Biblica® Open Lao Contemporary Version
2 ຊາມູເອນ 12
ນາທານຕຳໜິດາວິດ
(1ຂຄ 20:1-3)
ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ສົ່ງນາທານມາຫາດາວິດ. ເມື່ອນາທານມາຫາເພິ່ນ, ນາທານໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ໃນເມືອງແຫ່ງໜຶ່ງມີຊາຍສອງຄົນ, ຄົນໜຶ່ງຮັ່ງມີ ແລະ ອີກຄົນໜຶ່ງເປັນຄົນທຸກຍາກ. ຄົນທີ່ຮັ່ງມີນັ້ນມີຝູງແກະ ແລະ ຝູງງົວຢ່າງຫລວງຫລາຍ, ແຕ່ຄົນທຸກຍາກບໍ່ມີສົມບັດອັນໃດນອກຈາກລູກແກະໂຕແມ່ນ້ອຍໆໂຕໜຶ່ງທີ່ລາວໄດ້ຊື້ມາ. ລາວລ້ຽງແກະນັ້ນ, ແລະ ມັນກໍໃຫຍ່ຂຶ້ນມາດ້ວຍກັນກັບລາວ ແລະ ພວກລູກຂອງລາວ. ລາວໃຫ້ມັນກິນອາຫານຈາກຈານຂອງລາວ ແລະ ໃຫ້ມັນດື່ມຈາກຈອກຂອງລາວເອງ ແລະ ແມ່ນແຕ່ຍາມນອນລາວກໍກອດມັນໄວ້ໃນອ້ອມແຂນຂອງລາວ. ມັນເປັນດັ່ງລູກສາວຄົນໜຶ່ງຂອງລາວ.
“ມື້ໜຶ່ງ ມີແຂກມາທີ່ເຮືອນຂອງຄົນຮັ່ງມີ, ແຕ່ຄົນຮັ່ງມີບໍ່ຢາກຂ້າລູກແກະຈາກຝູງແກະ ຫລື ຝູງງົວຂອງຕົນເພື່ອຕຽມອາຫານໃຫ້ແຂກທີ່ໄດ້ມາຫາລາວ. ລາວພັດໄດ້ເອົາລູກແກະໂຕແມ່ທີ່ເປັນຂອງຄົນທຸກຍາກມາ ແລະ ຕຽມເປັນອາຫານໃຫ້ຜູ້ທີ່ໄດ້ມາຫາລາວແທນ”.
ດາວິດໃຈຮ້າຍຫລາຍໃຫ້ກັບຄົນຮັ່ງມີຄົນນັ້ນ ແລະ ໄດ້ເວົ້າກັບນາທານວ່າ, “ພຣະເຈົ້າຢາເວມີຊີວິດຢູ່ສັນໃດ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນີ້ຈະຕ້ອງຕາຍສັນນັ້ນ! ລາວຈະຕ້ອງໃຊ້ຄືນເຖິງສີ່ເທົ່າສຳລັບລູກແກະໂຕນັ້ນ, ເພາະລາວໄດ້ເຮັດສິ່ງໂຫດຮ້າຍນີ້ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມເມດຕາເລີຍ”.
ແລ້ວນາທານໄດ້ຕອບດາວິດວ່າ, “ທ່ານແມ່ນຊາຍຄົນນັ້ນແຫລະ! ພຣະເຈົ້າຢາເວ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນກ່າວວ່າ: ‘ເຮົາໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງເຈົ້າເປັນກະສັດປົກຄອງອິດສະຣາເອນ ແລະ ເຮົາໄດ້ຊ່ວຍເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງໂຊນ. ເຮົາໄດ້ມອບຄອບຄົວຂອງນາຍເຈົ້າໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ມອບບັນດາເມຍຂອງນາຍເຈົ້າໄວ້ໃນອ້ອມແຂນຂອງເຈົ້າ. ເຮົາໄດ້ມອບອິດສະຣາເອນ ແລະ ຢູດາຍທັງໝົດໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ. ແລະ ຖ້າທັງໝົດນີ້ຍັງໜ້ອຍເກີນໄປ, ເຮົາກໍຈະໃຫ້ຫລາຍຂຶ້ນກວ່ານີ້ອີກ. ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງດູຖູກຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວໂດຍການເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວໃນສາຍຕາຂອງພຣະອົງ? ເຈົ້າໄດ້ຂ້າອູຣິຢາຊາວຮິດຕີດ້ວຍດາບ ແລະ ໄດ້ເອົາເມຍຂອງລາວມາເປັນຂອງເຈົ້າເອງ. ເຈົ້າໄດ້ຂ້າລາວດ້ວຍດາບຂອງຊາວອຳໂມນ. ເຫດສະນັ້ນ, ບັດນີ້ ດາບຈະບໍ່ໜີໄປຈາກເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າ, ເພາະເຈົ້າໝິ່ນປະໝາດເຮົາ ແລະ ໄດ້ເອົາເມຍຂອງອູຣິຢາຊາວຮິດຕີມາເປັນເມຍຂອງເຈົ້າເອງ’.
“ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວວ່າ: ‘ເຮົາຈະນຳໄພພິບັດມາສູ່ເຈົ້າອອກມາຈາກຄອບຄົວຂອງເຈົ້າເອງ. ເຮົາຈະເອົາເມຍຂອງເຈົ້າໃຫ້ຊາຍຄົນອື່ນທີ່ໃກ້ຊິດກັບເຈົ້າຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ ແລະ ລາວຈະນອນກັບເມຍຂອງເຈົ້າໃນຕອນກາງເວັນ. ເຈົ້າໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້ໃນທີ່ລັບລີ້, ແຕ່ເຮົາຈະໃຫ້ເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນທີ່ແຈ້ງຕໍ່ໜ້າຊາວອິດສະຣາເອນທັງໝົດ’ ”.
ແລ້ວດາວິດໄດ້ເວົ້າກັບນາທານວ່າ, “ເຮົາໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະເຈົ້າຢາເວແລ້ວ”.
ນາທານໄດ້ຕອບວ່າ, “ພຣະເຈົ້າຢາເວຍົກໂທດບາບຂອງທ່ານ. ທ່ານຈະບໍ່ຕາຍ. ແຕ່ເພາະການທີ່ທ່ານເຮັດຢ່າງນີ້ເປັນການເຢາະເຢີ້ຍພຣະເຈົ້າຢາເວຫລາຍ,1 ລູກຊາຍທີ່ເກີດມາໃຫ້ທ່ານນັ້ນຈະຕ້ອງຕາຍ”.
ຫລັງຈາກ ນາທານໄດ້ກັບເມືອແລ້ວ, ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ຂ້າລູກຂອງດາວິດທີ່ເກີດຈາກເມຍຂອງອູຣິຢາ, ແລະ ເດັກນ້ອຍນັ້ນກໍປ່ວຍ. ດາວິດໄດ້ອ້ອນວອນຂໍຕໍ່ພຣະເຈົ້າເພື່ອເດັກນ້ອຍນັ້ນ. ເພິ່ນອົດອາຫານ ແລະ ນອນຫົ່ມຜ້າກະສອບເຂົ້າຢູ່ພື້ນດິນເປັນເວລາຫລາຍຄືນ. ບັນດາຜູ້ອາວຸໂສຜູ້ຮັບໃຊ້ໃນວັງມາຢືນເຝົ້າຢູ່ໃກ້ເພື່ອໃຫ້ເພິ່ນລຸກຂຶ້ນຈາກພື້ນດິນ, ແຕ່ດາວິດປະຕິເສດ, ແລະ ເພິ່ນຈະບໍ່ຍອມກິນອາຫານໃດໆກັບພວກເຂົາ.
ໃນວັນທີເຈັດເດັກນັ້ນກໍຕາຍໄປ. ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງດາວິດບໍ່ກ້າບອກເພິ່ນວ່າລູກຂອງເພິ່ນໄດ້ຕາຍແລ້ວ, ເພາະພວກເຂົາຄິດວ່າ, “ເມື່ອເດັກນັ້ນຍັງມີຊີວິດຢູ່, ດາວິດບໍ່ຟັງສິ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ເວົ້າກັບເພິ່ນ. ພວກເຮົາຈະໄປບອກເພິ່ນໄດ້ແນວໃດວ່າເດັກນັ້ນໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວ? ເພິ່ນອາດຈະເຮັດບາງສິ່ງບາງຢ່າງລົງໄປເພາະຄວາມສິ້ນຫວັງ”.
ດາວິດສັງເກດເຫັນວ່າບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເພິ່ນພວກເຂົາກໍາລັງຊິ່ມກັນ ແລະ ເພິ່ນກໍຮູ້ວ່າເດັກນ້ອຍນັ້ນໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວ. ເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ຖາມວ່າ, “ເດັກນັ້ນຕາຍແລ້ວບໍ?”
ພວກເຂົາໄດ້ຕອບວ່າ, “ໂດຍ, ເດັກນ້ອຍນັ້ນໄດ້ຕາຍແລ້ວ”.
ຈາກນັ້ນ ດາວິດໄດ້ລຸກຂຶ້ນຈາກພື້ນດິນ. ຫລັງຈາກ ເພິ່ນໄດ້ອາບນໍ້າ, ທານໍ້າຫອມ ແລະ ປ່ຽນເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນ, ເພິ່ນໄດ້ເຂົ້າໄປໃນວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ ແລະ ນະມັດສະການ. ຈາກນັ້ນ ເພິ່ນກໍກັບມາວັງຂອງຕົນ, ແລະ ສັ່ງໃຫ້ພວກເຂົາຈັດອາຫານມາໃຫ້ເພິ່ນ, ແລະ ເພິ່ນກໍກິນ.
ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຖາມເພິ່ນວ່າ, “ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງເຮັດແບບນີ້? ເມື່ອເດັກນັ້ນຍັງມີຊີວິດຢູ່, ທ່ານໄດ້ອົດອາຫານ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້, ແຕ່ບັດນີ້ເດັກນ້ອຍນັ້ນໄດ້ຕາຍແລ້ວ, ທ່ານພັດລຸກຂຶ້ນ ແລະ ກິນອາຫານ!”
ດາວິດຕອບວ່າ, “ໃນຂະນະທີ່ເດັກນັ້ນມີຊີວິດຢູ່, ເຮົາອົດອາຫານ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້. ເພາະເຮົາຄິດວ່າ, ‘ຜູ້ໃດຈະຮູ້? ບາງທີພຣະເຈົ້າຢາເວອາດຈະເມດຕາສົງສານເຮົາ ແລະ ໃຫ້ເດັກນັ້ນມີຊີວິດຢູ່’ ແຕ່ບັດນີ້ລາວໄດ້ຕາຍແລ້ວ, ເຮົາຈະອົດອາຫານໄປເຮັດຫຍັງ? ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ລາວຟື້ນຂຶ້ນມາອີກໄດ້ບໍ, ເຮົາຈະໄປຫາລາວ, ແຕ່ລາວຈະບໍ່ກັບມາຫາເຮົາ”.
ແລ້ວດາວິດກໍເລົ້າໂລມໃຈນາງບັດເຊບາເມຍຂອງຕົນ, ແລະ ເພິ່ນໄດ້ໄປນອນກັບນາງ ແລະ ນາງກໍຖືພາ. ນາງເກີດລູກຊາຍຄົນໜຶ່ງ, ແລະ ພວກເພິ່ນຕັ້ງຊື່ໃຫ້ລາວວ່າໂຊໂລໂມນ. ພຣະເຈົ້າຢາເວຮັກລາວ; ແລະ ເພາະພຣະເຈົ້າຢາເວຮັກລາວ, ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງຖ້ອຍຄໍາຜ່ານຜູ້ທຳນວາຍນາທານເພື່ອຕັ້ງຊື່ໃຫ້ເດັກນີ້ວ່າເຢດີດີຢາ.2
ຂະນະນັ້ນ ໂຢອາບໄດ້ສູ້ຮົບກັບເມືອງຣັບບາຂອງຊາວອຳໂມນ ແລະ ຢຶດປ້ອມປ້ອງກັນຫລວງໄດ້. ແລ້ວໂຢອາບສົ່ງຜູ້ນຳຂ່າວມາບອກດາວິດເວົ້າວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສູ້ຮົບກັບຣັບບາ ແລະ ໄດ້ບໍ່ນໍ້າຂອງເມືອງໄວ້ໄດ້ແລ້ວ ບັດນີ້ ຂໍນຳກອງທັບທີ່ເຫລືອມາລ້ອມ ແລະ ຢຶດເມືອງໄວ້, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈະຢຶດເອົາເມືອງນີ້, ແລະ ເມືອງນີ້ຈະຖືກຕັ້ງຊື່ຕາມຊື່ຂອງຂ້ານ້ອຍ”.
ສະນັ້ນ ດາວິດໄດ້ນຳກອງທັບທັງໝົດມາທີ່ຣັບບາ, ແລະ ເຂົ້າໂຈມຕີ ແລະ ຢຶດເມືອງນັ້ນໄວ້. ດາວິດໄດ້ຖອດມົງກຸດອອກຈາກຫົວ3ຂອງກະສັດຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ເອົາມັນມາສຸບໃສ່ຫົວຂອງຕົນ. ມົງກຸດນັ້ນເຮັດດ້ວຍຄຳໜັກປະມານ 34 ກິໂລກຣາມ,4 ແລະ ມັນປະດັບດ້ວຍເພັດນິນຈິນດາ. ດາວິດປຸ້ນສິ່ງຂອງໄດ້ຢ່າງຫລວງຫລາຍຈາກເມືອງນັ້ນ ແລະ ໄດ້ເກນປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນໂດຍໃຫ້ພວກເຂົາຈັບເລື່ອຍ ແລະ ຈົກ ແລະ ຂວານ ແລະ ເພິ່ນໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດດິນຈີ່.5 ດາວິດໄດ້ເຮັດແບບນີ້ກັບຊາວອຳໂມນທຸກເມືອງ. ແລ້ວດາວິດ ແລະ ກອງທັບທັງໝົດກໍກັບຄືນມາທີ່ເຢຣູຊາເລັມ.
Source notes (5)
- Footnote ສຳເນົາຕົ້ນສະບັບພາສາເຮັບເຣີບູຮານວ່າ ໂດຍການເຮັດເຊັ່ນນີ້ທ່ານໄດ້ເຢາະເຢີ້ຍພຣະເຈົ້າຢາເວຫລາຍ
- Footnote ແປວ່າ ພຣະເຈົ້າຢາເວຮັກ
- Footnote ຫລື ຂອງພະມິນກົມ (ຄື ພະໂມລົກ)
- Footnote ພາສາເຮັບເຣີວ່າ 1 ຕາລັນຕົນ
- Footnote ໃນພາສາເຮັບເຣີຂໍ້ຄວາມນີ້ມີຄວາມຫມາຍບໍ່ຊັດເຈນ
Biblica® Open Lao Contemporary Version. Copyright © Biblica, Inc. Licensed under CC BY-SA 4.0. Source: Open.Bible. Typeset from the source files; no intended changes to scripture wording. BibleKenya is not endorsed by the rights holder.
Full source notice & licence · CC BY-SA 4.0 · SourceEdition imported 2026-11-09.