پیدائش 15

ابرام نال رب دا عہد

1اِیندے بعد رب العالمین رویا ءچ ابرام نال کلام کیتا، ”ابرام نہ ڈر، مَیں ای تیڈی ڈھال ہاں، مَیں ای تیڈا بہُوں وڈا اجر ہاں۔“

2پر ابرام آکھیا، ”یا رب میڈے مالک، تُوں میکُوں کیا ڈیسیں، جِیں ویلے ہُنڑ تئیں میڈا کوئی بال نئیں تے الِیعزر دمِشقی میڈا سبھ کُجھ میراث ءچ گِھن گِھنسی۔ 3تَیں میکُوں اولاد نئیں بخشی، اِیں کیتے میڈے گھر دا نوکر میڈا وارث ہوسی۔“

4وَل ابرام کُوں رب العالمین تُوں ہِک بِیا کلام مِلیا، ”ایہ بندہ الِیعزر تیڈا وارث نہ ہوسی بلکہ تیڈا آپنڑا پوتر ای تیڈا وارث ہوسی۔“ 5رب العالمین اُونکُوں باہر گِھن گِیا تے آکھیا، ”اسمان دو ڈیکھ، تے جے تُوں تاریاں کُوں گِنڑ سگدیں تاں گِنڑ۔ تیڈی اولاد اِینویں ای بے شمار ہوسی۔“

6ابرام رب العالمین اُتے اِیمان گِھن آیا تے ایہ اُوندے کیتے راستبازی شمار کیتا گِیا۔

7وَل اُوں اُونکُوں آکھیا، ”مَیں رب العالمین ہاں جیہڑا تیکُوں کسدیاں دے شہر اُور تُوں اِتھاں گِھن آیاں تاں جو تیکُوں ایہ مُلک میراث ءچ ڈے ڈیواں۔“

8ابرام پُچھیا، ”یا رب میڈے مالک! میکُوں کِینویں پتہ لگسی جو مَیں اِیں مُلک اُتے قبضہ کریساں؟“

9جواب ءچ رب العالمین آکھیا، ”میڈے حضُور ءچ ہِک ترے سال دی گاں، ہِک ترے سال دی بکری تے ہِک ترے سال دا چھترا گِھن آ۔ ہِک گُھگی تے ہِک کبوتر دا بچّہ وی گِھدی آنویں۔“ 10ابرام اِنہاں ساریاں کُوں گِھن تے ہر ہِک جانور کُوں ڈُو ڈُو حصیاں ءچ کٹیا تے اُنہاں کُوں ہِک بئے دے آمنڑے سامنڑے رکھ ڈِتا۔ پر پکھیاں کُوں سالم راہوݨ ڈِتا۔ 11شکاری پکھی اُنہاں کُوں کھاوݨ کیتے لاہندے ریہے پر ابرام اُنہاں کُوں ہٹکیندا ریہا۔

12جیہڑے ویلے سِجھ لہوݨ لگا تاں ابرام کُوں ڈاڈھی نیندر آئی تے اُوندے اُتے دہشت ناک تے وڈا اندھارا چھا گِیا۔ 13وَل رب العالمین ابرام کُوں آکھیا، ”جاݨ گِھن جو تیڈی اولاد ایجھے مُلک ءچ پردیسی ہوسی جیہڑا اُنہاں دا نئیں۔ او اُتھاں دے لوکاں دی غُلامی کریسن تے او چار سو (400) سال تئیں اُنہاں اُتے ظلم کریسن۔ 14پر مَیں اُوں قوم کُوں سزا ڈیساں جئیں اُنہاں کُوں غُلام بنڑایا ہوسی، اِیندے بعد او وڈی دولت گِھن تے اُوں مُلک ءچوں نِکلسن۔ 15تُوں بہُوں بُڈھا تھی تے سکون دی حالت ءچ مرسیں تے دفن تھیسیں۔ 16تیڈی اولاد دی چوتھی پُشت اِیں مُلک ءچ واپس آسی کیوں جو اُوں ویلے تئیں امورِیاں دے گُناہ اِتنے سنگین تھی ویسن جو مَیں اُنہاں کُوں مُلک کنعان ءچوں ختم کر ڈیساں۔“

17تے سِجھ لتھا تے اندھارا تھی گِیا تاں اچانک ہِک تنُور جِیندے ءچوں دُھواں نِکلدا پِیا ہا تے ہِک بلدی ہوئی لَمب نظر آئی۔ ایہ ڈوہائیں شیواں جانوراں دے ڈوہائیں ٹُکڑیاں ءچوں لنگھ گئیاں۔

18اُوں ویلے رب العالمین ابرام نال عہد کیتا تے آکھیا، ”مَیں ایہ مُلک، مِصر دی سرحد تُوں فرات دریا تئیں تیڈی اولاد کُوں ڈیساں، 19جِیندے ءچ ہُنڑ قِینی، قنیزی، قدمُونی، 20حِتّی، فرِزّی، رفائیمی، 21اموری، کنعانی، جِرجاسی، تے یبُوسی راہندے ہِن۔“