Зәбур 110

110-күй •••• Худаниң улуқлуғини сеғиниш •••• 1-айәттики изаһатни көрүң

1Һәмдусана!

Көңли дурусларниң мәшрипидә,

Һәм җамаәттә туруп,

Пәрвәрдигарға пүтүн қәлбим билән тәшәккүр ейтимән. 1

2Пәрвәрдигарниң ясиғанлири улуқдур;

Булардин хурсән болғанлар издинип уларни сүрүштүрмәктә.

3Униң әҗри шәрәп вә һәйвәттур,

Униң һәққанийлиғи мәңгүгә туриду.

4У Өз мөҗизилирини яд әткүзиду;

Пәрвәрдигар муһәббәтлик һәм рәһимдиллиқтур.

5У Өзидин әйминидиғанларни аш билән тәминләйду;

Өз әһдисини һемишә яд етиду.

6У әмәллиридики қудритини Өз хәлқигә көрситип,

Башқа әлләрниң мирас-зиминини уларға тәқдим қилди.

7Униң қоли қилғанлири һәқиқәт-садақәт вә адиллиқтур;

Униң барлиқ көрсәтмилири ишәшликтур.

8Булар әбәдил-әбәткичә инавәтликтур;

Һәқиқәттә һәм дуруслуқта чиқирилғандур.

9У Өз хәлқигә ниҗатлиқ әвәтти;

Өз әһдисини әмир қилип мәңгүгә бекитти;

Муқәддәс һәм сүрлүктур Униң нами.

10Пәрвәрдигардин қорқуш даналиқниң башлинишидур;

Униң һөкүмлирини тутқанларниң һәммиси йорутулған адәмләрдур;

Униң мәдһийиси мәңгү туриду.