Пәнд-несиһәтләр 10

Падиша Сулайманниң һекмәтлик сөзлири

1Падиша Сулайманниң пәнд-несиһәтлири: —

Дана оғул атисини шат қилар;

Әқилсиз оғул анисини қайғу-һәсрәткә салар. 1

2Һарам байлиқларниң һеч пайдиси болмас;

Һәққанийәт инсанни өлүмдин қутулдурар. 2

3Пәрвәрдигар һәққаний адәмниң җенини ач қоймас;

Лекин у қәбиһләрниң нәпсини боғуп қояр.

4Һорунлуқ кишини гадай қилар;

Ишчанлиқ болса баяшат қилар. 3 4

5Язда һосулни жиғивалғучи — дана оғулдур;

Лекин орма вақтида ухлап ятқучи — хиҗаләткә қалдуридиған оғулдур.

6Бәрикәт һәққаний адәмниң бешиға чүшәр;

Амма зораванлиқ яманларниң ағзиға урар. 5

7Һәққаний адәмниң ядикари мубарәктур;

Яманларниң нами болса, сесиқ қалар.

8Дана адәм йолйоруқ-несиһәтләрни қобул қилар;

Кот-кот, надан киши өз айиғи билән путлишар. 6

9Ғубарсиз жүргән кишиниң жүрүш-туруши турақлиқтур,

Йоллирини әгир қилғанниң кири ахири ашкарилиниду.

10Көз ишаритини қилип жүридиғанлар адәмни дағда қалдурар;

Кот-кот, надан киши өз айиғи билән путлишар.

11Һәққаний адәмниң ағзи һаятлиқ булиқидур,

Амма зораванлиқ яманниң ағзиға урар. 7 8

12Өчмәнлик җедәл қозғар;

Меһир-муһәббәт һәммә гуналарни япар. 9

13Әқил-идрәклик адәмниң ағзидин даналиқ тепилар;

Әқилсизниң дүмбисигә палақ тегәр. 10

14Дана адәмләр билимләрни зиядә топлар;

Лекин ахмақниң ағзи уни һалакәткә йеқинлаштурар.

15Мал-дуниялири гоя мәзмут шәһәрдәк байниң капалитидур;

Мискинни һалак қилидиған иш дәл униң намратлиғидур.

16Һәққанийларниң әҗирлири җанға җан қошар,

Қәбиһләрниң һосули гунанила көпәйтиштур. 11

17Несиһәтни аңлап уни сақлиғучи һаятлиқ йолиға маңар;

Тәнбиһләрни рәт қилған киши йолдин азғанлардур.

18Адавәт сақлиған киши ялған сөзлимәй қалмас;

Төһмәт чаплиғанлар ахмақтур. 12

19Гәп көп болуп кәтсә, гунадин халий болмас,

Лекин ағзиға егә болған әқиллиқтур.

20Һәққаний адәмниң сөзи худди сап күмүч;

Яманниң ойлири толиму әрзимәстур. 13

21Һәққаний адәмниң сөзлири нурғун кишини қувәтләр;

Ахмақлар әқли кәмлигидин өләр.

22Пәрвәрдигарниң ата қилған бәрикити адәмни дөләтмән қилар;

У бәрикитигә һеч бир җапа-мушәққәт қошмас. 14

23Ахмақ қәбиһликни тамашә дәп биләр;

Амма даналиқ йорутулған кишиниң хурсәнлигидур. 15 16

24Яман киши немидин қорқса шуниңға учрар;

Һәққаний адәмниң арзуси әмәлгә ашурулар.

25Яман адәм қуюндәк өтүп йоқар;

Лекин һәққаний адәм мәңгүлүк һулдәктур.

26Адәм аччиқ су жутувалғандәк,

Көзигә ис-түтәк кирип кәткәндәк,

Һорун адәмни ишқа әвәткәнму шундақ болар. 17

27Пәрвәрдигардин әйминиш өмүрни узун қилар,

Яманниң өмри қисқартилар. 18

28Һәққаний адәмниң үмүти хурсәнлик елип келәр;

Лекин рәзилниң күткини йоққа чиқар. 19

29Пәрвәрдигарниң йоли дурус яшаватқанларға башпанаһдур;

Қәбиһлик қилғучиларға болса һалакәттур. 20

30Һәққанийларниң орни мустәһкәмдур;

Яманлар зиминда узун турмас.

31Һәққаний адәмниң ағзидин даналиқ чиқар;

Лекин шумлуқ тил кесип ташлинар.

32Һәққаний адәмниң сөзи кишигә мок хушяқар;

Яман адәмниң ағзидин шумлуқ чиқар.