Зәбур 143

143-күй •••• Падишаһниң ниҗатлиғи — хәлиқниң бәхити

1Давут язған күй: —

Қоллиримға җәң қилишни,

Бармақлиримға урушни үгитидиған,

Мениң Қорам Тешим Пәрвәрдигарға тәшәккүр-мәдһийә қайтурулғай! 1

2Мениң өзгәрмәс шәпқитим вә мениң қорғиним,

Мениң егиз мунарим вә ниҗаткарим,

Мениң қалқиним вә таянғиним, мән Униңдин һимайә тапимән;

У Өз хәлқимни қол астимда бойсундурғучидур! 2

3И Пәрвәрдигар, Сән униңдин хәвәр алидикәнсән, адәм дегән зади немә?

Униң тоғрилиқ ойлайдикәнсән, инсан балиси дегән немә? 3

4Адәм болса бир нәпәстурла, халас;

Униң күнлири өтүп кетиватқан бир көләңгидур, халас. 4

5И Пәрвәрдигар, асманларни егилдүрүп чүшкәйсән;

Тағларға тегип улардин ис-түтәк чиқарғайсән; 5

6Чақмақларни чаққузуп уларни тарқитивәткәйсән;

Оқлириңни етип уларни қийқас-сүрәнгә салғайсән; 6

7Жуқиридин қоллириңни узитип,

Мени азат қилғайсән;

Мени улуқ сулардин,

Яқа жуттикиләрниң чаңгилидин чиқарғайсән.

8Уларниң ағзи қуруқ гәп сөзләйду,

Оң қоли алдамчи қолдур. 7

9И Худа, мән Саңа атап йеңи нахша ейтимән;

Онтарға тәңкәш болуп Саңа күйләрни ейтимән. 8

10Сән падишаларға ниҗатлиқ-ғәлибә беғишлайсән;

Қулуң Давутни әҗәллик қиличтин қутулдурисән.

11Мени қутулдурғайсән, ят жуттикиләрниң қолидин азат қилғайсән;

Уларниң ағзи қуруқ гәп сөзләйду,

Оң қоли алдамчи қолдур.

12Шундақ қилип оғуллиримиз яшлиғида пухта йетилгән көчәтләргә охшайду,

Қизлиримиз ордичә нәқишләнгән түврүкләрдәк болиду;

13Ашлиқ амбарлиримиз толдурулуп,

Түрлүк-түрлүк озуқлар билән тәминләйдиған,

Қойлиримиз отлақлиримизда миңлап, түмәнләп қозилайдиған;

14Калилиримиз боғаз болидиған;

Һеч ким бесип кирмәйдиған, һеч ким җәңгә чиқмайдиған;

Кочилиримизда һеч җедәл-ғовға болмайдиған; 9

15Әһвали шундақ болған хәлиқ немидегән бәхитликтур!

Худаси Пәрвәрдигар болған хәлиқ бәхитликтур!