Йәрәмия 9

Давами

1Аһ, мениң бешим суниң беши,

Көзүм яшниң булиқи болсииди!

Ундақта хәлқимниң қизи арисидики өлтүрүлгәнләр үчүн кечә-күндүз жиғлайттим! 1

2Аһ, мән үчүн чөл-баяванда йолучилар чүшкидәк бир туралғу болсииди!

Ундақта хәлқимни ташлап, улардин айрилған болаттим!

Чүнки уларниң һәммиси зинахорлар,

Мунапиқларниң бир җамаитидур!» 2 3

Пәрвәрдигарниң сөзиниң давами

3— Улар оқячи ләшкәрләр оқяйини егилдүргәндәк тилини ялғанчилиққа егилдүрүшкә тәйярлиған; улар зиминда үстүнлүк қазанған, бирақ бу сәмимийлик билән болған әмәс; улар рәзиллик үстигә рәзиллик қилған, Мени һеч тонуп билмигән» — дәйду Пәрвәрдигар. 4 5 4— Һәр бириңлар өз йеқиниңлардин һези болуңлар, қериндашлириңларға һеч таянмаңлар; чүнки һәр бир қериндаш пәқәтла алдиғучи, халас, һәр бир йеқинлириң болса төһмәтхорлуқта жүрмәктә. 6 5Улар һәр бири өз йеқинлириға алдамчилиқ қилмақта, һеч ким һәқиқәтни сөзлимәйду; улар өз тилини ялған сөзләшкә үгитиду, улар қәбиһликтә өзлирини упритиду. 6Улар җәбир-зулум үстигә җәбир-зулум қилмақта, алдамчилиқтин йәнә бир алдамчилиққа өтмәктә; улар Мени тонушни рәт қилиду, — дәйду Пәрвәрдигар. 7

7Шуңа самави қошунларниң Сәрдари болған Пәрвәрдигар мундақ дәйду: — Мана, Мән уларни еритип тавлап синаймән; хәлқимниң қизиниң рәзиллигигә Маңа башқа йол қалмидиму? 8Уларниң тили әҗәл оқидур; у алдамчилиқни сөзләйду; һәр бир еғиз сөзидә йеқини билән теч-аманлиқни сөзләйду, лекин көңлидә қилтақ тәйярлайду. 8 9Бу ишлар түпәйлидин уларни җазалимай қоямдим? — дәйду Пәрвәрдигар, — Мениң җеним мошундақ бир әлдин қисас алмай қоямду? 9

Келидиған апәт үчүн Йәрәмия мәрсийә оқуйду

10«Тағлардики яйлақлар үчүн жиға вә налә-пәряд көтиримән,

Даладики отлақлар үчүн мәрсийә оқуймән;

Чүнки улар көйүп кәттики, һеч ким у йәрдин өтмәйду;

Калиларниң һөкирәшлири аңланмайду;

Һәм асмандики учар-қанатлар һәм һайванатларму қечип,

Шу йәрдин кәтти!».

Пәрвәрдигар сөзини давам қилиду

11— Мән Йерусалимни хараплашқан топ-топ дога, чилбөриләрниң бир туралғуси қилимән;

Йәһуда шәһәрлирини адәм турмайдиған дәриҗидә вайранә қилимән. 10

12— Ким бу ишларни чүшинишкә данишмән болиду?

Ким Пәрвәрдигарниң ағзидин сөз елип буларни чүшәндүрәләйду?

Немишкә зимин вәйранә, һеч ким өтмигидәк, көйүп чөл-баявандәк болуп кәтти?

13Пәрвәрдигар дәйду, — Чүнки улар Мән улар алдиға қойған Тәврат-қанунни ташливәткән, Мениң авазимға қулақ салмиған вә униңда маңмиған,

14Бәлки өз қәлбидики җаһиллиққа әгәшкән, ата-бовилири уларға өгәткәндәк Баалларниң кәйнигә әгишип кәткән, 11

15Шуңа самави қошунларниң Сәрдари болған Пәрвәрдигар, Исраилниң Худаси мундақ дәйду: — Мана, Мән бу хәлиққә кәкрини йегүзимән, уларға өт сүйини ичкүзимән, 12 16уларни улар яки ата-бовилири илгири һеч тонумайдиған әлләр арисиға тарқитимән; Мән уларни йоқатқичә уларниң кәйнидин қоғлашқа қилични әвәтимән. 13

17Самави қошунларниң Сәрдари болған Пәрвәрдигар мундақ дәйду: — Көңүл қоюңлар, матәмчи аялларни келишкә чақириңлар, жиғлашқа әң уста болған қиз-аялларни чақирип келишкә адәм әвәтиңлар! 14

Йәрәмия Пәрвәрдигарниң сөзлиригә җавап бериду

18— Бәрһәқ, улар тез кәлсун, биз үчүн зор жиға көтәрсунки, бизниң көзлиримиздинму яшлар тарамлап төкүлсун, чанақлиримиздинму яш тамчилири ақсун — 19чүнки Зиондин жиға авази аңлинип: — «Биз қанчилик булаң-талаң қилиндуқ! Қанчилик шәрмәндә болдуқ! Улар туралғулиримизни өрүвәтти, биз зиминимизни ташлидуқ!» — дейилиду.

20Пәрвәрдигарниң сөзини аңлаңлар, и аяллар,

Униң ағзидики сөзгә қулақ селиңлар;

Қизиңларға жиғлашни үгитиңлар,

Һәр бириңлар йеқиниңларға мәрсийә оқутуңлар;

21Чүнки өлүм болса деризилиримиздин ямишип киргән,

Орда-истиһкамлиримизғиму киргән;

У балиларни кочилардин,

Жигитләрни рәстә-мәйданлардин жулуп ташлиған.

22Йеқинлириңларға уқтуруп: «Пәрвәрдигар мундақ дәйду: —

Бәрһәқ, җәсәтләр далада тезәктәк жиқилиду;

Улар ормичиниң орғиқиниң астиға жиқилған,

Лекин һеч ким жиғмайдиған башақтәк йәргә чечилиду!» — дәңлар! 15

23Пәрвәрдигар мундақ дәйду: —

Дана киши даналиғи билән, күчлүк киши күчлүклиги билән, бай байлиқлири билән пәхирлинип махтанмисун; 16 24пәхирлинип махтиғучи болса шуниңдин, йәни Мени, йәр йүзидә меһир-муһәббәт, адаләт вә һәққанийлиқни жүргүзгүчи Мән Пәрвәрдигарни тонуп йәткәнлигидин пәхирлинип махтансун; чүнки Мениң хурсәнлигим дәл мошу ишлардиндур, — дәйду Пәрвәрдигар. 25Мана, шундақ күнләр келидуки, — дәйду Пәрвәрдигар, — Мән хәтнә қилмиғанларни хәтнә қилинғанлар билән биллә җазалаймән; 26йәни Мисир, Йәһуда, Едом, Аммонийлар вә Моабийлар, җүмлидин чөл-баяванда туруватқан, чекә чачлирини чүшүрүвәткән әлләрни җазалаймән; чүнки бу әлләрниң һәммиси хәтнисиздур; Исраилниң барлиқ җәмәтиму көңлидә хәтнисиздур. 17 18