈیسیں؟“

اُوں آکھیا، ”جے میکُوں پِنتالیہہ (45) وی مِل ونجنڑ تاں مَیں اُونکُوں برباد نہ کریساں۔“

29ابرہام آپنڑی گالھ جاری رکھی، ”تے جے صرف چالیہہ (40) ہووݨ تاں؟“

رب العالمین آکھیا، ”مَیں اُنہاں چالیہہ (40) دے پارُوں اُونکُوں چھوڑ ڈیساں۔“

30ابرہام آکھیا، ”خُداوند جے تُوں ناراض نہ تھیویں تاں مَیں کُجھ بِیا آکھاں؟ تھی سگدے جو اُتھاں صرف ترِیح (30) ہووݨ۔“

رب العالمین جواب ڈِتا، ”وَل وی مَیں اُونکُوں چھوڑ ڈیساں۔“

31ابرہام آکھیا، ”مَیں معافی چاہندا ہاں جو مَیں خُداوند نال گالھ کرݨ دی جُرأت کیتی ہے۔ جے صرف وِیہہ (20) ہووݨ؟“

رب العالمین آکھیا، ”مَیں اُنہاں وِیہاں دے پارُوں شہر کُوں برباد نہ کریساں۔“

32ابرہام آخری پھیری درخاست کیتی ”جے میڈا مالک ناراض نہ تھیوے تاں مَیں ہِک پھیری وَل گالھ کراں؟ تھی سگدے جو اُوندے ءچ صرف ڈاہ (10) ہووݨ۔“

رب العالمین آکھیا، ”مَیں اُونکُوں اُنہاں ڈاہ لوکاں دے پارُوں وی برباد نہ کریساں۔“

33جِیں ویلے رب العالمین ابرہام نال گالھیں کر گِھدیاں تاں چلیا گِیا تے ابرہام آپنڑے گھر آ گِیا۔