Zebur 137

137-küy •••• Babilda sürgün bolushning derd-elimi

1Babildiki derya-ériqlar boyida biz olturduq;

Zionni esliginimizde, berheq yigha kötürduq;

2Chiltarimizni arisidiki sögetlerge ésip qoyduq.

3Chünki bizni sürgün qilghanlar bizdin naxsha telep qildi;

Bizni zarlatquchilar bizdin tamasha telep qilip: —

«Hey, Zion naxshiliridin birni bizge éytqina» — déyishti. 1

4Yaqa yurtta turup Perwerdigarning naxshisini qandaqmu éytayli?

5Ey Yérusalém, men séni untusam,

Ong qolum maharitini untusun! 2

6Séni eslimisem,

— Yérusalémni eng chong xursenlikimdin ewzel körmisem —

Tilim tanglayimgha chapliship qalsun!

7I Perwerdigar, Édom baliliridin hésab alghanda, Yérusalémning béshigha chüshken künini yadinggha keltürgeysen;

Chünki ular: «Uni yer bilen yeksan qilinglar,

Ulighiche yer bilen yeksan qilinglar!» déyishti. 3

8I bulinish aldida turghan Babil qizi,

Bizge qilghan qilmishliringni özüngge qayturghuchi bextliktur! 4

9Bowaqliringni élip tashqa atquchi kishi bextliktur!