Зәбур 114

114-күй •••• Худаниң илтипатиға гувалиқ бериш

1Мән Пәрвәрдигарни сөйимән,

Чүнки У мениң авазимни, йелинишлиримни аңлиған.

2Чүнки У қулиқини маңа салди,

Шуңа мән барлиқ күнлиримдә Униңға илтиҗа қилип чақиримән.

3Өлүм асарәтлири мени чирмивалди;

Тәһтисараниң дәрдлири мени тутувалди;

Мән пешкәлликкә йолуқтум, әләм тарттим; 1

4Шуниң билән мән Пәрвәрдигарниң намиға тохтимай нида қилдим: —

«Сәндин өтүнимән, и Пәрвәрдигар,

Җенимни қутулдурғайсән!

5Шәпқәтликтур Пәрвәрдигар, һәққанийдур;

Худайимиз рәһимдилдур.

6Пәрвәрдигар наданни сақлайду;

Мән харап әһвалға чүшүрүлдум, У мени қутқузди.

7Һәй җеним, қайтидин хатирҗәм бол;

Чүнки Пәрвәрдигар сехийлик, меһриванлиқ көрсәтти; 2

8Чүнки Сән җенимни өлүмдин, көзлиримни яшлардин,

Аяқлиримни путлишиштин қутқузғансән.

9Мән Пәрвәрдигар алдида тирикләрниң зиминида маңимән: –