مُکاشفہ 17

بدنام ِ زمانہ وڈی کسبی

1اُنہاں سَت فرشتیاں ءچوں ہِک جیندے کولھ سَت مُنگر ہَن، میڈے کولھ آ تے آکھیا جو ”میڈے نال آ۔ مَیں تیکُوں ڈِکھیساں جو اُوں وڈی طوائف1کُوں کیا سزا مِلنڑ آلی ہے جیہڑی پانڑیاں اُتے بیٹھی ہے۔ 2زمین دے بادشاہاں اُوندے نال زِنا کیتا تے زمین دے راہنڑ آلے اُوندی حرام کاری دی شراب نال دُھت تھی گئے۔“

3او فرشتہ میکُوں رُوح ءچ بیابان ءچ گِھن گِیا۔ اُتھاں مَیں ہِک عورت کُوں رتّے رنگ آلے ہِک ایجھے حیوان اُتے سوار ڈِٹھا جیندے سَت سر تے ڈاہ سینگ ہَن تے جیندے سارے جِسم اُتے کُفر دے ناں لِکھے ہَن۔ 4او عورت جامنی تے رتّے رنگ آلے کپڑے پاتی تے سونے دے زیوراں، قیمتی پتھراں تے موتیاں نال سجی ہوئی ہئی۔ اُوندے ہتھ ءچ ہِک سنہری پیالہ ہا جیہڑا مکرُوہ چیزاں تے اُوندی حرام کاری دی ناپاکی نال بھریا پِیا ہا۔ 5اُوندے متھے اُتے ایہ راز آلا ناں لِکھیا ہا، ”عظیم شہر بابل، سبھ طوائفاں تے زمین دیاں مکرُوہ چیزاں دی ماء۔“ 6مَیں ڈِٹھا جو او عورت مُقدّساں تے یسُوع دے شہیداں دا خون پی پی تے مدہوش تھی گئی ہئی۔

اُونکُوں ڈیکھ تے میکُوں بہُوں حیرانگی تھئی۔ 7پر اُوں فرشتے میکُوں آکھیا جو ”تُوں کیوں حیران تھی گِیا ہیں؟ مَیں تیکُوں اُوں عورت دا تے اُوں حیوان دا راز ڈسیندا ہاں، جیندے اُتے او سوار ہے تے جیندے سَت سر تے ڈاہ سینگ ہِن۔ 8جیہڑا حیوان تَیں ڈِٹھے، او پہلے ہا، پر ہُنڑ نئیں۔ او بے تَل کھڈے کنُوں نِکلسی تے ہلاک تھی ویسی۔ تے زمین دے جِنہاں راہنڑ آلیاں دے ناں دُنیا بنڑݨ کنُوں پہلے کتاب ِ حیات ءچ لِکھے نئیں گئے، او اُوں حیوان کُوں ڈیکھ تے حیران رہ ویسن، کیوں جو او پہلے ہا، پر ہُنڑ نئیں تے وَل آوݨ آلا ہے۔

9اِیں گالھ کُوں سمجھنڑ کیتے حِکمت دی لوڑ ہے، او ستّے سر سَت پہاڑ ہِن2 جِنہاں اُتے او عورت بیٹھی ہے۔ 10او سَت بادشاہ وی ہِن۔ پنج تاں ختم تھی گئے ہِن، ہِک موجود ہے تے ہِک اجنڑ آیا نئیں۔ جِیں ویلے او آسی تاں صرف کُجھ عرصے کیتے راہسی۔ 11جیہڑا حیوان پہلے ہا تے ہُنڑ نئیں، او اٹھواں بادشاہ ہے پر او اُنہاں ستّاں ءچوں ہے تے ہلاک تھی ویسی۔

12او ڈاہ سینگ جیہڑے تَیں ڈِٹھے، ڈاہ بادشاہ ہِن جِنہاں کُوں ہُنڑ تئیں بادشاہی نئیں مِلی پر اُنہاں کُوں صرف ہِک گھنٹے کیتے اُوں حیوان دے نال بادشاہ دا اِختیار مِلسی۔ 13اُنہاں ساریاں دا اِرادہ ہِک ہے تے او آپنڑی قُدرت تے اِختیار اُوں حیوان دے حوالہ کر ڈیسن۔ 14او لیلے نال جنگ کریسن پر لیلا اُنہاں اُتے غالب آسی کیوں جو او خُداونداں دا خُداوند تے بادشاہاں دا بادشاہ ہے۔ اُوندے نال اُوندے سڈے ہوئے، چُنڑے ہوئے تے وفادار لوک وی ہِن۔“

15وَل اُوں فرشتے میکُوں آکھیا جو ”جِنہاں پانڑیاں اُتے تُوں اُوں وڈی طوائف کُوں ڈِٹھے، او اُمتاں، گروہ، قوماں تے اہل ِ زبان ہِن۔ 16او حیوان تے ڈاہ سینگ جِنہاں کُوں تَیں ڈِٹھے، اُوں طوائف کنُوں نفرت کریسن تے اُونکُوں تباہ کر تے ننگا کر ڈیسن۔ او اُوندا گوشت کھا گِھنسن تے اُونکُوں بھاہ ءچ سَٹ تے ساڑ ڈیسن۔ 17کیوں جو خُدا آپنڑا مقصد پُورا کرݨ کیتے اُنہاں دے دل ءچ ایہ گالھ پیسی جو او ہِکی صلاح نال آپنڑے شاہی اِختیار کُوں اُوں حیوان دے حوالہ کر ڈیوݨ جئیں تئیں خُدا دے گالھیں پُوریاں نہ تھی ونجنڑ۔

18تے جئیں عورت کُوں تَیں ڈِٹھے، او اُوہو عظیم شہر ہے جیہڑا زمین دے بادشاہاں اُتے حکُومت کریندے۔“