Зәбур 142

142-күй •••• Роһум түгишәй дәп қалди!

1Давут язған күй: —

Пәрвәрдигар, дуайимни аңлиғайсән;

Йелинишлиримға қулақ салғайсән;

Һәқиқәт-садақитиңдә һәм һәққанийитиңдә маңа җавап бәргәйсән.

2Өз қулуңни сораққа тартишқа турмиғайсән;

Чүнки нәзириңдә тирикләрниң һеч бири һәққаний испатланмайду. 1

3Чүнки дүшмән җенимға зиянкәшлик қилмақта,

У һаятимни дәпсәндә қилди;

Мени худди өлгили узун болғанлардәк,

Қараңғу җайларда турушқа мәҗбур қилиду.

4Шуңа роһум ичимдә түгишәй дәп қалди;

Ичимдә қәлбим сунди.

5Мән қедимки күнләрни әсләймән;

Сениң барлиқ қилғанлириң үстидә сеғинип ойлинимән;

Қоллириң ишлигәнлирини хиялимдин өткүзимән. 2

6Қоллиримни Саңа қарап созуп интилимән;

Җеним чаңқиған зиминдәк Саңа тәшнадур.

Селаһ.

7Маңа тездин җавап бәргәйсән, и Пәрвәрдигар;

Роһум һалидин кетиду;

Дидариңни мәндин йошурмиғайсән;

Болмиса мән һаңға чүшидиғанлардәк болимән.

8Меһир-муһәббитиңни таң сәһәрдә аңлатқайсән;

Чүнки таянғиним Сән;

Меңишим керәк болған йолни маңа билдүргәйсән;

Чүнки җеним Саңа тәлмүрүп қарайду; 3

9Мени қутулдурғайсән, и Пәрвәрдигар, дүшмәнлиримдин;

Башпанаһ издәп Сениң йениңға қачимән.

10Өз ирадәңгә әмәл қилишимға мени үгәткәйсән;

Чүнки Сән мениң Худайимдурсән;

Сениң меһриван Роһуң мени түптүз зиминда йетәклигәй; 4

11Өз нам-шөһритиң үчүн мени җанландурғайсән, и Пәрвәрдигар;

Өз һәққанийитиңдә җенимни аваричиликтин азат қилғайсән.

12Һәм меһир-шәпқитиңдә дүшмәнлиримни үзүп ташливәткәйсән;

Җенимни хар қилғанларниң һәммисини һалак қилғайсән;

Чүнки мән Сениң қулуңдурмән. 5