Зәбур 10

10-күй •••• «Қени, қачмамсән?»

1Нәғмичиләрниң бешиға тапшурулуп оқулсун дәп, Давут язған күй: —

Пәрвәрдигарни башпанаһим қилдим;

Әнди силәр қандақму маңа: «Қуштәк өз теғиңға учуп қач!

2Чүнки мана, рәзилләр каманни тартип,

Қараңғулуқтин көңли дурусларға қаритип атмақчи болуп,

Улар оқни киричқа селип қойди;

3«Һуллар һалак қилинса,

Әнди һәққанийлар немиму қилар?»» — дәватисиләр? 1

4Пәрвәрдигар Өзиниң муқәддәс ибадәтханисидидур,

Пәрвәрдигарниң тәхти асманлардидур;

У нәзәр салиду,

Униң сәзгүр көзлири инсан балилирини күзитип, синайду. 2

5Пәрвәрдигар һәққаний адәмни синайду;

Рәзилләргә вә зораванлиққа хуштарларға у ич-ичидин нәпрәтлиниду.

6У рәзилләргә қапқанлар, от вә гуңгутни яғдуриду;

Пижғирим қизиқ шамал уларниң қәдәһидики несивиси болиду. 3

7Чүнки Пәрвәрдигар һәққанийдур;

Һәққанийлиқ Униң амриғидур;

Көңли дуруслар Униң дидарини көриду.