Зәбур 7

7-күй •••• Худа Өз һәққанийлиғини көрсәткәй!

1-3Давутниң «Шиггаон»и: — Куш исимлиқ бир Биняминлиқниң сөзлири тоғрилиқ ейтқан күйи: —

И Пәрвәрдигар, мениң Худайим, мән Саңа таяндим;

Улардин бири ширдәк мени титма-титма қиливәтмисун,

Қутқузғучи йоқлуғидин пайдилинип мени езивәтмисун,

Мени барлиқ қоғлиғучилардин қутқузғин,

Улардин халас қилғин; 1

4И Пәрвәрдигар Худайим, әгәр қолумда қәбиһлик қилған болсам,

Әгәр шундақ қилған болсам: —

5Әгәр мән билән енақ өткүчигә яманлиқ қайтурған болсам,

— (Әксичә мән билән бекардин-бекар дүшмәнләшкәнниму қутқуздум) — 2

6— Ундақта, дүшмән мени қоғлап тутувалсун,

У җенимни чәйләп йәр билән йәксан қилсун,

Шөһритимни тупраққа көмсун!

7И Пәрвәрдигар, ғәзивиң билән орнуңдин турғин,

Мени әзгәнләрниң қәһригә тақабил турушқа қәддиңни руслиғин,

Вә мениң үчүн ойғанғин;

Сән сот вә һөкүмни бекиткән едиңғу!

8Хәлиқләрдин болған җамаәт әтрапиңға олишиду;

Сән улар үчүн пәләктики орнуңға қайтип барғайсән. 3

9Пәрвәрдигар хәлиқләрниң үстидин һөкүм чиқириду;

И Пәрвәрдигар, өз һәққанийлиғим бойичә,

Вә өзүмдә болған дуруслиғим бойичә,

Маңа һөкүм чиқарғайсән.

10Аһ, рәзилләрниң яманлиғи ахирлашсун!

Һәққаний адәмни чиң турғузғайсән;

И, адәм қәлблирини һәм ичлирини синиғучи һәққаний Худа! 4 5

11Мениң қалқиним болса,

Дурус нийәтликләрни қутқузғучи Худадидур;

12Худа адил сотчидур,

У күн бойи гунадин рәнҗийдиған Илаһтур;

13Бириси яман йолидин янмиса,

У қиличини биләйду,

Я оқини тартип бәтләп қойиду.

14Шундақ адәмләр үчүн У өлүм қураллирини тәйярлиди;

У оқлирини көйдүргүчи оқ қилди.

15Мана, мошундақ кишиләр толғақта қәбиһлик туғмақчи,

Униң бойида қалғини яманлиқтур;

Униң туққини болса сахтилиқтур. 6

16У бир орини колап, уни чоңқур қилди;

У өзи колиған ориға чүшти. 7

17Өзиниң яманлиғи бешиға қайтип келиду,

Өз зораванлиғи болса өз үстигә қайтип чүшиду.

18Мән Пәрвәрдигарни һәққанийлиғи билән мәдһийәләймән,

Һәммидин жуқури турғучи Пәрвәрдигарниң намини яңритип, күй қилип ейтимән.