Зәбур 56

56-күй •••• Еғир күнләрдики етиқат

1-2Нәғмичиләрниң бешиға тапшурулуп, «Һалак қилмиғайсән» дегән аһаңда оқулсун дәп, Давут язған «Миқтам» күйи, (у Саул падишадин қечип, өңкүрдә йошурунувалған чағда йезилған): —

И Худа, маңа шәпқәт көрсәткәйсән,

Маңа шәпқәт көрсәткәйсән,

Чүнки җеним Сени панаһим қилди.

Мошу балаю-апәт өтүп кәткичә, қанатлириң сайисидә панаһ тапимән. 1 2

3Худаға, йәни Һәммидин Алий Болғучиға,

Өзүм үчүн һәммини орунлайдиған Тәңригә нида қилимән;

4У әрштин ярдәм әвәтип мени қутқузиду;

Маңа қарап нәпси йоғинап, мени қоғлаватқанларни У рәсва қилиду;

Селаһ;

Худа Өз меһир-шәпқити вә һәқиқитини әвәтиду!

5Җеним ширлар арисида қалди;

Мән нәпәси ялқун кәби болғанлар арисида ятимән!

Адәм балилири —

Уларниң чишлири нәйзә-оқлардур,

Уларниң тили — өткүр қиличтур!

6И Худа, әршләрдин жуқури улуқланғайсән,

Шан-шәривиң йәр йүзини қаплиғай! 3

7Улар қәдәмлиримгә тор қурди;

Җеним егилип кәтти;

Улар мениң йолумға орәк колиған еди,

Лекин өзлири ичигә чүшүп кәтти. 4

8Ирадәм чиң, и Худа, ирадәм чиң;

Мән мәдһийә нахшиларни ейтип,

Бәрһәқ Сени күйләймән! 5

9Ойған, и роһум!

И нәғмә-сазлирим, ойған!

Мән сәһәр қуяшиниму ойғитимән! 6

10Мән қовмлар арисида сени улуқлаймән, и Рәб;

Әлләр арисида Сени күйләймән! 7

11Чүнки өзгәрмәс муһәббитиң әршләргә йәткидәк улуқдур;

Һәқиқитиң булутларға тақашти. 8

12И Худа, әршләрдин жуқури улуқланғайсән,

Шан-шәривиң йәр йүзини қаплиғай!