مُکاشفہ 15

سَت فرشتے تے آخری سَت آفتاں

1وَل مَیں اسمان ءچ ہِک بِیا عظیم تے حیران کرݨ آلا نشان ڈِٹھا یعنی سَت فرشتے سَت آفتاں گِھدی کھڑے ہَن۔ ایہ آفتاں آخری ہِن کیوں جو اِنہاں نال خُدا دا قہر ختم تھی ویندے۔

2وَل مَیں شیشے وانگُوں ہِک سمندر ڈِٹھا جیندے ءچ بھاہ رَلی پئی ہئی۔ اُوں شیشے دے سمندر دے کولھ او لوک کھڑے ہَن جیہڑے حیوان تے اُوندے بُت تے اُوندے ناں دے عدد اُتے غالب آئے ہَن۔ اُنہاں دے ہتھاں ءچ خُدا دے ڈِتے ہوئے ستار ہَن۔ 3او خُدا دے بندہ مُوسیٰ دا گیت1 تے لیلے دا گیت گاندے پئے ہَن جو،

”اے خُداوند، قُدرت آلے خُدا!

تیڈے کم کتنے عظیم تے عجیب ہِن۔

اے قوماں دے ازلی بادشاہ!

تیڈیاں راہاں راست تے سچیاں ہِن۔

4اے خُداوند! کوݨ تیڈا خوف نہ منیسی

تے کوݨ تیڈے ناں دی تمجید نہ کریسی؟

کیوں جو صرف تُوں ای قدُّوس ہیں۔

ساریاں قوماں آ تے تیڈے سامنڑے سجدہ کریسن

کیوں جو تیڈے صداقت دے کم

ظاہر تھی گئے ہِن۔“

5اِنہاں گالھیں دے بعد مَیں ڈِٹھا جو عہد دا تمبُو2 یعنی ہیکل اسمان ءچ کھول ڈِتی گئی۔ 6تے اُوں ہیکل ءچوں سَت فرشتے سَت آفتاں گِھدی ہوئے باہر آئے۔ او صاف چمکدی ہوئی لینن دی پُشاک پاتے ہوئے ہَن تے سینے اُتے سنہری سینہ بند بدھی کھڑے ہَن۔ 7وَل چار جانداراں ءچوں ہِک، اُنہاں سَت فرشتیاں کُوں سونے دے سَت مُنگر ڈِتے جیہڑے ہمیشاں تئیں زندہ راہنڑ آلے خُدا دے قہر نال بھرے پئے ہَن۔ 8ساری ہیکل خُدا دے جلال تے اُوندی قُدرت دے دُھوئیں نال بھریج گئی تے اُنہاں فرشتیاں دیاں سَت آفتاں ختم تھی ونجنڑ تئیں کوئی اُوں ہیکل ءچ داخل نہ تھی سگیا۔