Зәбур 140

140-күй •••• Рәзиллик билән мурәссә қилғили болмайду

1Давут язған күй: —

Пәрвәрдигар, мән Саңа нида қилдим;

Йенимға тездин кәлгәйсән;

Саңа нида қилғинимда авазимни аңлиғайсән.

2Дуайимни аңлиғиниңда, Саңа сунулған хушбуйдәк йеқимлиқ болсун,

Қолумниң көтирилиши сунулған кәчлик қурбанлиқтәк қобул болсун. 1 2

3Ағзим алдида күзәтчи турғузғайсән, и Пәрвәрдигар;

Ләвлирим дәрвазисини сақлиғайсән;

4Көңлүмни һеч қандақ яман ишқа,

Қәбиһлик қилғучиларға шерик болуп, рәзиллик қилишқа майил қилмиғайсән.

Мени уларниң немәтлиридин һеч йегүзмигәйсән!

5Һәққаний адәм мени урсун —

Бу маңа меһриванлиқтур;

Маңа тәнбиһ бәрсун —

Бу болса, бешим рәт қилмайдиған, қуюлған есил майдәк болиду.

Чүнки мениң дуайим йәнила шуларниң рәзилликлиригә қарши болиду. 3

6Уларниң һакимлири тик ярлардин ташливетилгәндә,

Хәлиқ мениң сөзлиримни аңлайду;

Чүнки бу сөзләр шериндур. 4

7Бириси отун ярғанда йәргә чечилған йериндилардәк,

Мана, устиханлиримиз тәһтисара ишиги алдида чечиветилди; 5 6

8Бәрһәқ, көзлирим Саңила тикилип қарайду, Пәрвәрдигар Рәббим;

Саңа тайинимән;

Җенимни харап қилип ташливәтмигәйсән.

9Уларниң маңа салған қилтиғидин,

Қәбиһлик қилғучиларниң қапқанлиридин мени сақлиғайсән;

10Рәзилләр өзиниң торлириға жиқилсун,

Мән болсам — өтүп кетимән.