خرُوج 19

سِینا پہاڑ

1بنی اِسرائیل کُوں مِصر ءچوں نِکل تے سفر کریندے ہوئے ڈُو مہینے تھی گئے ہَن تے او تریجھے مہینے دی پہلی ڈینہوار سِینا دے بیابان ءچ پُجے۔ 2جِیں ویلے او رفیدیم کُوں چھوڑ تے سِینا دے بیابان ءچ پُجے تاں اُنہاں اُتھائیں بیابان ءچ پہاڑ دے کولھ ڈیرے لا گِھدے۔

3وَل مُوسیٰ خُدا دے حضُور ونجنڑ کیتے پہاڑ اُتے چڑھ گِیا تے رب العالمین پہاڑ اُتوں مُوسیٰ کُوں سڈ تے آکھیا، ”یعقُوب دی اولاد بنی اِسرائیل کُوں ڈسا، 4’تُساں ڈِٹھے جو مَیں مِصریاں نال کیا کیتے تے مَیں عقاب آلی کار تُہاکُوں کھمباں اُتے چا تے آپنڑے کولھ گِھن آیا ہاں۔ 5جیکر تُساں میڈی سُنڑسو تے میڈے عہد اُتے عمل کریسو تاں سبھ قوماں ءچوں تُساں میڈی خاص ملکیت ہوسو، بھانویں پُوری دُنیا میڈی ای ہے۔ 6تے تُساں میڈے کیتے کاہِناں دی بادشاہی1 تے مُقدّس قوم ہوسو۔‘ ہُنڑ وَنج تے ایہ سارے گالھیں بنی اِسرائیل کُوں ڈسا۔“

7وَل مُوسیٰ پہاڑ تُوں لہہ تے تے قوم دے بزُرگاں کُوں سڈ تے، اُنہاں کُوں او سارے گالھیں ڈسایاں جِنہاں دا رب العالمین حُکم ڈِتا ہا۔ 8ولدے ءچ پُوری قوم رَل تے آکھیا، ”اساں رب العالمین دی ہر گالھ منیسوں جِیندا اُوں حُکم ڈِتے۔“ مُوسیٰ واپس پہاڑ تے وَنج تے رب العالمین کُوں قوم دا جواب ڈسایا۔

9رب العالمین مُوسیٰ کُوں آکھیا، ”مَیں گھاٹے بدلاں ءچ تیڈے کولھ اِیں واسطے آندا ہاں تاں جو لوک میکُوں تیڈے نال الویندا سُنڑݨ تے ہمیشاں تیڈا یقین کرݨ۔“ تے مُوسیٰ لوکاں دے گالھیں رب العالمین کُوں ڈسایاں۔

10رب العالمین مُوسیٰ کُوں آکھیا، ”ہُنڑ لوکاں کولھ وَنج، تے اَج تے کل اُنہاں کُوں میڈے کیتے مخصوص تے مُقدّس کر۔ او آپنڑے کپڑے دھو تے 11تریجھے ڈینہہ کیتے تیار تھی ونجنڑ کیوں جو اُوں ڈینہوار مَیں رب العالمین لوکاں دے اکھیں دے سامنڑے سِینا پہاڑ اُتے لہساں۔ 12لوکاں دی حفاظت کیتے پہاڑ دے چودھارُوں حد مقرر کر، تے اُنہاں کُوں خبردار کر جو او حد پار کر تے نہ پہاڑ اُتے چڑھن تے نہ اُوندے اُتے پیر رکھنڑ کیوں جو جیہڑا وی پیر رکھیسی اُونکُوں مار ڈِتا ویسی۔ 13پر اُونکُوں ہتھ لائے بغیر پتھراں یا تِیراں نال ہلاک کرائے۔ بھانویں اِنسان ہووے یا ڈنگر، زندہ نہ چھوڑیا ونجے۔ جِیں ویلے نرسِنگا دیر تئیں وجایا ونجے، اُوں ویلے لوک پہاڑ دے کولھ آ سگسن۔“

14مُوسیٰ پہاڑ تُوں لہہ تے لوکاں کُوں خُدا کیتے مخصوص تے مُقدّس کیتا۔ اُنہاں آپنڑے کپڑے دھوتے۔ 15وَل مُوسیٰ اُنہاں کُوں آکھیا، ”تریجھے ڈینہہ کیتے تیار تھی ونجو۔ مرد عورتاں دے نیڑے نہ ونجنڑ۔“

16تریجھی ڈینہوار سویلے پہاڑ اُتے گھاٹا بدّل آ گِیا۔ بجلی چمکنڑ لگی، بدّل گجنڑ لگا تے نرسِنگے دی اِتی زور دار اواز آئی جو ڈیرے ءچ لوک کمب گئے۔ 17وَل مُوسیٰ لوکاں کُوں خُدا نال ملواوݨ کیتے ڈیرے ءچوں باہر گِھن آیا تے او پہاڑ تلے کھڑے تھی گئے۔ 18سِینا پہاڑ دُھویں نال ڈھکیا پِیا ہا کیوں جو رب العالمین اُوندے اُتے بھاہ ءچ لتھا ہا۔ پہاڑ ءچوں دُھواں اِینویں اُٹھدا پِیا ہا جِینویں کہیں بٹھے ءچوں اُٹھدے۔ یکا پہاڑ زور نال ہَلدا پِیا ہا۔ 19نرسِنگے دی اواز ودھدی گئی۔ مُوسیٰ گالھ کریندا ہا تے خُدا اُونکُوں اواز نال جواب ڈیندا ہا۔

20رب العالمین سِینا پہاڑ دی چوٹی اُتے لتھا تے مُوسیٰ کُوں اُتے آوݨ کیتے آکھیا۔ مُوسیٰ اُتے چڑھیا۔ 21رب العالمین مُوسیٰ کُوں آکھیا، ”تلے لہہ تے لوکاں کُوں خبردار کر، اِینویں نہ تھیوے جو او میکُوں ڈیکھنڑ کیتے زبردستی پہاڑ دی حد ءچ وڑ آوݨ تے بہُوں سارے ہلاک تھی ونجنڑ۔ 22کاہِن وی جیہڑے رب العالمین دے حضُور آندے ہِن، آپنڑے آپ کُوں مخصوص تے مُقدّس کرݨ نہ تاں میڈا غضب اُنہاں اُتے تروٹ پوسی۔“

23وَل مُوسیٰ رب العالمین کُوں آکھیا، ”لوک پہاڑ اُتے نئیں آ سگدے کیوں جو تَیں آپ ای ساکُوں خبردار کیتے جو اساں پہاڑ دی حد مقرر کر تے اُونکُوں مخصوص تے مُقدّس کرُوں۔“

24رب العالمین جواب ڈِتا، ”تلے لہہ وَنج، تے ہارُون کُوں نال گِھن تے واپس آ۔ پر کاہِناں تے لوکاں کُوں نہ آوݨ ڈیویں۔ جے او حد تروڑ تے میڈے کولھ آئے تاں میڈا غضب اُنہاں اُتے تروٹ پوسی۔“

25بس مُوسیٰ تلے لہہ تے لوکاں کُوں ایہ گالھیں ڈسایاں۔