Зәбур 139

139-күй •••• Аһанәтчиләр һәм зомигәрләр арисида

1Нәғмичиләрниң бешиға тапшурулуп оқулсун дәп, Давут язған күй: —

Рәзил адәмдин, и Пәрвәрдигар, мени азат қилғайсән;

Зораван кишидин мени сақлиғайсән.

2Улар көңлидә яманлиқларни ойлимақта;

Улар һәр күни җәм болушуп уруш чиқармақчи.

3Тилини иланниңкидәк иштик қилиду;

Кобра иланниң зәһири ләвлири астида туриду;

Селаһ. 1

4Рәзил адәмниң қоллиридин мени аман қилиғайсән, и Пәрвәрдигар;

Путлиримни путлашни қәстләйдиған зораван кишидин сақлиғайсән.

5Тәкәббурлар мән үчүн қилтақ, таниларни йошуруп тәйярлиди;

Йол бойида тор яйди,

Мән үчүн қапқанларни салди;

Селаһ. 2

6Мән Пәрвәрдигарға: «Сән мениң Тәңримдурсән» — дедим;

Йелинишлирим садасиға қулақ салғайсән, и Пәрвәрдигар;

7Пәрвәрдигар Рәб ниҗатлиғимниң күчидур;

Сән җәң күнидә бешимни йепип қоғдиғансән.

8Рәзил адәмниң үмүтини иҗабәт қилмиғайсән, и Пәрвәрдигар;

Уларниң һейлилирини аққузмиғайсән;

Болмиса өзлирини чоң тутувалиду.

Селаһ.

9Мени қоршивалғанларниң болса,

Ләвлиридин чиққан шумлуқ уларниң өз бешиға чүшсун; 3

10Үстигә чоғлар яғдурулсун;

Улар отқа,

Қайтидин чиқалмиғидәк һаңларға ташливетилсун;

11Тили чеқимчи адәмниң йәр йүзидә орни болмисун;

Балаю-апәт зораванларни түгәшкичә овлайду;

12Мән билимәнки, Пәрвәрдигар езилгәнләрниң дәвасини сорайду,

Йоқсулниң һәққини елип бериду;

13Бәрһәқ, һәққанийлар намиңға тәшәккүр ейтиду;

Көңли дуруслар һозуруңда яшайду.