مُکاشفہ 16

خُدا دے قہر دیاں آفتاں دے مُنگر

1وَل مَیں ہیکل ءچوں ہِک اُچی اواز سُنڑی جئیں اُنہاں ستّے فرشتیاں کُوں ایہ آکھیا، ”ونجو، خُدا دے قہر دے سَت مُنگراں کُوں زمین اُتے وِیٹ ڈیؤ۔“

2پہلا فرشتہ گِیا تے اُوں آپنڑا مُنگر زمین اُتے وِیٹ ڈِتا۔ اِیندے نال جیہڑے لوکاں اُتے اُوں حیوان دا نشان لگا ہا تے جیہڑے اُوں بُت دی عبادت کریندے ہَن، اُنہاں دے جِسماں اُتے بہُوں بُرے تے درد ناک مَلے نِکل آئے۔

3وَل ڈُوجھے فرشتے آپنڑا مُنگر سمندر اُتے وِیٹ ڈِتا تے سارا سمندر مُردے دے خون وانگُوں تھی گِیا تے سمندر ءچ سارے جاندار مر گئے۔

4وَل تریجھے فرشتے آپنڑا مُنگر دریاواں تے چشمیاں دے پانڑی اُتے وِیٹ ڈِتا تے اُنہاں دا پانڑی وی خون بنڑ گِیا۔ 5وَل مَیں پانڑیاں اُتے اِختیار رکھنڑ آلے فرشتہ کُوں ایہ آدھے ہوئے سُنڑیا جو

”اے قدُّوس خُدا، تُوں جیہڑا ہیں تے جیہڑا ہَویں،

تُوں ایجھے فیصلے کرݨ ءچ عادل ہیں،

6کیوں جو اُنہاں تیڈے مُقدّساں تے نبیاں دا خون وہایا

تے تَیں اُنہاں کُوں پِیوݨ کیتے خون ای ڈِتا۔

او اِیندے ای لائق ہِن۔“

7وَل مَیں قُربان گاہ ءچوں ایہ اواز سُنڑی جو

”اے خُداوند، قُدرت آلے خُدا،

بے شک تیڈے فیصلے سچے تے راست ہِن۔“

8وَل چوتھے فرشتے آپنڑا مُنگر سِجھ اُتے وِیٹ ڈِتا تے سِجھ کُوں لوکاں کُوں بھاہ نال ساڑن دا اِختیار ڈِتا گِیا۔ 9لوک گرمی دی شِدت پارُوں سڑ گئے تے خُدا دے ناں دی توہین کرݨ لگے، جیہڑا اِنہاں آفتاں اُتے اِختیار رکھیندے۔ اُنہاں توبہ کرݨ تے خُدا دی تعریف کرݨ تُوں اِنکار کر ڈِتا۔

10وَل پنجویں فرشتے آپنڑا مُنگر حیوان دے تخت اُتے وِیٹ ڈِتا جیندے نال اُوندی بادشاہی ءچ اندھارا تھی گِیا۔ لوک شدید درد دے سببّوں آپنڑیاں زباناں کپنڑ لگے، 11تے آپنڑے ڈُکھاں تے مَلّیاں دی وجہ کنُوں اسمان دے خُدا دے ناں دی توہین کرݨ لگے پر اُنہاں آپنڑے کماں تُوں توبہ نہ کیتی۔

12وَل چِھینویں فرشتے آپنڑا مُنگر وڈے فرات دریا اُتے وِیٹ ڈِتا تے دریا دا پانڑی سُک گِیا تاں جو مشرق دے بادشاہاں دے آوݨ کیتے راہ تیار تھی ونجے۔ 13وَل مَیں اژدہے دے مُنہ کنُوں تے حیوان دے مُنہ کنُوں تے کُوڑے نبی1 دے مُنہ کنُوں ڈیڈراں دی شکل وانگُوں ترے ناپاک رُوحاں کُوں نِکلدے ڈِٹھا۔ 14ایہ بدرُوحاں ہِن جِنہاں دا کم شیطانی کرِشمے ڈِکھاوݨ ہے۔ ایہ بدرُوحاں ساری دُنیا دے بادشاہاں دے کولھ ویندیاں ہِن تاں جو اُنہاں کُوں اُوں جنگ کیتے جمع کرݨ جیہڑی قُدرت آلے خُدا دی عدالت دے عظیم ڈینہہ تھیسی۔

[خُداوند فرمیندے]

15”ڈیکھو! مَیں چور وانگُوں آندا پِیا ہاں

مُبارک ہے او جیہڑا جاگدا راہندے

تے آپنڑی پُشاک کُوں حفاظت نال رکھیندے۔

اِینویں نہ تھیوے جو او ننگا پِھرے

تے لوک اُوندا ننگا پن ڈیکھنڑ۔“

16وَل بدرُوحاں اُنہاں سارے بادشاہاں کُوں اُوں جاہ جمع کیتا جِیندا ناں عبرانی ءچ ”ہرمجدون2“ ہے۔

17وَل ستویں فرشتے آپنڑا مُنگر ہوا اُتے وِیٹ ڈِتا تے ہیکل دے تخت ءچوں ہِک وڈی اواز ایہ آدھی ہوئی سُنڑائی ڈِتی جو ”پُورا تھی گِیا!“ 18وَل بجلیاں تے گجکار دیاں اوازاں پیدا تھیّاں تے ہِک بہُوں وڈا زلزلہ آیا۔ اِنسان دے زمین اُتے پیدا تھیوݨ دے ویلے تُوں اَج تئیں ایجھا زلزلہ کڈھائیں نہ آیا ہا۔ 19تے او عظیم شہر بابل3 پھٹ تے ترے ٹوٹے تھی گِیا تے قوماں دے شہر وی تباہ تھی گئے۔ اِینویں خُدا اُوں وڈے شہر بابل دیاں بُرائیاں یاد کیتیاں تاں جو اُونکُوں آپنڑے قہر دے شراب نال بھریا ہویا مُنگر پِلاوے۔ 20ہر ہِک جزیرہ آپنڑی جاہ کنُوں کِھسک گِیا تے پہاڑاں دا پتا نہ چلیا۔ 21تے اسمان کنُوں لوکاں اُتے مَنڑ مَنڑ دے ننڑاوے ڈھٹھے۔ ایہ آفت بہُوں ای سخت ہئی، اِیں واسطے لوک ننڑاوے ڈھاوݨ دی آفت دی وجہ کنُوں خُدا دے ناں دی توہین کرݨ لگے۔