اِستثنا 32

مُوسیٰ دا گیت

1کَن لا اسمان! تاں مَیں اکھیساں

میڈے مُنہ دے گالھیں سُنڑ، زمین!

2میڈی تعلیم مینہ آلی کار وسسی

میڈی گالھ تریل آلی کار زمین اُتے ڈھاسی

جِینویں ہلکی بارش نرم گھاہ اُتے

جِینویں ساوِل اُتے پھوار ہووے۔

3مَیں رب دے ناں دا کریساں اعلان

ساڈے خُدا دی عظمت کرو بیان۔

4او چٹان ہے تے اُوندے کم کامِل ہِن

اُوندے سبھ رستے اِنصاف دے ہِن

وفادار خُدا جیندے ءچ فریب نئیں

او عادل تے برحق ہے۔

5ہِک ڈِنگی تے بے اِیمان نسل اُوندا گُناہ کیتا

او اُوندے فرزند نئیں، بلکہ داغ ثابت تھئے۔

6احمق تے ناسمجھ لوکو!

کیا رب العالمین نال اِینویں کریسو؟

او تاں تُہاڈا باپ، تُہاڈا خالق ہے

جئیں تُہاکُوں بنڑایا تے قائم کیتا۔

7پُرانڑے زمانے کُوں یاد کرو

تے پِچھلیاں نسلاں اُتے غور کرو

آپنڑے پِیُو تُوں پُچھو، او اکھیسی

بزُرگاں تُوں سوال کرو، او ڈسیسن۔

8جڈاں خُدا تعالیٰ اِنساناں کُوں اَنج کیتا

تے ہر قوم کُوں اُوندا وراثتی علاقہ وَنڈ ڈِتا

تاں اُوں قوماں دیاں سرحداں کُوں

اِسرائیل دی تعداد دے مطابق مقرر کیتا۔

9کیوں جو رب العالمین دا حصہ اُوندی قوم ہے

یعقُوب دی اولاد اُوندی خاص ملکیت ہے۔

10اُوہو قوم اُونکُوں صحرا ءچ مِلی

سُنسان تے ہولناک بیابان ءچ مِلی۔

اُوں اُوندی رکھوالی تے ڈیکھ بھال کیتی

آپنڑی اکھ دی پتلی آلی کار بچا تے رکھیا۔

11جِینویں عقاب آپنڑے بچیاں اُتے اُڈدے

تے آلہنڑے ءچوں جگا تے کڈھیندے

آپنڑے پراں اُتے بِلھا تے اُتے گِھن ویندے

اِینویں ای رب آپنڑی قوم کُوں چا تے گِھن گِیا۔

12اُوندی رَہبری صرف رب العالمین کیتی

اِیں کم ءچ کہیں بئے معبُود دا حصہ کائنی۔

13اُوں قوم کُوں بُلندیاں اُتے سوار کر تے لنگھنڑ ڈِتا

مُلک دے کھیتاں دا پھل اُونکُوں کھوایا

چٹاناں ءچ اُونکُوں ماکھی نال رَجایا

تے سخت پتھریلی زمین تُوں زیتون اُگایا۔

14گاں دا مکھنڑ، بھیڈ بکری دا کھیر تے چنگے لیلے،

بسن دے موٹے چھترے تے بکرے

بہُوں چنگی کنڑک تُساں کھاندے ہَوے

اعلیٰ انگُور دا رَس تُساں پِیندے ہَوے۔

15پر اِسرائیل1 موٹا تھی تے لتاں مارݨ لگا

گردن تئیں رَج تے وزنی تھی تے چرب گِیا۔

اُوں آپنڑے خُدا تے خالق کُوں چھوڑ ڈِتا

اُوں نجات ڈیوݨ آلی چٹان کُوں حقیر سمجھیا۔

16اُنہاں بئے معبُوداں تُوں اُونکُوں غیرت

تے مکرُوہ بُتاں دے سببّوں کاوڑ ڈیوائی۔

17جِنّات کُوں جیہڑے خُدا نئیں قُربانیاں پیش کیتیاں

ایجھے معبُوداں کُوں جِنہاں کُوں نہ او خود

تے نہ اُنہاں دے پِیُو ڈاڈا جانڑدے ہَن

کیوں جو او کُجھ دیر پہلے ای بنڑے ہَن۔

18تُوں اُوں چٹان کُوں بُھل گِیا جئیں تیکُوں بنڑائے

تُوں اُوں خُدا کُوں چھوڑ ڈِتا جئیں تیکُوں خلق کیتے۔

19ایہ ڈیکھ تے رب اُنہاں کُوں چھوڑ ڈِتا

کیوں جو اُوندے دِھیاں پوتراں اُونکُوں ناراض کِیتا ہا۔

20اُوں آکھیا، ”مَیں آپنڑا مُنہ اُنہاں تُوں لُکا گِھنساں

وَل پتہ لگسی جو اُنہاں دا کیا انجام ہوسی۔

ایہ تاں اَم لَک وِگڑی نسل ہے۔

ایجھے لوک جِنہاں ءچ وفاداری کائنی۔

21اُنہاں بئے معبُوداں تُوں میکُوں غیرت

مکرُوہ بُتاں دے سببّوں میکُوں کاوڑ ڈیوائی۔

ہُنڑ میں ایجھے لوکاں کنُوں جیہڑے قوم ای نئیں

آپنڑے لوکاں کُوں غیرت ڈیویساں

ہِک نادان قوم کنُوں اُنہاں کُوں کاوڑ ڈیویساں۔

22کیوں جو میڈی کاوڑ دی بھاہ مچ پئی ہے

جیہڑی عالم ِ ارواح تئیں پُج ویسی

جیہڑی زمین تے اُوندی پیداوار کھا ویسی

تے پہاڑاں دیاں بنیاداں ساڑ ڈیسی۔

23مَیں اُنہاں کُوں مُصیبت اُتے مُصیبت ڈیساں

آپنڑے سارے تِیر اُنہاں اُتے چلیساں۔

24بُکھ پارُوں اُنہاں دی طاقت مُک ویسی

بُخار تے وبائی بیماریاں اُنہاں کُوں کھا ویسن۔

مَیں اُنہاں دو چِیر پھاڑ کرݨ آلے جنگلی جانور

تے زہریلے کیڑے تے نانگ بھجیساں۔

25باہر تلوار اُنہاں دے بالاں کُوں ختم کر ڈیسی

گھر دے اندر او دہشت نال مرسن۔

نینگر چھوہر تے چھوہریں برباد تھی ویسن

کھیر پِیوݨ آلے تے چِٹے والاں آلے وی۔

26مَیں آکھیا ہا جو اُنہاں کُوں کِھنڈا ڈیساں

اِنساناں ءچوں اُنہاں دا ناں نشان مِٹا ڈیساں۔

27پر اُنہاں دے دُشمنڑ دے دعویٰ دا خطرہ ہا

جیہڑے اِیندا غلط مطلب کڈھ سگدے ہَن

جو ’اساں خود اُنہاں اُتے غالب آئے ہیں

اِیندے ءچ رب العالمین دا ہتھ کائنی‘۔“

28ایہ ہِک ناسمجھ قوم ہے

اِنہاں ءچ کوئی حِکمت نئیں۔

29کاش ایہ سیانڑے تھی تے اِیں گالھ کُوں سمجھنڑ

کاش اُنہاں کُوں پتہ لگ ونجے جو اُنہاں نال کیا بنڑسی۔

30دُشمنڑ دا ہِک بندہ کِینویں ہزار دا پِچھا کر سگدے؟

ڈُو بندے کِینویں ڈاہ ہزار کُوں بھجا سگدے ہِن؟

جئیں تئیں اُنہاں دی چٹان اُنہاں کُوں ویچ نہ ڈیوے

رب العالمین خود اُنہاں کُوں دُشمنڑ دے ہتھ ءچ نہ کر ڈیوے۔

31دُشمنڑ خود منیندن جو اُنہاں دی چٹان

اساں بنی اِسرائیل دی چٹان جیہی نئیں۔

32اُنہاں دی ویل سدُوم دی ویل

تے عمُورہ دے باغ ءچوں ہے

اُنہاں دے انگُور زہریلے ہِن

اُنہاں دے گُچھے کوڑے ہِن۔

33اُنہاں دا انگُور دا رَس نانگاں دا زہر ہے

کالے نانگاں دا قتل کرݨ آلا زہر ہے۔

34[خُدا فرمیندے]

”کیا مَیں اُنہاں گالھیں اُتے مُہر لا تے

اُنہاں کُوں آپنڑے گودام ءچ محفوظ نئیں رکھیا؟

35اِنتقام گِھننڑ میڈا کم ہے، بدلہ مَیں ای گِھنساں۔

ہِک ویلا آسی جو اُنہاں دا پیر تِلک ویسی

اُنہاں دی تباہی دا ڈینہہ نیڑے ہے

اُنہاں دا انجام جلدی تھیوݨ آلا ہے۔“

36ہا، رب العالمین آپنڑے لوکاں دا اِنصاف کریسی

او آپنڑے خادماں اُتے ترس کھاسی۔

جڈاں ڈیکھسی جو اُنہاں دی طاقت ختم تھی گئی ہے

تے نہ غُلام نہ ازاد، کوئی نئیں بچیا

37وَل او پُچھسی، ”ہُنڑ تُہاڈے دیوتا کِتھاں ہِن؟

او چٹان جیندی تُساں پناہ گِھدی

38او دیوتا جِنہاں تُہاڈیاں قُربانیاں کھادیاں

تے تُہاڈے انگُور دے رَس دیاں نذراں پِیتیاں

ہُنڑ او اُٹھ تے تُہاڈی مدد کیتے آوݨ

اُوہو تُہاڈی پناہ ہووݨ۔

39ہُنڑ جاݨ گِھنو جو مَیں خُدا ہاں، صرف مَیں ای۔

میڈے سوا بِیا کوئی معبُود کائنی۔

مَیں ای موت ڈیندا تے مَیں ای زندہ کریندا ہاں

مَیں ای زخمی کریندا تے مَیں ای شِفا ڈیندا ہاں

کوئی میڈے ہتُھوں بچا نئیں سگدا۔

40مَیں رب اسمان کُوں گواہ بنڑا تے اعلان کریندا ہاں

میڈی ابدی حیات دی قَسم

41جڈاں مَیں آپنڑی چمکدی تلوار کُوں تِکھا کر تے

عدالت کرݨ کیتے پکڑ گِھنساں

تاں آپنڑے دُشمنڑاں کنُوں اِنتقام گِھنساں

آپنڑے نفرت کرݨ آلیاں کنُوں بدلہ گِھنساں۔

42میڈے تِیر رَت پی پی تے مست تھی ویسن

مقتولاں تے قیدیاں دی رَت نال۔

میڈی تلوار گوشت نال رَج ویسی

دُشمنڑ دے سرداراں دے سِراں نال۔

43قومو! رب العالمین دی اُمت نال خوشی مناؤ

کیوں جو او آپنڑے خادماں دے خون دا بدلہ گِھنسی

او مخالفاں تُوں اِنتقام گِھنسی تے

آپنڑے مُلک تے قوم دا کفارہ ڈیسی۔“

44مُوسیٰ تے یشُوع بِن نُون آ تے بنی اِسرائیل کُوں ایہ پُورا گیت سُنڑایا۔ 45اِیندے بعد مُوسیٰ اُنہاں کُوں آکھیا، 46”اَج مَیں تُہاکُوں جیہڑے گالھیں ڈسا ڈِتیاں ہِن، لازم ہے جو او تُہاڈے دِلاں ءچ وس ونجنڑ۔ آپنڑی اولاد کُوں وی حُکم ڈیؤ جو او احتیاط نال اِیں شریعت دے سارے گالھیں اُتے عمل کرݨ۔ 47ایہ صرف گالھیں نئیں بلکہ تُہاڈی زندگی ہے۔ اِنہاں اُتے عمل کریسو تاں اِیں مُلک ءچ زندہ راہسو جیندے اُتے قبضہ کرݨ کیتے تُساں یردن دریا کُوں پار کرݨ آلے ہیوے۔“

مُوسیٰ دی نبُو پہاڑ اُتے موت

48اُوں ڈینہہ رب العالمین مُوسیٰ کُوں آکھیا، 49”عبارِیم دے پہاڑی سلسلے ءچ نبُو پہاڑ اُتے چڑھ، جیہڑا موآب دے مُلک ءچ یردن دے مشرقی کنارے تے یرِیحُو دے سامنڑے ہے۔ اُتھوں کنعان مُلک کُوں ڈیکھ گِھن جیہڑا مَیں بنی اِسرائیل کُوں میراث دے طور تے ڈیندا پِیا ہاں۔ 50اِیندے بعد تُوں اُتھاں پہاڑ اُتے مر تے آپنڑے پِیُو ڈاڈے نال وَنج مِلسیں، جِینویں تیڈا بِھرا ہارُون ہور پہاڑ اُتے مر تے آپنڑے پِیُو ڈاڈے نال وَنج مِلیا ہا۔ 51کیوں جو تُساں ڈوہائیں بنی اِسرائیل دے وچال میڈے نال بے وفائی کیتی۔ جڈاں تُساں صِین دے بیابان ءچ قادِس دے نیڑے مریبہ دے پانڑی اُتے کھڑے ہَوے تاں تُساں میڈی پاکیزگی قائم نہ رکھی۔ 52اِیں پارُوں تُوں اُوں مُلک کُوں صرف دُور کنُوں ڈیکھسیں جیہڑا مَیں بنی اِسرائیل کُوں ڈیندا پِیا ہاں پر اِیندے ءچ داخل نہ تھی سگسیں۔“