Зәбур 141

141-күй •••• Яр-йөләксизликтики дуа

1Давут ғарда йошурунуп турған вақитта язған «Масқил»: —

Мән Пәрвәрдигарға авазимни аңлитип налә-пәряд көтиримән;

Пәрвәрдигарға авазим билән йелинимән; 1

2Униң алдида дад-зарлиримни төкимән;

Униңға аваричилигимни ейтимән.

3Роһум ичимдә түгишәй дәп қалғанда,

Шу чағда басқан йолумни билгәнсән;

Мән маңған йолда улар маңа қилтақ салди. 2

4Оң йенимға қарап баққайсән;

Әтрапимда мени тонуйдиған адәм йоқтур;

Панаһгаһ йоқап кәтти;

Һеч адәм җенимға көйүнмәйду.

5Мән Саңа пәряд көтәрдим, и Пәрвәрдигар;

Саңа: «Сән мениң Башпанаһимсән,

Тирикләрниң зиминида болған Несивәмдурсән» — дедим. 3

6Мениң пәрядимға қулақ салғайсән;

Чүнки мән интайин харап әһвалға чүшүрүлдум;

Мени қоғлиғучилиримдин қутулдурғайсән;

Чүнки улар мәндин күчлүктур. 4

7Сениң намиңни тәбриклишим үчүн,

Җенимни түрмидин чиқарғайсән;

Һәққанийлар әтрапимда олишиду;

Чүнки Сән маңа зор меһриванлиқ көрситисән.