ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 4

The Parable of the Sower

1Καὶ πάλιν ἤρξατο διδάσκειν παρὰ τὴν θάλασσαν. καὶ 1συνήχθη πρὸς αὐτὸν ὄχλος 2πολύς, ὥστε αὐτὸν 3ἐμβάντα εἰς τὸ πλοῖον καθῆσθαι ἐν τῇ θαλάσσῃ, καὶ πᾶς ὁ ὄχλος πρὸς τὴν θάλασσαν ἐπὶ τῆς γῆς 4ἦν. 2καὶ ἐδίδασκεν αὐτοὺς ἐν παραβολαῖς πολλά, καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ἐν τῇ διδαχῇ αὐτοῦ, 3Ἀκούετε. ἰδού, ἐξῆλθεν ὁ σπείρων 5τοῦ σπεῖραι. 4καὶ ἐγένετο ἐν τῷ σπείρειν ὃ μὲν ἔπεσε 6παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ 7ἦλθε τὰ 8πετεινὰ καὶ κατέφαγεν αὐτό. 59ἄλλο δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὸ πετρῶδες 10ὅπου οὐκ εἶχε γῆν πολλήν, καὶ 11εὐθέως ἐξανέτειλε διὰ τὸ μὴ ἔχειν βάθος γῆς. 612ἡλίου δὲ ἀνατείλαντος ἐκαυματίσθη, καὶ διὰ τὸ μὴ ἔχειν ῥίζαν ἐξηράνθη. 7καὶ ἄλλο ἔπεσεν εἰς τὰς ἀκάνθας, καὶ ἀνέβησαν αἱ ἄκανθαι καὶ συνέπνιξαν αὐτό, καὶ καρπὸν οὐκ ἔδωκε. 8καὶ 13ἄλλο ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν καλὴν καὶ ἐδίδου καρπὸν ἀναβαίνοντα καὶ 14αὐξάνοντα, καὶ ἔφερεν 15ἐν τριάκοντα καὶ ἐν ἑξήκοντα καὶ ἐν ἑκατόν. 9καὶ 16ἔλεγεν, 17Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.

The Purpose of Speaking in Parables

1018

Ὅτε δὲ ἐγένετο καταμόνας, 19ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ περὶ αὐτὸν σὺν τοῖς δώδεκα 20τὴν παραβολήν. 11καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς, Ὑμῖν 21δέδοται γνῶναι τὸ μυστήριον τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ· ἐκείνοις δὲ τοῖς ἔξω ἐν παραβολαῖς τὰ πάντα 22γίνεται, 12ἵνα

Βλέποντες βλέπωσι καὶ μὴ ἴδωσι,

καὶ ἀκούοντες ἀκούωσι καὶ μὴ συνιῶσι,

μήποτε ἐπιστρέψωσι καὶ ἀφεθῇ αὐτοῖς 23τὰ ἁμαρτήματα.

The Parable of the Sower Explained

13Καὶ λέγει αὐτοῖς, Οὐκ οἴδατε τὴν παραβολὴν ταύτην; καὶ πῶς πάσας τὰς παραβολὰς γνώσεσθε; 14ὁ σπείρων τὸν λόγον σπείρει. 15οὗτοι δέ εἰσιν οἱ παρὰ τὴν ὁδὸν ὅπου σπείρεται ὁ λόγος, καὶ ὅταν ἀκούσωσιν, 24εὐθέως ἔρχεται ὁ Σατανᾶς καὶ αἴρει τὸν λόγον τὸν ἐσπαρμένον 25ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν. 16καὶ οὗτοί 26εἰσιν ὁμοίως οἱ ἐπὶ τὰ πετρώδη σπειρόμενοι, οἳ ὅταν ἀκούσωσι τὸν λόγον 27εὐθέως μετὰ χαρᾶς λαμβάνουσιν αὐτόν, 17καὶ οὐκ ἔχουσι ῥίζαν ἐν ἑαυτοῖς ἀλλὰ πρόσκαιροί εἰσιν· εἶτα γενομένης θλίψεως ἢ διωγμοῦ διὰ τὸν λόγον 28εὐθέως σκανδαλίζονται. 18καὶ 29οὗτοί εἰσιν οἱ εἰς τὰς ἀκάνθας σπειρόμενοι, 30οἱ τὸν λόγον 31ἀκούοντες, 19καὶ αἱ μέριμναι τοῦ αἰῶνος 32τούτου καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου καὶ αἱ περὶ τὰ λοιπὰ ἐπιθυμίαι εἰσπορευόμεναι 33συμπνίγουσι τὸν λόγον, καὶ ἄκαρπος 34γίνεται. 20καὶ 35οὗτοί εἰσιν οἱ ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν σπαρέντες, οἵτινες ἀκούουσι τὸν λόγον καὶ παραδέχονται καὶ καρποφοροῦσιν 36ἐν τριάκοντα καὶ ἐν ἑξήκοντα καὶ ἐν ἑκατόν.

A Lamp Under a Basket

21Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς, 37Μήτι 38ὁ λύχνος ἔρχεται ἵνα ὑπὸ τὸν μόδιον τεθῇ ἢ ὑπὸ τὴν 39κλίνην; οὐχ ἵνα ἐπὶ τὴν λυχνίαν 40ἐπιτεθῇ; 22οὐ γάρ ἐστί 41τι κρυπτὸν 42ὃ ἐὰν 43μὴ φανερωθῇ, οὐδὲ ἐγένετο ἀπόκρυφον ἀλλ᾽ ἵνα 44εἰς φανερὸν ἔλθῃ. 23εἴ τις ἔχει ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.

24Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς, Βλέπετε τί ἀκούετε. ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε 45μετρηθήσεται ὑμῖν, 46καὶ προστεθήσεται ὑμῖν τοῖς ἀκούουσιν. 25ὃς γὰρ 47ἂν ἔχῃ, δοθήσεται αὐτῷ· καὶ ὃς οὐκ ἔχει, καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ᾽ αὐτοῦ.

The Parable of the Growing Seed

26Καὶ ἔλεγεν, Οὕτως ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὡς 48ἐὰν ἄνθρωπος βάλῃ τὸν σπόρον ἐπὶ τῆς γῆς 27καὶ καθεύδῃ καὶ ἐγείρηται νύκτα καὶ ἡμέραν, καὶ ὁ σπόρος 49βλαστάνῃ καὶ μηκύνηται ὡς οὐκ οἶδεν αὐτός. 28αὐτομάτη 50γὰρ ἡ γῆ καρποφορεῖ, πρῶτον χόρτον, 51εἶτα στάχυν, εἶτα 52πλήρη σῖτον ἐν τῷ στάχυϊ. 29ὅταν δὲ 53παραδῷ ὁ καρπός, 54εὐθέως ἀποστέλλει τὸ δρέπανον, ὅτι παρέστηκεν ὁ θερισμός.

The Parable of the Mustard Seed

30Καὶ ἔλεγε, 55Τίνι 56ὁμοιώσωμεν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἢ ἐν 57ποίᾳ παραβολῇ παραβάλωμεν αὐτήν; 31ὡς 58κόκκον σινάπεως, ὃς ὅταν σπαρῇ ἐπὶ τῆς γῆς, 59μικρότερος πάντων τῶν σπερμάτων ἐστὶ τῶν ἐπὶ τῆς γῆς· 32καὶ ὅταν σπαρῇ, ἀναβαίνει καὶ 60γίνεται 61πάντων τῶν λαχάνων μείζων καὶ ποιεῖ κλάδους μεγάλους, ὥστε δύνασθαι ὑπὸ τὴν σκιὰν αὐτοῦ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ 62κατασκηνοῦν.

The Use of Parables

33Καὶ τοιαύταις παραβολαῖς πολλαῖς ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον, καθὼς 63ἐδύναντο ἀκούειν· 34χωρὶς δὲ παραβολῆς οὐκ ἐλάλει 64αὐτοῖς, 65κατ᾽ ἰδίαν δὲ τοῖς 66μαθηταῖς αὐτοῦ ἐπέλυε πάντα.

Jesus Calms a Storm

35Καὶ λέγει αὐτοῖς ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὀψίας γενομένης, Διέλθωμεν εἰς τὸ πέραν. 36καὶ ἀφέντες τὸν ὄχλον παραλαμβάνουσιν αὐτὸν ὡς ἦν ἐν τῷ πλοίῳ, καὶ ἄλλα 67δὲ 68πλοιάρια ἦν μετ᾽ αὐτοῦ. 37καὶ 69γίνεται λαῖλαψ 70ἀνέμου μεγάλη, 71τὰ δὲ κύματα 72ἐπέβαλλεν εἰς τὸ πλοῖον, ὥστε 73αὐτὸ ἤδη γεμίζεσθαι. 38καὶ 74ἦν αὐτὸς 75ἐπὶ τῇ πρύμνῃ ἐπὶ τὸ προσκεφάλαιον καθεύδων· καὶ 76διεγείρουσιν αὐτὸν καὶ λέγουσιν αὐτῷ, Διδάσκαλε, οὐ μέλει σοι ὅτι ἀπολλύμεθα; 39καὶ διεγερθεὶς ἐπετίμησε τῷ ἀνέμῳ καὶ εἶπε τῇ θαλάσσῃ, Σιώπα, πεφίμωσο. καὶ ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος, καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη. 40καὶ εἶπεν αὐτοῖς, Τί δειλοί ἐστε 77οὕτω; 78πῶς οὐκ ἔχετε πίστιν; 41καὶ ἐφοβήθησαν φόβον μέγαν καὶ ἔλεγον πρὸς ἀλλήλους, Τίς ἄρα οὗτός ἐστιν, ὅτι καὶ ὁ ἄνεμος καὶ ἡ θάλασσα 79ὑπακούουσιν αὐτῷ;