ΜΑΡΚΟΝ 4

1Καὶ πάλιν ἤρξατο διδάσκειν παρὰ τὴν θάλασσαν. Καὶ 1⸂συνήχθη⸃ πρὸς αὐτὸν ὄχλος 2⸂2πολύς,⸃ ὥστε αὐτὸν 3⸂3ἐμβάντα εἰς τὸ πλοῖον⸃ καθῆσθαι ἐν τῇ θαλάσσῃ· καὶ πᾶς ὁ ὄχλος πρὸς τὴν θάλασσαν ἐπὶ τῆς γῆς 4⸂4ἦν.⸃ 2Καὶ ἐδίδασκεν αὐτοὺς ἐν παραβολαῖς πολλά, καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ἐν τῇ διδαχῇ αὐτοῦ, 3Ἀκούετε· ἰδού, ἐξῆλθεν ὁ σπείρων 5⸋τοῦ⸌ σπεῖραι· 4καὶ ἐγένετο ἐν τῷ σπείρειν, ὃ μὲν ἔπεσεν παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ ἦλθεν τὰ πετεινὰ 6⸆ καὶ κατέφαγεν αὐτό. 57⸂Ἄλλο δὲ⸃ ἔπεσεν ἐπὶ τὸ πετρῶδες, 8⸆ ὅπου οὐκ εἶχεν γῆν πολλήν· καὶ 9⸂2εὐθέως⸃ ἐξανέτειλεν, διὰ τὸ μὴ ἔχειν βάθος γῆς· 610⸂ἡλίου δὲ ἀνατείλαντος⸃ 11⸂2ἐκαυματίσθη,⸃ καὶ διὰ τὸ μὴ ἔχειν ῥίζαν ἐξηράνθη. 7Καὶ ἄλλο ἔπεσεν εἰς τὰς ἀκάνθας, καὶ ἀνέβησαν αἱ ἄκανθαι, καὶ συνέπνιξαν αὐτό, καὶ καρπὸν οὐκ ἔδωκεν. 8Καὶ 12⸂ἄλλο⸃ ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν καλήν· καὶ ἐδίδου καρπὸν ἀναβαίνοντα καὶ 13⸂2αὐξάνοντα,⸃ καὶ ἔφερεν 14⸂3ἐν τριάκοντα, καὶ ἐν ἑξήκοντα, καὶ ἐν⸃ ἑκατόν. 9Καὶ ἔλεγεν, 15⸆ 16⸂Ὁ ἔχων⸃ ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. 1017

⸂Ὅτε δὲ⸃ ἐγένετο καταμόνας, 18⸂2ἠρώτησαν⸃ αὐτὸν οἱ περὶ αὐτὸν σὺν τοῖς δώδεκα 19⸂3τὴν παραβολήν.⸃ 11Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς, Ὑμῖν 20⸂δέδοται γνῶναι τὸ μυστήριον⸃ τῆς βασιλείας τοῦ θεοῦ· ἐκείνοις δὲ τοῖς ἔξω, ἐν παραβολαῖς τὰ πάντα γίνεται· 12ἵνα βλέποντες βλέπωσιν, καὶ μὴ ἴδωσιν· καὶ ἀκούοντες ἀκούωσιν, καὶ μὴ συνιῶσιν· μήποτε ἐπιστρέψωσιν, καὶ ἀφεθῇ αὐτοῖς 21⸋τὰ ἁμαρτήματα.⸌ 13Καὶ λέγει αὐτοῖς, Οὐκ οἴδατε τὴν παραβολὴν ταύτην; Καὶ πῶς πάσας τὰς παραβολὰς γνώσεσθε; 14Ὁ σπείρων τὸν λόγον σπείρει. 15Οὗτοι δέ εἰσιν οἱ παρὰ τὴν ὁδόν, ὅπου σπείρεται ὁ λόγος, καὶ ὅταν ἀκούσωσιν, 22⸂εὐθέως⸃ ἔρχεται ὁ Σατανᾶς καὶ αἴρει τὸν λόγον τὸν ἐσπαρμένον 23⸂2ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν.⸃ 16Καὶ οὗτοί εἰσιν 24⸋ὁμοίως⸌ οἱ ἐπὶ τὰ πετρώδη σπειρόμενοι, οἵ, ὅταν ἀκούσωσιν τὸν λόγον, 25⸂εὐθέως⸃ μετὰ χαρᾶς λαμβάνουσιν αὐτόν, 17καὶ οὐκ ἔχουσιν ῥίζαν ἐν ἑαυτοῖς, ἀλλὰ πρόσκαιροί εἰσιν· εἶτα γενομένης θλίψεως ἢ διωγμοῦ διὰ τὸν λόγον, 26⸂εὐθέως⸃ σκανδαλίζονται. 18Καὶ 27⸂οὗτοί⸃ εἰσιν οἱ εἰς τὰς ἀκάνθας σπειρόμενοι, 28⸆ οἱ τὸν λόγον 29⸂2ἀκούοντες,⸃ 19καὶ αἱ μέριμναι τοῦ 30⸂αἰῶνος⸃ 31⸋τούτου,⸌ καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου, καὶ αἱ περὶ τὰ λοιπὰ ἐπιθυμίαι εἰσπορευόμεναι συμπνίγουσιν τὸν λόγον, καὶ ἄκαρπος γίνεται. 20Καὶ 32⸂οὗτοί⸃ εἰσιν οἱ ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν σπαρέντες, οἵτινες ἀκούουσιν τὸν λόγον, καὶ παραδέχονται, καὶ καρποφοροῦσιν, ἐν τριάκοντα, καὶ ἐν ἑξήκοντα, καὶ ἐν ἑκατόν.

21Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς, 33⸆ Μήτι 34⸉ὁ λύχνος ἔρχεται⸊ ἵνα ὑπὸ τὸν μόδιον τεθῇ ἢ ὑπὸ τὴν κλίνην; Οὐχ ἵνα ἐπὶ τὴν λυχνίαν 35⸂ἐπιτεθῇ;⸃ 22Οὐ γάρ ἐστίν 36⸋τι⸌ κρυπτόν, 37⸋2ὃ⸌ ἐὰν μὴ 38⸆ φανερωθῇ· οὐδὲ ἐγένετο ἀπόκρυφον, ἀλλ᾽ ἵνα 39⸉εἰς φανερὸν ἔλθῃ.⸊ 23Εἴ τις ἔχει ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. 24Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς, Βλέπετε τί ἀκούετε. Ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε 40⸂μετρηθήσεται⸃ ὑμῖν, καὶ προστεθήσεται ὑμῖν 41⸋τοῖς ἀκούουσιν.⸌ 25Ὃς γὰρ 42⸂ἂν ἔχῃ,⸃ δοθήσεται αὐτῷ· καὶ ὃς οὐκ ἔχει, καὶ 43⸂2ὃ⸃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ᾽ αὐτοῦ.

26Καὶ ἔλεγεν, Οὕτως ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ, ὡς 44⸋ἐὰν⸌ ἄνθρωπος βάλῃ τὸν σπόρον ἐπὶ τῆς γῆς, 27καὶ καθεύδῃ καὶ ἐγείρηται νύκτα καὶ ἡμέραν, καὶ ὁ σπόρος βλαστάνῃ καὶ μηκύνηται ὡς οὐκ οἶδεν αὐτός. 28Αὐτομάτη 45⸋γὰρ⸌ ἡ γῆ καρποφορεῖ, πρῶτον χόρτον, εἶτα στάχυν, εἶτα πλήρη 46⸂σῖτον⸃ ἐν τῷ στάχυϊ. 29Ὅταν δὲ παραδῷ ὁ καρπός, 47⸂εὐθέως⸃ ἀποστέλλει τὸ δρέπανον, ὅτι παρέστηκεν ὁ θερισμός.

30Καὶ ἔλεγεν, 48⸂Τίνι ὁμοιώσωμεν⸃ τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ; Ἢ ἐν 49⸂2ποίᾳ⸃ 50⸂3παραβολῇ παραβάλωμεν αὐτήν;⸃ 31Ὡς 51⸂κόκκον⸃ σινάπεως, ὅς, ὅταν σπαρῇ ἐπὶ τῆς γῆς, 52⸂2μικρότερος⸃ πάντων τῶν σπερμάτων 53⸂3ἐστὶν⸃ τῶν ἐπὶ τῆς γῆς· 32καὶ ὅταν σπαρῇ, ἀναβαίνει, καὶ γίνεται 54⸂πάντων τῶν λαχάνων μείζων,⸃ καὶ ποιεῖ κλάδους μεγάλους, ὥστε δύνασθαι ὑπὸ τὴν σκιὰν αὐτοῦ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνοῦν. 33Καὶ τοιαύταις παραβολαῖς πολλαῖς ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον, καθὼς ἐδύναντο ἀκούειν· 34χωρὶς δὲ παραβολῆς οὐκ ἐλάλει αὐτοῖς· κατ᾽ ἰδίαν δὲ τοῖς 55⸂μαθηταῖς αὐτοῦ⸃ ἐπέλυεν πάντα.

35Καὶ λέγει αὐτοῖς ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὀψίας γενομένης, Διέλθωμεν εἰς τὸ πέραν. 36Καὶ ἀφέντες τὸν ὄχλον, παραλαμβάνουσιν αὐτὸν ὡς ἦν ἐν τῷ πλοίῳ. Καὶ ἄλλα 56⸋δὲ⸌ 57⸂πλοιάρια⸃ ἦν μετ᾽ αὐτοῦ. 37Καὶ γίνεται λαῖλαψ 58⸉ἀνέμου μεγάλη·⸊ 59⸂τὰ δὲ⸃ κύματα 60⸂2ἐπέβαλλεν⸃ εἰς τὸ πλοῖον, ὥστε 61⸂3αὐτὸ ἤδη γεμίζεσθαι.⸃ 38Καὶ 62⸉ἦν αὐτὸς⸊ 63⸂ἐπὶ⸃ τῇ πρύμνῃ ἐπὶ τὸ προσκεφάλαιον καθεύδων· καὶ 64⸂2διεγείρουσιν⸃ αὐτόν, καὶ λέγουσιν αὐτῷ, Διδάσκαλε, οὐ μέλει σοι ὅτι ἀπολλύμεθα; 39Καὶ διεγερθεὶς ἐπετίμησεν τῷ ἀνέμῳ, καὶ εἶπεν τῇ θαλάσσῃ, Σιώπα, πεφίμωσο. Καὶ ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος, καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη. 40Καὶ εἶπεν αὐτοῖς, 65⸂Τί δειλοί ἐστε οὕτως; Πῶς οὐκ ἔχετε πίστιν;⸃ 41Καὶ ἐφοβήθησαν φόβον μέγαν, καὶ ἔλεγον πρὸς ἀλλήλους, Τίς ἄρα οὗτός ἐστιν, ὅτι καὶ ὁ ἄνεμος καὶ ἡ θάλασσα 66⸂ὑπακούουσιν⸃ αὐτῷ;