خرُوج 3

بلدی ہوئی جھاڑی

1مُوسیٰ آپنڑے سوہرے مِدیان دے کاہِن یِترو1 دیاں بھیڈاں بکریاں دی ڈیکھ بھال کریندا ہا۔ ہِک ڈینہہ مُوسیٰ اِجڑ کُوں بیابان دے پرُوں گِھن گِیا تے ٹُردے ٹُردے خُدا دے پہاڑ حورِب2 تئیں پُج گِیا۔ 2اُتھاں رب دا فرشتہ بھاہ دے شعلے ءچ اُوندے اُتے ظاہر تھیّا۔ ایہ شعلہ ہِک جھاڑی ءچ بکھدا پِیا ہا۔ مُوسیٰ ڈِٹھا جو جھاڑی بلدی پئی ہے پر سڑدی نئیں۔ 3اُوں سوچیا، ”میں ذرا اُتھاں وَنج تے ایہ عجیب گالھ ڈیدھا ہاں جو ایہ جھاڑی کیوں نئیں سڑدی۔“

4جِیں ویلے رب العالمین ڈِٹھا جو مُوسیٰ جھاڑی کُوں ڈیکھنڑ آندا پئے تاں اُوں جھاڑی ءچوں اُونکُوں اواز ڈِتی، ”مُوسیٰ، مُوسیٰ!“

مُوسیٰ جواب ڈِتا، ”جی مَیں حاضر ہاں۔“

5رب العالمین فرمایا، ”اِیں تُوں اگھاں نہ آ۔ آپنڑی جُتی لہا کیوں جو تُوں مُقدّس جاہ تے کھڑیں۔ 6مَیں تیڈے پِیُو دا خُدا، ابرہام دا خُدا، اِضحاق دا خُدا تے یعقُوب دا خُدا ہاں۔“ ایہ سُنڑ تے مُوسیٰ آپنڑا مُنہ ڈھک گِھدا کیوں جو او خُدا کُوں ڈیکھنڑ تُوں ڈردا ہا۔

7رب العالمین آکھیا، ”مَیں مِصر ءچ آپنڑے لوکاں دی بُری حالت ڈِٹھی ہے تے غُلامی ءچ نِگراناں دی سختی دے سببّوں اُنہاں دی فریاد سُنڑی ہے۔ مَیں اُنہاں دے ڈُکھاں کُوں چنگی طرحاں جانڑدا ہاں۔ 8ہُنڑ مَیں اُنہاں کُوں مِصریاں دے ہتھ تُوں بچاوݨ کیتے لہہ آیا ہاں۔ مَیں اُنہاں کُوں مِصر ءچوں کڈھ تے ہِک چنگے تے وڈے مُلک ءچ گِھن ویساں جیندے ءچ کھیر تے ماکھی وافر ہے، بھانویں جو اِیں ویلے اِتھاں کنعانی، حِتّی، اموری، فرِزّی، حِوّی تے یبُوسی راہندے ہِن۔ 9بنی اِسرائیل دی فریاد میڈے تئیں پُجی ہے تے مَیں ڈِٹھے جو مِصری کِینویں اِنہاں اُتے ظلم کریندے پئے ہِن۔ 10بس ہُنڑ وَنج، مَیں تیکُوں فرعون کولھ بھجیندا ہاں تاں جو تُوں میڈے لوکاں یعنی بنی اِسرائیل کُوں مِصر ءچوں کڈھ تے گِھن آنویں۔“

11پر مُوسیٰ خُدا کُوں آکھیا، ”مَیں کوݨ ہاں جو فرعون دے کولھ وَنج تے بنی اِسرائیل کُوں مِصر ءچوں کڈھ آنواں؟“

12خُدا آکھیا، ”مَیں تیڈے نال ہوساں۔ تے اِیندا ثبوت جو مَیں تیکُوں بھجیندا پِیا ہاں ایہ ہوسی جو مِصر ءچوں نِکلنڑ دے بعد تُساں اِتھاں آ تے اِیں پہاڑ اُتے میڈی عبادت کریسو۔“

13پر مُوسیٰ آکھیا، ”جیکر مَیں بنی اِسرائیل دے کولھ وَنج تے اُنہاں کُوں ایہ ڈسانواں جو ’تُہاڈے پِیُو ڈاڈے دے خُدا میکُوں تُہاڈے کولھ بھیجیا ہے‘ تاں او پُچھسن، ’اُوندا ناں کیا ہے؟‘ وَل مَیں اُنہاں کُوں کیا جواب ڈیواں؟“

14خُدا آکھیا، ”مَیں جیہڑا ہاں بس ہاں۔ بنی اِسرائیل کُوں آکھیں، ’جِیندا ناں ”مَیں ہاں“ ہے، اُوں میکُوں تُہاڈے کولھ بھیجیا ہے‘۔“ 15تے مُوسیٰ کُوں خُدا ایہ وی آکھیا، ”بنی اِسرائیل کُوں آکھیں، ’یہوواہ3 جیہڑا تُہاڈے پِیُو ڈاڈے دا خُدا یعنی ابرہام دا خُدا، اِضحاق دا خُدا تے یعقُوب دا خُدا ہے، اُوں میکُوں تُہاڈے کولھ بھیجیا ہے۔ ہمیشاں تئیں میڈا ایہ ناں راہسی۔ لوک اِیہو ناں گِھن تے میکُوں نسل در نسل یاد کریسن۔‘

16ہُنڑ وَنج تے بنی اِسرائیل دے بزُرگاں کُوں کٹھا کر تے اُنہاں کُوں ڈسا ڈے جو ’یہوواہ، تُہاڈے پِیُو ڈاڈے ابرہام، اِضحاق تے یعقُوب دا خُدا میڈے اُتے ظاہر تھئے۔ او فرمیندے جو مَیں چنگی طرحاں ڈیکھ گِھدے جو مِصر ءچ تُہاڈے نال کیا تھیندا پئے۔ 17تے مَیں فیصلہ کیتے جو تُہاکُوں مِصر دی مُصیبت ءچوں کڈھ تے کنعانیاں، حِتّیاں، امورِیاں، فرِزّیاں، حِوّیاں تے یبُوسیاں دے وطن ءچ گِھن وَنجاں جیندے ءچ کھیر تے ماکھی وافر ہے۔‘ 18بزُرگ تیڈی سُنڑسن۔ وَل اُنہاں دے نال مِصر دے بادشاہ دے کولھ وَنج تے اُونکُوں آکھیں، ’رب العالمین، عبرانی قوم دا خُدا ساڈے اُتے ظاہر تھئے۔ اِیں کیتے ساکُوں اِجازت ڈیؤ جو اساں ترے ڈینہہ دا سفر کر تے بیابان ءچ آپنڑے خُدا رب العالمین کیتے قُربانیاں پیش کرُوں۔‘

19پر میکُوں پتہ ہے جو مِصر دا بادشاہ صرف اِیں صورت ءچ تُہاکُوں ونجنڑ ڈیسی جو کوئی زوریں تُہاکُوں گِھن ونجے۔ 20اِیں کیتے مَیں آپنڑی قُدرت ظاہر کر تے معجزیاں نال مِصریاں کُوں مریساں۔ وَل او تُہاکُوں ونجنڑ ڈیسی۔

21اُوں ویلے مَیں مِصریاں دے دل بنی اِسرائیل کیتے مہربان کر ڈیساں جو تُہاکُوں خالی ہتھ نہ ونجنڑاں پووے۔ 22ساریاں عورتاں آپنڑیاں مِصری ہمسائیاں تے آپنڑے گھراں ءچ راہنڑ آلیاں مِصری عورتاں تُوں سونے تے چاندی دے زیور تے سوہنڑے کپڑے منگ تے آپنڑے بالاں کُوں پویسن۔ اِینویں تُساں مِصریاں کُوں لُٹ گِھنسو۔“