Зәбур 145

145-күй •••• Худа мәдһийиләнсун!

1Һәмдусана!

И җеним, Пәрвәрдигарни мәдһийилә!

2Мән һаят болсамла, Пәрвәрдигарни мәдһийиләймән;

Вуҗудум бар болсила Худайимға күй ейтимән.

3Есилзадиләргиму,

Инсан балисиғиму таянмаңлар,

Уларда һеч мәдәт-ниҗатлиқ йоқтур. 1

4Мана, униң нәпәси кетиду,

У өз туприғиға қайтип кетиду;

Шу күндила арзу-нийәтлири йоқап кетиду. 2

5Яқупниң Тәңриси мәдәткари болған адәм,

Пәрвәрдигар Худасини өз үмүти қилған адәм бәхитликтур!

6У асманларни, зиминни,

Деңизни һәм униңда бар мәвҗудатларни яратқандур;

У һәқиқәт-садақәттә мәңгү туриду;

7Езилгүчиләр үчүн У һөкүм сүриду;

Ач қалғанларға нан бериду.

Пәрвәрдигар мәһбусларни азат қилиду;

8Пәрвәрдигар корларниң көзлирини ачиду;

Пәрвәрдигар егилип қалғанларни турғузиду;

Пәрвәрдигар һәққанийларни сөйиду. 3

9Пәрвәрдигар мусапирлардин хәвәр алиду;

Житим-йесирләрни, тул хотунни йөләйду;

Бирақ рәзилләрниң йолини әгир-бүгри қилиду.

10Пәрвәрдигар мәңгүгә һөкүм сүриду;

И Зион, сениң Худайиң дәвирдин-дәвиргичә һөкүм сүриду!

Һәмдусана! 4