لُوقا 17

گُناہ تے معافی

1وَل یسُوع آپنڑے شاگرداں کُوں آکھیا، ”ایہ ناممکن ہے جو ازمائشاں نہ آوݨ، پر اُوں بندے اُتے افسوس جیندی وجہ کنُوں آوݨ۔ 2جیہڑا کوئی اِنہاں چھوٹیاں ءچوں کہیں کیتے اِیمان تُوں گُمراہ تھیوݨ دا سبب بنڑدے، اُوندے کیتے اِیہو چنگا ہے جو چکّی دا بھارا پُڑ اُوندی گِچی ءچ پا تے اُونکُوں سمندر ءچ سَٹ ڈِتا ونجے۔ 3خبردار راہو! جے تیڈا بِھرا گُناہ کرے تاں اُونکُوں ملامت کر۔ جے او توبہ کرے تاں اُونکُوں معاف کر۔ 4تے جے او ہِک ڈینہہ ءچ سَت پھیری تیڈے خلاف گُناہ کرے تے ستّے پھیری تیڈے کولھ آ تے آکھے جو ’میکُوں معاف کر‘ تاں تُوں اُونکُوں معاف کر۔“

اِیمان

5اِیں تُوں رسُولاں خُداوند کُوں آکھیا، ”ساڈے اِیمان کُوں ودھاؤ۔“

6خُداوند آکھیا، ”جے تُہاڈا اِیمان رائی دے دانڑے دے برابر وی ہووے تاں تُساں اِیں تُوت دے درخت کُوں آکھ سگدے ہیوے جو جڑھ کنُوں پٹیج تے سمندر ءچ لگ وَنج تاں ایہ تُہاڈی گالھ منیسی۔

نوکر دا فرض

7فرض کرو جو تُہاڈے ءچوں کہیں دا ہِک نوکر زمین رہیندا یا ڈھورڈنگر چریندا ہووے۔ جِیں ویلے او کھیت کنُوں ولے تاں کیا اُوندا مالک اُونکُوں اکھیسی جو ’جلدی نال آ تے کھانڑا کھاوݨ بہہ وَنج؟‘ 8بالکل نئیں، بلکہ او ایہ اکھیسی، ’میڈا کھانڑا تیار کر، تے جِیں ویلے تئیں مَیں کھا پی نہ گِھناں، کمر بَدھ تے میڈی خدمت کر۔ اُوندے بعد تُوں خود کھا پی گِھنیں۔‘ 9کیا او اِیں واسطے نوکر دا شُکر ادا کریسی جو اُوں اُوہو کیتا جیہڑا اُونکُوں کرݨ کیتے آکھیا گِیا ہا؟ کائنی۔ 10اِینویں ای تُساں وی جِیں ویلے اِنہاں گالھیں اُتے عمل کر گِھنو جِنہاں دے کرݨ دا تُہاکُوں حُکم ڈِتا گِیا ہے تاں اکھائے جو ’اساں نکمے نوکر ہیں، اساں صرف اُوہو کیتے جِینویں ساکُوں کرݨ فرض ہا‘۔“

یسُوع ڈاہ کوڑھیاں کُوں شِفا ڈیندے

11وَل اِینویں تھیّا جو یروشلیم کُوں ویندے ہوئے یسُوع سامریہ تے گلیل ءچوں تھی تے ویندا پِیا ہا، 12تے ہِک وستی ءچ داخل تھیندے ویلے اُونکُوں کوڑھ دے ڈاہ مریض مِلے۔ 13اُنہاں دُور کنُوں کھڑے تھی تے اُچی اواز نال آکھیا، ”یسُوع! اُستاد! ساڈے اُتے رحم کرو۔“

14اُوں اُنہاں کُوں ڈیکھ تے آکھیا، ”ونجو، آپنڑے آپ کُوں کاہِناں کُوں ڈِکھاؤ۔“ تے اِینویں تھیّا جو او ویندے ویندے پاک صاف تھی گئے۔

15وَل اُنہاں ءچوں ہِک ایہ ڈیکھ تے جو اُونکُوں شِفا مِل گئی ہے، اُچی اواز ءچ خُدا دی حمد کریندا ہویا وَل آیا، 16تے یسُوع دے پیراں اُتے مُنہ دے بھار ڈھے تے اُوندا شُکر ادا کرݨ لگا۔ تے او سامری ہا۔ 17یسُوع پُچھیا، ”کیا ڈاہ دے ڈاہ پاک صاف نئیں تھئے؟ وَل او باقی نؤں کِتھاں ہِن؟ 18کیا اِیں پردیسی دے علاوہ بِیا کوئی نہ ہا جیہڑا واپس آ تے خُدا دی تعریف کریندا؟“ 19وَل اُونکُوں آکھیا، ”اُٹھی تے چلیا وَنج، تیڈے اِیمان تیکُوں چنگا کیتے۔“

خُدا دی بادشاہی دی آمد

20فریسیاں اُونکُوں پُچھیا، ”خُدا دی بادشاہی کِیں ویلے آسی؟“

یسُوع جواب ءچ اُنہاں کُوں آکھیا، ”خُدا دی بادشاہی ظاہری طور تے نہ آسی۔ 21تے لوک ایہ نہ اکھیسن جو ’ڈیکھو او اِتھاں ہے‘ یا ’او اُتھاں ہے۔‘ کیوں جو ڈیکھو خُدا دی بادشاہی تُہاڈے وچال ہے۔“

22وَل اُوں شاگرداں کُوں آکھیا، ”او ڈینہہ آسن جو تُہاکُوں اِبنِ آدم دے ڈینہاں ءچوں ہِک ڈینہہ کُوں ڈیکھنڑ دی خواہش ہوسی پر تُساں نہ ڈیکھ سگسو۔ 23لوک تُہاکُوں اکھیسن جو ’ڈیکھو او اُتھاں ہے،‘ یا ’ڈیکھو او اِتھاں ہے۔‘ پر تُساں چلے نہ وَنجائے تے نہ ای اُنہاں دے پِچُھوں وَنجائے۔ 24کیوں جو جِینویں بجلی دِرک تے اسمان کُوں ہِک پاسے کنُوں گِھن تے ڈُوجھے پاسے تئیں روشن کر ڈیندی ہے، اُونویں ای اِبنِ آدم آپنڑے آوݨ دے ڈینہہ ءچ ظاہر تھیسی۔ 25پر لازم ہے جو پہلے او بہُوں ڈُکھ چاوے تے اِیں زمانے دے لوک اُونکُوں رَد کرݨ۔

26جِینویں نُوح دے ڈینہاں ءچ تھیّا ہا، اُونویں ای اِبنِ آدم دے ڈینہاں ءچ وی تھیسی۔ 27اُوں ڈینہہ تئیں جڈاں نُوح کشتی ءچ داخل نہ تھیّا تے طوفان آ تے ساریاں کُوں ہلاک نہ کر ڈِتا، لوک کھاندے پِیندے ہَن تے شادی ویاہ کریندے ہَن1۔ 28تے لُوط دے ڈینہاں ءچ وی اِینویں ای تھیّا ہا۔ لوک کھاندے پِیندے، خرید و فروخت کریندے، کاشتکاری کریندے تے مکان بنڑیندے ہَن۔ 29پر جیہڑے ڈینہہ لُوط سدُوم کنُوں باہر نِکلیا تاں بھاہ تے گندھک اسمان کنُوں وس تے سبھ کُوں ہلاک کر ڈِتا2۔ 30اِبنِ آدم دے ظاہر تھیوݨ دے ڈینہہ وی اِینویں ای تھیسی۔

31اُوں ڈینہہ جیہڑا چھت اُتے ہووے او آپنڑا مال گِھننڑ کیتے تلے گھر ءچ نہ لہوے۔ تے اِینویں ای جیہڑا رَڑھ ءچ ہووے او پِچُھوں نہ ونجے۔ 32لُوط دی ذال کُوں یاد رکھو3۔ 33جیہڑا کوئی آپنڑی جان بچاوݨ دی کوشش کریسی او اُونکُوں ونجیسی، تے جیہڑا کوئی اُونکُوں ونجیسی او اُونکُوں زندہ رکھیسی۔ 34مَیں تُہاکُوں آدھا ہاں جو اُوں رات ڈُو بندے ہِک کَھٹ اُتے سُتے پئے ہوسن، ہِک گِھن گِھدا ویسی تے ڈُوجھا چھوڑ ڈِتا ویسی۔ 35ڈُو عورتاں رَل تے چکّی پِیہندیاں ہوسن، ہِک گِھن گِھدی ویسی تے ڈُوجھی چھوڑ ڈِتی ویسی۔ 36[ڈُو بندے جیہڑے کھیت ءچ ہوسن، ہِک گِھن گِھدا ویسی تے ڈُوجھا چھوڑ ڈِتا ویسی۔]“

37شاگرداں اُونکُوں پُچھیا جو ”مالک! ایہ کِتھاں ہوسی؟“

اُوں اُنہاں کُوں آکھیا، ”جِتھاں مُردار ہوندے اُتھاں گیجھ وی جمع تھی ویندے ہِن۔“