خرُوج 33

سِینا پہاڑ چھوڑن دا حُکم

1رب العالمین مُوسیٰ کُوں آکھیا، ”جِنہاں لوکاں کُوں تُوں مِصر ءچوں کڈھ تے گِھن آیا ہَویں، اُنہاں کُوں گِھن تے اِیں جاہ تُوں لگا وَنج تے اُوں مُلک دو وَنج جیندے بارے ءچ مَیں ابرہام، اِضحاق تے یعقُوب نال قَسم کھا تے آکھیا ہا، ’مَیں ایہ مُلک تُہاڈیاں نسلاں کُوں ڈیساں۔‘ 2مَیں تیڈے اگُوں فرشتہ بھیج تے کنعانی، اموری، حِتّی، فرِزّی، حِوّی تے یبُوسی قوماں کُوں اُوں مُلک ءچوں کڈھ ڈیساں۔ 3اُٹھی تے اُوں مُلک ءچ وَنج جیندے ءچ کھیر تے ماکھی وافر ہے۔ پر کیوں جو تُساں ایڈی ضِدی قوم ہیوے اِیں واسطے مَیں تُہاڈے نال نہ ویساں اِینویں نہ تھیوے جو مَیں تُہاکُوں رستے ءچ ای برباد کر ڈیواں۔“

4جِیں ویلے بنی اِسرائیل ایہ خوفناک گالھیں سُنڑیاں تاں او ماتم کرݨ لگے تے کہیں وی آپنڑے زیور نہ پاتے، 5کیوں جو رب العالمین مُوسیٰ کُوں آکھیا ہا، ”بنی اِسرائیل کُوں ایہ ڈسا جو، ’تُساں ہِک ضِدی قوم ہیوے۔ جے مَیں ہِک پل وی تُہاڈے نال ٹُرساں تاں تُہاکُوں تباہ کر ڈیساں۔ ہُنڑ آپنڑے زیور لہا سٹو، وَل مَیں ڈیکھساں جو تُہاڈے نال کیا کیتا ونجے‘۔“

6اِیں تُوں بعد بنی اِسرائیل حورِب پہاڑ دے کولھ آپنڑے زیور لہا ڈِتے۔

خُدا نال مُلاقات دا تمبُو

7اُوں ویلے مُوسیٰ ہِک تمبُو گِھن تے اُونکُوں کُجھ فاصلے تے ڈیرے دے باہر لا ڈِتا۔ اُوں اُوندا ناں ”مُلاقات دا تمبُو“ رکھیا۔ جیہڑا وی رب العالمین دی مرضی جانڑن چاہندا ہا، او ڈیرے ءچوں نِکل تے اُوں تمبُو دے کولھ ویندا ہا۔ 8جِیں ویلے وی مُوسیٰ ڈیرے ءچوں نِکل تے اُتھاں ویندا تاں یکے لوک آپنڑے تمبُواں دے دروازے اُتے کھڑے تھی تے مُوسیٰ دے پِچُھوں ڈیکھنڑ پے ویندے تے مُلاقات دے تمبُو ءچ غائب تھی ونجنڑ تئیں اُونکُوں ڈیدھے راہندے۔

9مُوسیٰ دے تمبُو ءچ وڑ ونجنڑ تُوں بعد بدّل دا تھمبا لہہ تے تمبُو دے دروازے اُتے کھڑ ویندا ہا تے رب العالمین مُوسیٰ نال گالھیں کریندا ہا۔ 10جِیں ویلے بنی اِسرائیل مُلاقات دے تمبُو دے دروازے اُتے بدّل دا تھمبا ڈیدھے تاں او آپنڑے آپنڑے تمبُو دے دروازے کنُوں سجدہ کریندے۔ 11رب العالمین مُوسیٰ نال آمنڑے سامنڑے اِینویں گالھیں کریندا ہا جِینویں کوئی آپنڑے دوست نال گالھ کریندا ہووے۔ اِیندے بعد مُوسیٰ باہر نِکل تے ڈیرے دو واپس ویندا ہا پر اُوندا جوان مددگار نُون دا پوتر یشُوع تمبُو کُوں نہ چھوڑیندا ہا۔

مُوسیٰ رب دا جلال ڈیدھے

12مُوسیٰ رب العالمین کُوں آکھیا، ”ڈیکھ تُوں میکُوں آدھا ہیں جو اِنہاں لوکاں کُوں کنعان گِھن وَنجاں پر تُوں ہُنڑ تئیں میکُوں ایہ گالھ نئیں ڈسائی جو تُوں میڈے نال کِینکُوں بھجیسیں۔ بے شک تَیں آکھیا ہا، ’مَیں تیکُوں تیڈے ناں تُوں جانڑدا ہاں تے میڈی نظرِکرم تیڈے اُتے ہے۔‘ 13جیکر سچ مُچ تیڈی نظرِکرم میڈے اُتے ہے تاں میکُوں آپنڑی راہ ڈِکھا تاں جو مَیں تیکُوں جاݨ گِھناں تے میڈے اُتے تیڈا کرم راہوے تے ڈیکھ جو ایہ قوم تیڈی ای اُمت ہے۔“

14رب العالمین جواب ڈِتا ”مَیں آپ تیڈے نال ویساں تے تیکُوں ارام ڈیساں۔“

15مُوسیٰ آکھیا، ”جیکر تُوں نال نئیں ویندا تاں ساکُوں اِتُھوں نہ بھیج۔ 16جیکر تُوں ساڈے نال نہ گِیا تاں کِینویں پتہ لگسی جو میڈے اُتے تے تیڈی قوم اُتے تیڈی نظرِکرم ہے؟ تُوں نال ہوسیں تاں ساڈے تے دُنیا دیاں باقی قوماں ءچ فرق ہوسی۔“

17رب العالمین مُوسیٰ کُوں آکھیا، ”مَیں تیڈی ایہ درخاست وی پُوری کریساں کیوں جو تیڈے اُتے میڈی نظرِکرم ہے تے مَیں تیکُوں تیڈے ناں تُوں جانڑدا ہاں۔“

18وَل مُوسیٰ آکھیا، ”مہربانی کر تے میکُوں آپنڑا جلال ڈِکھا۔“

19رب العالمین جواب ڈِتا ”مَیں آپنڑی پُوری بھلائی تیڈے اُتے ظاہر کریساں تے تیڈے سامنڑے ای آپنڑے ناں یہوواہ دا اعلان کریساں1۔ مَیں جیندے اُتے چاہندا ہاں ترس کھاندا ہاں تے جیندے اُتے چاہندا ہاں رحم کریندا ہاں۔ 20پر تُوں میڈا مُنہ نئیں ڈیکھ سگدا کیوں جو کوئی وی میڈا مُنہ ڈیکھ تے زندہ نئیں رہ سگدا۔“ 21وَل رب العالمین فرمایا، ”ڈیکھ میڈے نیڑے ای ہِک جاہ ہے۔ اُتھاں ہِک چٹان اُتے کھڑا تھی۔ 22جئیں تئیں مَیں آپنڑے جلال ءچ اُتھوں لنگھساں، مَیں تیکُوں چٹان دے ہِک شگاف ءچ لُکائی رکھیساں تے آپنڑے ہتھ نال تیکُوں ڈھکی رکھیساں تاں جو تُوں میڈے لنگھنڑ دے دوران محفوظ راہویں۔ 23اِیندے بعد مَیں آپنڑے ہتھ ہٹیساں تاں جو تُوں میڈے پِچُھوں ڈیکھ سگیں پر میڈا چہرہ نئیں ڈِٹھا وَنج سگدا۔“