Biblica® Open Lao Contemporary Version
ເອຊາຢາ 38
ການປ່ວຍຂອງເຮເຊກີຢາ
(2ກສ 20:1-11; 2ຂຄ 32:24-26)
ໃນເວລານັ້ນເຮເຊກີຢາເຈັບໜັກ ແລະ ເຖິງຂັ້ນໃກ້ຈະຕາຍ. ຜູ້ທຳນວາຍເອຊາຢາລູກຊາຍຂອງອາໂມດມາເຂົ້າພົບເພິ່ນ ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງຈັດການບ້ານເມືອງໃຫ້ຮຽບຮ້ອຍ, ເພາະເຈົ້າຈະບໍ່ຫາຍປ່ວຍ; ແຕ່ເຈົ້າກຳລັງຈະຕາຍ”.
ເຮເຊກີຢາຫັນໜ້າເຂົ້າຫາຝາ ແລະ ອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າຢາເວວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວຂໍໂຜດລະນຶກວ່າຂ້ານ້ອຍໄດ້ດຳເນີນຊີວິດຢູ່ໃນທາງຂອງພຣະອົງຢ່າງສັດຊື່ ແລະ ຍອມອຸທິດຕົນຢ່າງໝົດໃຈ ແລະ ເຮັດສິ່ງທີ່ດີໃນສາຍຕາຂອງພຣະອົງແນວໃດ”. ແລ້ວເຮເຊກີຢາກໍຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຂົມຂື່ນ.
ຈາກນັ້ນ ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວກໍມາເຖິງເອຊາຢາວ່າ: “ຈົ່ງໄປບອກເຮເຊກີຢາວ່າ, ‘ພຣະເຈົ້າຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງດາວິດ, ບັນພະບູລຸດຂອງທ່ານກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາໄດ້ຍິນຄຳອະທິຖານ ແລະ ໄດ້ເຫັນນ້ຳຕາຂອງເຈົ້າແລ້ວ; ເຮົາຈະຕໍ່ອາຍຸໃຫ້ເຈົ້າອີກສິບຫ້າປີ. ເຮົາຈະຊ່ວຍເຈົ້າກັບເມືອງນີ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກມືກະສັດອັດຊີເຣຍ. ເຮົາຈະປົກປ້ອງເມືອງນີ້ໄວ້.
“ ‘ນີ້ເປັນໝາຍສຳຄັນທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໃຫ້ແກ່ທ່ານເພື່ອສະແດງວ່າພຣະເຈົ້າຢາເວຈະເຮັດຕາມທີ່ໄດ້ສັນຍາໄວ້ຄື: ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເງົາທີ່ຕາເວັນສ່ອງລົງເທິງຂັ້ນໄດຂອງອາຮາດເຄື່ອນຖອຍຫລັງໄປສິບຂັ້ນ’ ” ດັ່ງນັ້ນ ແສງຕາເວັນຈຶ່ງຖອຍຫລັງກັບໄປຈາກທີ່ນັ້ນສິບຂັ້ນ.
ເມື່ອກະສັດເຮເຊກີຢາແຫ່ງຢູດາຍຫາຍດີ: ເພິ່ນໄດ້ຂຽນໄວ້ວ່າ:
ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ໃນເວລາທີ່ຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍຮຸ່ງເຮືອງທີ່ສຸດ
ຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງຜ່ານເຂົ້າປະຕູແຫ່ງຄວາມຕາຍບໍ
ແລະ ປີທີ່ເຫລືອຢູ່ຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຈະຕ້ອງຖືກລັກໄປບໍ?”
ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າຢາເວອີກແລ້ວ
ຈະບໍ່ເຫັນພຣະເຈົ້າຢາເວໃນແດນຜູ້ມີຊີວິດອີກຕໍ່ໄປ;
ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນມະນຸດອີກແລ້ວ,
ຫລື ຈະບໍ່ໄດ້ຢູ່ຮ່ວມກັບໝູ່ມະນຸດໃນໂລກນີ້ອີກຕໍ່ໄປ.
ເຮືອນຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກຮື້ ແລະ ນຳໄປຈາກຂ້ານ້ອຍ.
ເໝືອນເຕັນ ຂອງຄົນລ້ຽງແກະຖືກຖອນອອກໄປ.
ຂ້ານ້ອຍມ້ວນເກັບຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍດັ່ງຊ່າງຕໍ່າຜ້າ
ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຕັດຂ້ານ້ອຍອອກຈາກຫູກ;
ທັງເວັນທັງຄືນພຣະອົງໄດ້ນຳຂ້ານ້ອຍມາເຖິງຈຸດຈົບ.
ຂ້ານ້ອຍອົດທົນລໍຖ້າຈົນຮຸ່ງເຊົ້າ,
ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຫັກກະດູກທັງໝົດຂອງຂ້ານ້ອຍດັ່ງໂຕສິງ;
ທັງເວັນທັງຄືນພຣະອົງໄດ້ນຳຂ້ານ້ອຍມາເຖິງຈຸດຈົບ.
ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງໄຫ້ວ່ອງໄວ ຫລື ຄືນົກແອ່ນ,
ຂ້ານ້ອຍຄວນຄາງເໝືອນນົກເຂົາທີ່ໄວ້ທຸກ.
ຕາຂອງຂ້ານ້ອຍອ່ອນແຮງເມື່ອແນມເບິ່ງຟ້າສະຫວັນ.
ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ຂ້ານ້ອຍເປັນທຸກຫລາຍ, ໂຜດມາຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ!”
ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຈະເວົ້າຫຍັງໄດ້?
ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍ ແລະ ແມ່ນພຣະອົງເອງທີ່ເຮັດສິ່ງນີ້.
ຂ້ານ້ອຍຈະເດີນໄປດ້ວຍຄວາມຖ່ອມໃຈຕະຫລອດຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ
ເພາະຄວາມຂົມຂື່ນໃນວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍ.
ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ມະນຸດດຳລົງຊີວິດຢູ່ໄດ້ດ້ວຍສິ່ງເຫລົ່ານີ້
ແລະ ຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍພົບຊີວິດໃນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ດ້ວຍ.
ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຫາຍດີ
ແລະ ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍມີຊີວິດຢູ່.
ແນ່ນອນ ທີ່ຂ້ານ້ອຍທຸກທໍລະມານແບບນີ້
ກໍເປັນຜົນປະໂຫຍດແກ່ຂ້ານ້ອຍເອງ.
ໂດຍຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ປົກປ້ອງຂ້ານ້ອຍ
ໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຈິບຫາຍ;
ພຣະອົງໄດ້ນຳບາບທັງໝົດຂອງຂ້ານ້ອຍ
ໄປໄວ້ດ້ານຫລັງຂອງພຣະອົງ.
ເພາະຂຸມຝັງສົບບໍ່ສາມາດສັນລະເສີນພຣະອົງ,
ຄວາມຕາຍບໍ່ສາມາດຮ້ອງເພງສັນລະເສີນພຣະອົງ;
ບັນດາຜູ້ທີ່ລົງໄປສູ່ເຫວເລິກ
ບໍ່ສາມາດຫວັງໃນຄວາມສັດຊື່ຂອງພຣະອົງ.
ຜູ້ມີຊີວິດເທົ່ານັ້ນສາມາດສັນລະເສີນພຣະອົງ,
ດັ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງເຮັດຢູ່ໃນມື້ນີ້;
ບັນດາພໍ່ແມ່ບອກເຖິງຄວາມສັດຊື່ຂອງພຣະອົງ
ແກ່ລູກທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.
ພຣະເຈົ້າຢາເວຈະຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ລອດພົ້ນ,
ແລະ ພວກເຮົາຈະຮ້ອງເພງດ້ວຍກິດຕາ ແລະ ພິນ
ຕະຫລອດວັນຄືນຊີວິດຂອງພວກເຮົາ
ໃນວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ.
ເອຊາຢາໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຈົ່ງຕຽມຢາຈາກໝາກເດື່ອ ແລ້ວນຳໄປໂພະໃສ່ຝີນັ້ນ, ແລະ ເພິ່ນຈະຫາຍດີ”.
ເຮເຊກີຢາໄດ້ຖາມວ່າ, “ສິ່ງໃດຈະເປັນໝາຍສຳຄັນໃຫ້ຮູ້ວ່າເຮົາຈະຂຶ້ນໄປຍັງວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ອີກ?”
Biblica® Open Lao Contemporary Version. Copyright © Biblica, Inc. Licensed under CC BY-SA 4.0. Source: Open.Bible. Typeset from the source files; no intended changes to scripture wording. BibleKenya is not endorsed by the rights holder.
Full source notice & licence · CC BY-SA 4.0 · SourceEdition imported 2026-11-09.