Пәнд-несиһәтләр 11

1Ялған тараза Пәрвәрдигарға жиркиничликтур;

Адил җиң теши Уни хурсән қилар. 1

2Тәкәббурлуқ билән биргә шәрмәндичилик әгишип келәр;

Лекин даналиқ кичик пеилларға һәмраһ болар. 2

3Тоғриларниң сәмимийлиги өзини йетәкләр;

Лекин каззапларниң әгирлиги өзини вәйран қилар. 3

4Худаниң ғәзәп күнидә мал-дунияниң пайдиси болмас;

Лекин һәққанийәт адәмни өлүмдин қутқузар. 4

5Камил адәмниң һәққанийлиғи өзини түз йолға башлар;

Яман адәм өз яманлиғидин жиқилар.

6Дурус адәмләрниң һәққанийлиғи өзлирини қутқузар;

Лекин каззаплар өз һейлә-нәйриңидин тутулар.

7Рәзил адәм өлсә, униң үмүти йоққа чиқар;

Гунакарниң үмүти ахири қуруқ қалар. 5

8Һәққаний адәм қийинчилиқтин халий қилинар;

Рәзил адәм униң орниға тутулар. 6

9Мунапиқлар өз ағзи билән йеқинини бузар;

Лекин һәққанийлар билими билән қутқузулар.

10Һәққаний адәм ронақ тапса, шәһәр хуш болар;

Рәзил адәм һалак болса, хәлиқ тәнтәнә қилар.

11Тоғриларниң бәрикәт тиләшлири билән шәһәр гүллинәр;

Лекин рәзилләрниң тили билән вәйран болар.

12Өз йеқинини сөкидиған киши — әқилсиздур;

Амма йорутулған адәм ағзини жиғар.

13Гәп тошуғучи мәхпийәтләрни ашкарилар;

Садиқ адәм аманәткә хиянәт қилмас.

14Йолйоруқ кам болса, әл-жут жиқилар;

Улуқ бир мәслиһәтчи болса, әл ниҗат тапар. 7 8

15Ятқа борун болған киши зиян тартмай қалмас;

Қол беришип кепил болушни яман көргән кишиниң қулиқи тинич болар. 9

16Шапаәтлик аял иззәт-һөрмәтни қолдин бәрмәс;

Зораванлар байлиқни қолдин бәрмәс.

17Рәһимдил өз-өзигә бәхит яритар;

Рәһимсиз өз тенини ағритар.

18Яман адәмләрниң алған иш һәққи уларни алдар, бәрикәтсиз болар;

Амма һәққанийәт териғучи адәм әмәлий инъам алар. 10

19Һәққанийәт адәмгә һаятлиқ тапқузар;

Яманлиқни көзләп жүридиған киши өлүмгә йүз тутар.

20Нийити бузуқ киши Пәрвәрдигарға жиркиничликтур;

Амма йоли диянәтлик кишиләр униң хурсәнлигидур.

21Қол тутушуп бирләшсиму, яманлар җазаға тартилмай қалмас;

Лекин һәққанийларниң нәсли ниҗат тапар. 11 12

22Чирайлиқ амма тетиқсиз хотун,

Чошқиниң тумшуғиға алтун һалқа салғандәктур.

23Һәққанийларниң арзуси пәқәт яхши мевә елип келәр;

Яманларниң күткини ғәзәп-нәпрәттур.

24Бирәв мәртләрчә тарқатсиму, гүллинәр;

Йәнә бирәв беришкә тегишлигини айисиму, пәқәт намратлишар.

25Мәрт адәм әтлинәр;

Башқиларни суғарғучи өзиму суғирилар. 13

26Ашлиқни сатмай бесивалған киши әлниң ләнитигә учрайду;

Лекин ашлиқни сетип бәргүчигә бәрикәт тилинәр.

27Яхшилиқни издәп интилгән адәм шапаәт тапар;

Яманлиқни издигән адәм өзи яманлиқ көрәр. 14

28Өз мал-дуниясиға таянғучи жиқилар;

Һәққаний киши йопурмақтәк көкирәр. 15

29Өз өйигә азарчилиқ салған киши шамалға мирас болар;

Әқилсиз адәм ақиланиниң қули болуп қалар.

30Һәққанийниң беридиған мевиси «һаятлиқ дәриғи»дур;

Дана киши көңүлләрни һаятлиққа майил қилар. 16 17

31Қараңлар, һәққаний адәм бу дунияда сәһвәнлиги үчүн бәдәл төлигән йәрдә,

Рәзилләр билән гунакарларниң ақивити қандақ болар? 18 19