مُکاشفہ 18

بابل دا ڈھاونڑا

1اِیندے بعد مَیں ہِک بئے فرشتہ کُوں اسمان کنُوں لہندے ڈِٹھا۔ او وڈے اِختیار آلا ہا تے اُوندے نُور کنُوں ساری زمین روشن تھی گئی۔ 2اُوں اُچی اواز ءچ ہکل ڈے تے آکھیا،

”ڈھے پئے! عظیم شہر بابل ڈھے پئے!

او بدرُوحاں دا گھر بنڑ گئے

تے ہر بدرُوح دے راہنڑ دی جاہ

تے سبھ حرام تے مکرُوہ پکھیاں دے ٹِکنڑ دی جاہ تھی گئے۔

3کیوں جو ساریاں قوماں اُوندی حرام کاری

تے مستی دی شراب پی تے ڈھے پئیاں ہِن۔

زمین دے بادشاہاں اُوندے نال زِنا کیتے،

تے دُنیا دے تاجر اُوندی بے حد عیاشی تُوں دولت مند تھی گئے۔“

4وَل مَیں اسمان کنُوں ہِک بئی اواز ایہ آدھے سُنڑی جو

”میڈی اُمت دے لوکو، اُوندے ءچوں نِکل آؤ

تاں جو تُساں اُوندے گُناہاں ءچ شریک نہ تھیؤ

تے اُوندیاں آفتاں تُہاڈے اُتے نہ آوݨ۔

5کیوں جو اُوندے گُناہاں دا ڈھیر اسمان تئیں لگ گئے

تے خُدا اُوندیاں بدکاریاں یاد کیتیاں ہِن۔

6جِینویں بابل کیتے،

تُساں وی اُوندے نال اُونویں ای کرو۔

اُونکُوں اُوندے کماں دا ڈُونڑا بدلہ ڈیؤ،

تے جِتنا پیالہ اُوں بھر تے ڈِتے،

تُساں اُوں کنُوں ڈُونڑا بھر تے اُونکُوں ڈیؤ۔

7جِتنی شان تے عیاشی نال اُوں زندگی گُزاری،

اُتنے ای عذاب تے غم ءچ اُونکُوں سَٹ ڈیؤ،

کیوں جو او آپنڑے دل ءچ آدھی ہے جو

’مَیں تخت اُتے ملکہ بنڑی بیٹھی ہاں

کوئی بیوہ تاں نئیں تھی گئی۔

مَیں کڈھائیں ماتم نہ کریساں۔‘

8اِیں واسطے ہِکو ڈینہہ ءچ آفتاں

یعنی موت، ماتم تے کال اُونکُوں آن پکڑیسن

او بھاہ ءچ سڑ تے سواہ تھی ویسی

کیوں جو اُوندی عدالت کرݨ آلا

خُداوند خُدا قُدرت آلا ہے۔“

9جِیں ویلے ساری زمین دے بادشاہ، جِنہاں اُوندے نال زِنا کیتا تے اُوندی عیاشی ءچ شریک تھئے، اُوندے سڑن دا دُھوواں ڈیکھسن تاں اُوندے کیتے روسن تے ماتم کریسن، 10تے اُوندا عذاب ڈیکھ تے ڈر کنُوں دُور وَنج کھڑسن تے اکھیسن

”افسوس! افسوس! عظیم شہر،

زور آلے شہر بابل!

صرف ہِک گھنٹے ءچ ای تیکُوں سزا مِل گئی۔“

11زمین دے تاجر اُوندے کیتے رو تے ماتم کریسن کیوں جو اُنہاں دا مال ہُنڑ کوئی مُل نئیں گِھندا۔ 12یعنی سونا، چاندی، قیمتی پتھر، موتی، شاندار لینن، جامنی، ریشمی تے رتّے کپڑے، قِسم قِسم دی خوشبودار لکڑ، ہاتھی دے ڈنداں نال بنڑی ہر چیز، قیمتی لکڑ، پِتّل، لُوہے تے سنگِ مرمر نال بنڑی ہر چیز، 13دار چینی، مصالحے، عُود، مُر، لُبان1، انگُور دا رَس، زیتون دا تیل، میدہ تے کنڑک، ڈھانڈے، بھیڈاں، گھوڑے تے رَتھ تے بندے غُلاماں دے طور تے۔ 14او اکھیسن ”تیڈے مَن پسند میوے تیڈے تُوں ویندے ریہے۔ تیڈیاں لذیذ تے شاندار چیزاں تیڈے ہتھ کنُوں نِکل گئیاں۔ ہُنڑ او تیکُوں کڈھائیں نہ مِلسن۔“ 15تے اِنہاں چیزاں دے تاجر، جیہڑے اُوندے سببّوں دولت مند بنڑ گئے ہَن، اُوندا عذاب ڈیکھ تے ڈر نال پرے کھڑ تے روسن تے ماتم کریسن۔ 16تے اکھیسن

”افسوس! افسوس! او عظیم شہر

جیہڑا مہین لینن، جامنی تے رتّے کپڑے پَیندا ہا

تے سونے، قیمتی پتھر تے موتیاں نال سجیا راہندا ہا۔

17صرف ہِک گھنٹے ءچ اُوندی اِتنی وڈی دولت برباد تھی گئی“

تے بحری جہازاں دے سارے کپتان، مسافر، جہاز چلاوݨ آلے تے جتنے وی سمندر دے ذریعے تجارت کریندے ہَن، دُور کھڑے تھی ویسن۔ 18او اِیں شہر دے سڑن دا دُھوواں ڈیکھسن تے افسوس نال اکھیسن ”کیہڑا شہر اِیں عظیم شہر وانگُوں ہا؟“ 19او آپنڑے سِراں اُتے مِٹی سٹیسن تے رو رو تے ماتم کریسن تے چیخ تے اکھیسن

”افسوس! افسوس! عظیم شہر،

جیندی دولت دے سببّوں سبھ بحری جہازاں آلے مالدار تھی گئے ہَن،

صرف ہِک گھنٹے ءچ او تباہ کر ڈِتا گئے۔“

20”اسمانو اُوندی تباہی اُتے خوشی مناؤ

مُقدّسو، رسُولو تے نبیو خوشی مناؤ

کیوں جو خُدا تُہاڈے حق ءچ فیصلہ کر تے

اُوندی عدالت کیتی ہے۔“

21وَل ہِک بئے زور آور فرشتے وڈی چکّی دے پُڑ وانگُوں ہِک پتھر چاتا تے اُونکُوں سمندر ءچ ایہ آدھے ہوئے سَٹ ڈِتا جو

”بابل دا عظیم شہر وی اِینویں ای زور نال سٹیا ویسی

تے وَل اُوندا کڈھائیں پتا نہ چلسی۔

22ستار وجاوݨ آلیاں، گاوݨ آلیاں، بانسری وجاوݨ آلیاں

تے نرسِنگے وجاوݨ آلیاں دی اواز تیڈے ءچ ولا کڈھائیں سُنڑائی نہ ڈیسی۔

کوئی وی پیشہ ور تے کہیں وی قِسم دا کاریگر تیڈے ءچ کڈھائیں نہ مِلسی۔

تے چکّی دی اواز تیڈے ءچ کڈھائیں سُنڑائی نہ ڈیسی۔

23چراغ دی روشنی ولا کڈھائیں تیڈے ءچ نہ چمکسی۔

گھوٹ تے کُنوار دیاں اوازاں کڈھائیں تیڈے ءچ سُنڑائی نہ ڈیسن،

کیوں جو تیڈے تاجر دُنیا دے وڈے وڈے لوک ہَن

تے تیڈی جادُوگری نال ساریاں قوماں گُمراہ تھی گئیاں۔

24تے اُوں شہر ءچوں نبیاں تے مُقدّساں دا خون مِلیا

بلکہ سبھ لوکاں دا خون جیہڑے زمین اُتے قتل کیتے گئے ہَن۔“