Зәбур 112

112-күй •••• Худа шәпқитини көрситиш үчүн Өзини төвән тутиду

1Һәмдусана!

Мәдһийиләңлар, и Пәрвәрдигарниң қуллири,

Пәрвәрдигарниң намини мәдһийиләңлар!

2Һазирдин башлап, әбәдил-әбәткичә,

Пәрвәрдигарниң намиға тәшәккүр-мәдһийә қайтурулғай! 1

3Күн чиқардин күн патарға,

Пәрвәрдигарниң нами мәдһийилинишкә лайиқтур! 2

4Пәрвәрдигар әлләрдин жуқури көтирилди;

Шан-шәриви әршләрдин жуқуридур.

5Кимму Пәрвәрдигар Худайимизға тәң болалисун —

Өз макани жуқурида болсиму,

6Асманларға һәм йәргә қараш үчүн,

Өзини төвән қилғучиға?

7Намрат кишини У топа-чаңдин көтириду;

Қиғлиқтин йоқсулни жуқурилитиду; 3

8Уни есилзадиләр қатариға,

Йәни Өз хәлқиниң есилзадилири арисиға олтарғузиду;

9У туғмас аялни өйгә орунлаштуруп,

Уни оғулларниң хошал аниси қилиду.

Һәмдусана!