Biblica® Open Lao Contemporary Version
2 ຊາມູເອນ 13
ອຳໂນນ ແລະ ຕາມາ
ຕໍ່ມາ, ອຳໂນນລູກຊາຍຂອງດາວິດຫລົງຮັກນາງຕາມາ, ນ້ອງສາວຄົນງາມຂອງອັບຊາໂລມລູກຊາຍອີກຄົນໜຶ່ງຂອງດາວິດ.
ອຳໂນນໄດ້ຫລົງໄຫລຕາມານ້ອງສາວຂອງຕົນຫລາຍຈົນເຮັດໃຫ້ລາວບໍ່ສະບາຍ. ນາງເປັນຍິງພົມມະຈາລີ, ແລະ ເບິ່ງຄືວ່າເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ອຳໂນນຈະເຮັດສິ່ງໃດກັບນາງ.
ແຕ່ອຳໂນນມີທີ່ປຶກສາຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າໂຢນາດາບລູກຊາຍຊີເມອາ ເຊິ່ງເປັນອ້າຍຂອງດາວິດ. ໂຢນາດາບເປັນຄົນສະຫລາດຫລາຍ. ລາວຖາມອຳໂນນວ່າ, “ມີເລື່ອງທຸກໃຈຫຍັງບໍ? ເຈົ້າທີ່ເປັນລູກຂອງກະສັດ, ເບິ່ງຄືໂສກເສົ້າທຸກໆເຊົ້າແບບນີ້? ເຈົ້າບອກຂ້ອຍໄດ້ບໍ່?”
ອຳໂນນຕອບລາວວ່າ, “ເຮົາຫລົງຮັກຕາມາ, ເຊິ່ງເປັນນ້ອງສາວຂອງອັບຊາໂລມນ້ອງຊາຍຂອງຂ້ອຍ”.
ໂຢນາດາບໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ເຈົ້າກໍທໍາທ່ານອນປ່ວຍຢູ່. ເມື່ອພໍ່ຂອງເຈົ້າມາພົບເຈົ້າ, ຈົ່ງເວົ້າກັບເພິ່ນວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍຢາກໃຫ້ຕາມານ້ອງສາວຂອງຂ້ານ້ອຍມາຢ້ຽມ ແລະ ເຮັດອາຫານບາງຢ່າງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍກິນ. ໃຫ້ນາງຈັດຕຽມອາຫານຕໍ່ໜ້າຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ເບິ່ງນາງ ແລະ ກິນອາຫານຈາກມືຂອງນາງ’ ”.
ສະນັ້ນ ອຳໂນນຈຶ່ງນອນ ແລະ ທໍາທ່າປ່ວຍ. ເມື່ອກະສັດໄດ້ມາເບິ່ງລາວ, ອຳໂນນໄດ້ເວົ້າກັບເພິ່ນວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຢາກໃຫ້ຕາມານ້ອງສາວຂອງຂ້ານ້ອຍມາ ແລະ ເຮັດອາຫານພິເສດຕໍ່ໜ້າຂ້ານ້ອຍ, ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ກິນອາຫານຈາກມືຂອງນາງ”.
ດາວິດໄດ້ສົ່ງຂ່າວໄປຫາຕາມາຢູ່ໃນວັງວ່າ: “ຈົ່ງໄປທີ່ເຮືອນອຳໂນນອ້າຍຂອງເຈົ້າ ແລະ ຕຽມອາຫານບາງຢ່າງໃຫ້ລາວ”. ສະນັ້ນ ຕາມາໄດ້ໄປຫາອຳໂນນຜູ້ທີ່ເປັນອ້າຍນາງທີ່ກໍາລັງນອນຢູ່. ນາງເອົາແປ້ງມາ, ນວດແປ້ງ, ເຮັດຂະໜົມຕໍ່ໜ້າອຳໂນນ ແລະ ປິ້ງຂະໜົມ. ຈາກນັ້ນນາງກໍຍົກອອກຈາກໝໍ້ຂາງ ແລະ ເອົາຂະໜົມມາໃຫ້ລາວ, ແຕ່ອຳໂນນບໍ່ຍອມກິນ.
ອໍາໂນນໄດ້ບອກວ່າ ທຸກຄົນຈົ່ງອອກໄປ, “ທຸກຄົນຈົ່ງອອກໄປ” ສະນັ້ນ ທຸກຄົນກໍອອກໄປ. ແລ້ວອຳໂນນໄດ້ເວົ້າກັບຕາມາວ່າ, “ຈົ່ງເອົາອາຫານເຂົ້າມາໃນຫ້ອງນອນຂອງຂ້ອຍ ເພື່ອຂ້ອຍຈະກິນເຂົ້າໜົມຈາກມືຂອງເຈົ້າ”. ແລະ ຕາມາກໍໄດ້ເອົານຳເຂົ້າໜົມທີ່ນາງໄດ້ຕຽມໄວ້ ແລ້ວນໍາເອົາເຂົ້າໄປໃຫ້ອ້າຍຂອງນາງໃນຫ້ອງນອນຂອງລາວ. ແຕ່ເມື່ອນາງນໍາເອົາເຂົ້າໜົມໄປໃຫ້ອໍາໂນນກິນ, ລາວກໍຈັບນາງໄວ້ ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ມານອນກັບອ້າຍສາ, ນ້ອງສາວຂອງຂ້ອຍ”.
ຕາມາໄດ້ເວົ້າກັບລາວວ່າ, “ຢ່າເລີຍອ້າຍ! ຢ່າບັງຄັບນ້ອງ! ບໍ່ຄວນເຮັດເຊັ່ນນີ້ໃນອິດສະຣາເອນ! ຢ່າເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວແບບນີ້. ແລ້ວນ້ອງຈະເປັນຢ່າງໃດ? ນ້ອງຈະເອົາຄວາມອັບອາຍໄປໄວ້ຢູ່ໃສ? ແລ້ວອ້າຍຈະເປັນຢ່າງໃດ? ອ້າຍເອງກໍຈະເປັນດັ່ງຄົນໂງ່ທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຄົນໜຶ່ງໃນອິດສະຣາເອນ. ກະລຸນາໄປເວົ້າກັບກະສັດ; ເພິ່ນກໍຈະບໍ່ຂັດຂວາງນ້ອງຈາກການແຕ່ງງານກັບອ້າຍ”. ແຕ່ອຳໂນນບໍ່ຍອມຟັງນາງ, ແລະ ເນື່ອງຈາກລາວມີກໍາລັງຫລາຍກວ່ານາງ, ລາວຈຶ່ງຂົ່ມຂືນນາງ.
ຕໍ່ມາ ອໍາໂນນກໍກຽດຊັງນາງຫລາຍຍິ່ງຂຶ້ນ. ທີ່ຈິງແລ້ວ, ອຳໂນນກຽດຊັງນາງຫລາຍກວ່າທີ່ລາວໄດ້ເຄີຍຫລົງຮັກນາງ. ລາວໄດ້ເວົ້າກັບນາງວ່າ, “ລຸກຂຶ້ນອອກໄປຈາກບ່ອນນີ້!”
ນາງໄດ້ເວົ້າກັບລາວວ່າ, “ບໍ່!” “ອ້າຍໄລ່ນ້ອງແບບນີ້ກໍຜິດຫລາຍກວ່າສິ່ງທີ່ອ້າຍໄດ້ເຮັດກັບນ້ອງແລ້ວ”.
ແຕ່ອຳໂນນບໍ່ຍອມຟັງນາງ. ລາວເອີ້ນຄົນຮັບໃຊ້ເຂົ້າມາ ແລະ ສັ່ງວ່າ, “ຈົ່ງເອົາຍິງຄົນນີ້ອອກໄປໃຫ້ພົ້ນສາຍຕາຂ້ອຍ ແລະ ປິດປະຕູໄວ້”. ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງລາວຈຶ່ງໄລ່ນາງອອກໄປ ແລະ ປິດປະຕູໄວ້. ຕາມານຸ່ງເສື້ອຄຸມທີ່ຕົບແຕ່ງງົດງາມ,1 ເພາະນີ້ແມ່ນເຄື່ອງນຸ່ງສໍາລັບລູກສາວກະສັດທີ່ເປັນຍິງພົມມະຈາລີ. ຕາມາເອົາໂຮຍຂີ້ເທົ່າໃສ່ຫົວ ແລະ ຈີກເສື້ອຄຸມທີ່ຕົບແຕ່ງຢ່າງງົດງາມທີ່ນາງໄດ້ນຸ່ງຢູ່ນັ້ນ. ນາງເອົາມືປິດໜ້າຂອງຕົນ ແລະ ອອກໄປ, ນາງຮ້ອງໄຫ້ສຽງດັງຂະນະທີ່ອອກໄປນັ້ນ.
ເມື່ອອັບຊາໂລມອ້າຍຂອງນາງໄດ້ເວົ້າກັບນາງວ່າ, “ເປັນຄວາມຈິງບໍທີ່ອຳໂນນ, ອ້າຍຂອງນ້ອງ, ຂົ່ມຂືນນ້ອງບໍ? ນ້ອງເອີຍ, ຈົ່ງມິດສາ; ລາວເປັນອ້າຍ. ຢ່າເອົາເລື່ອງນີ້ມາໃສ່ໃຈເລີຍ”. ແລະ ຕາມາກໍອາໄສຢູ່ເຮືອນຂອງອັບຊາໂລມ, ນາງກໍຢູ່ຢ່າງໂດດດ່ຽວ.
ເມື່ອກະສັດດາວິດໄດ້ຍິນເລື່ອງທັງໝົດນີ້, ເພິ່ນກໍໃຈຮ້າຍທີ່ສຸດ. ແລະ ອັບຊາໂລມບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງກັບອຳໂນນ, ບໍ່ວ່າດີ ຫລື ຮ້າຍ; ລາວກຽດຊັງອຳໂນນທີ່ສຸດທີ່ເຮັດໃຫ້ຕາມານ້ອງສາວຂອງລາວອັບອາຍ.
ອັບຊາໂລມຂ້າອຳໂນນ
ສອງປີຕໍ່ມາ, ເມື່ອມີການຕັດຂົນແກະຂອງອັບຊາໂລມທີ່ບາອານຮາໂຊໃກ້ເຂດແດນເອຟຣາອິມ, ອັບຊາໂລມໄດ້ເຊີນລູກຊາຍທຸກຄົນຂອງກະສັດມາໃນທີ່ນັ້ນ. ອັບຊາໂລມເຂົ້າໄປຫາກະສັດ ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານມີງານສະຫລອງຕັດຂົນແກະ, ຂໍເຊີນກະສັດ ແລະ ບັນດາຂ້າລາຊະການຂອງທ່ານມາຮ່ວມນໍາຂ້ານ້ອຍໄດ້ບໍ່?”
ກະສັດໄດ້ຕອບວ່າ, “ຢ່າເລີຍລູກ. ພວກເຮົາທັງໝົດບໍ່ຄວນໄປ; ພວກເຮົາຈະເປັນພາລະແກ່ເຈົ້າຊື່ໆ”. ເຖິງແມ່ນວ່າອັບຊາໂລມຂໍຮ້ອງເພິ່ນກໍຕາມ, ເພິ່ນກໍຍັງປະຕິເສດບໍ່ໄປ ແຕ່ເພິ່ນໄດ້ອວຍພອນລາວ.
ຈາກນັ້ນ ອັບຊາໂລມໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຖ້າທ່ານໄປບໍ່ໄດ້, ຂໍໂຜດໃຫ້ອຳໂນນອ້າຍຂອງຂ້ານ້ອຍມາກັບພວກຂ້ານ້ອຍ”.
ກະສັດຖາມລາວວ່າ, “ເປັນຫຍັງຕ້ອງໃຫ້ອຳໂນນໄປກັບເຈົ້າ?” ແຕ່ອັບຊາໂລມອ້ອນວອນຂໍເພິ່ນ, ສະນັ້ນ ເພິ່ນຈຶ່ງໃຫ້ລູກຊາຍທຸກຄົນແລະ ອຳໂນນໄປຮ່ວມນໍາອັບຊາໂລມ.
ອັບຊາໂລມໄດ້ສັ່ງຄົນຂອງຕົນໄວ້ວ່າ, “ຈົ່ງຟັງ! ເມື່ອອຳໂນນເມົາຫລາຍຈາກການດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນ ແລະ ເຮົາຈະບອກພວກເຈົ້າ, ‘ໃຫ້ຂ້າອຳໂນນເສຍ,’ ຈາກນັ້ນຈົ່ງຂ້າລາວ. ຢ່າຢ້ານເລີຍ. ເຮົາເປັນຜູ້ສັ່ງເອງ? ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງ ແລະ ກ້າຫານ”. ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຂອງອັບຊາໂລມຈຶ່ງເຮັດກັບອຳໂນນຕາມທີ່ອັບຊາໂລມໄດ້ສັ່ງ. ແລ້ວລູກຊາຍຄົນອື່ນໆຂອງກະສັດກໍລຸກຂຶ້ນ, ພວກເຂົາຂີ່ລໍຂອງຕົນໜີໄປ.
ຂະນະທີ່ພວກລູກຊາຍຂອງດາວິດກຳລັງກັບມາ, ມີຄົນມາລາຍງານດາວິດວ່າ: “ອັບຊາໂລມໄດ້ຂ້າລູກຊາຍທັງໝົດຂອງກະສັດ; ບໍ່ເຫລືອຈັກຄົນ”. ກະສັດໄດ້ລຸກຢືນຂຶ້ນຈີກເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນ ແລະ ນອນລົງກັບພື້ນ; ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເພິ່ນຕ່າງກໍຈີກເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພວກເຂົາ.
ແຕ່ໂຢນາດາບລູກຊາຍຊີເມອາ, ອ້າຍຂອງດາວິດໄດ້ເວົ້າວ່າ “ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຢ່າໄດ້ຄິດວ່າພວກເຂົາໄດ້ຂ້າລູກຊາຍທຸກຄົນຂອງທ່ານ; ມີພຽງອຳໂນນຄົນດຽວທີ່ຕາຍ. ນີ້ເປັນຄວາມຕັ້ງໃຈຢ່າງຊັດເຈນຂອງອັບຊາໂລມຕັ້ງແຕ່ມື້ທີ່ອຳໂນນໄດ້ຂົ່ມຂືນຕາມານ້ອງສາວຂອງລາວ. ຂໍກະສັດນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຢ່າໄດ້ໃສ່ໃຈກັບຂ່າວທີ່ວ່າລູກຊາຍທຸກຄົນຂອງກະສັດຖືກຂ້າ. ມີພຽງອຳໂນນທີ່ຕາຍ”.
ຂະນະດຽວກັນ, ອັບຊາໂລມກໍໄດ້ໜີໄປ.
ບັດນີ້ ທະຫານຍາມທີ່ຢືນຢູ່ ແລະ ກໍເຫັນຄົນກຸ່ມໃຫຍ່ຢູ່ຖະໜົນທາງທິດຕາເວັນຕົກຂອງລາວ, ກໍາລັງລົງມາຂ້າງເນີນພູ. ທະຫານຍາມຈຶ່ງເຂົ້າມາບອກກະສັດດາວິດວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍເຫັນຄົນກຸ່ມໃຫຍ່ມາຈາກເມືອງໂຮໂຣນາອິມທາງຂ້າງເນີນພູ”.
ໂຢນາດາບເວົ້າກັບກະສັດວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ພວກລູກຊາຍຂອງກະສັດດາວິດມາຮອດແລ້ວ; ມັນເກີດຂຶ້ນຕາມທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ກ່າວ”.
ເມື່ອລາວໄດ້ເວົ້າສຸດແລ້ວ, ບັນດາລູກຊາຍຂອງກະສັດກໍເຂົ້າມາ, ພວກເຂົາພາກັນຮ້ອງໄຫ້ສຽງດັງ. ກະສັດດາວິດກໍຮ້ອງໃຫ້ເຊັ່ນກັນ ແລະ ບັນດາຂ້າລາຊະການກໍຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຂົມຂື່ນ.
ອັບຊາໂລມໜີໄປຫາເຈົ້າຕານໄມລູກຊາຍຂອງອາມມີຮຸດກະສັດແຫ່ງເກຊູ. ແຕ່ກະສັດດາວິດໄດ້ໄວ້ທຸກເປັນເວລາຫລາຍວັນສໍາລັບລູກຊາຍຂອງຕົນ.
ຫລັງຈາກ ອັບຊາໂລມໜີໄປທີ່ເກຊູ, ລາວໄດ້ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນເວລາສາມປີ. ແລະ ກະສັດດາວິດກໍລະນຶກເຖິງອັບຊາໂລມ, ເພາະເພິ່ນໄດ້ຮັບການປອບໃຈໃນເລື່ອງການຕາຍຂອງອຳໂນນ.
Source notes (1)
- Footnote ໃນພາສາເຮັບເຣີຄໍານີ້ແມ່ນມີຄວາມໝາຍບໍ່ຊັດເຈນ; ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຂໍ້ 19
Biblica® Open Lao Contemporary Version. Copyright © Biblica, Inc. Licensed under CC BY-SA 4.0. Source: Open.Bible. Typeset from the source files; no intended changes to scripture wording. BibleKenya is not endorsed by the rights holder.
Full source notice & licence · CC BY-SA 4.0 · SourceEdition imported 2026-11-09.