Йәшая 59

Худаниң сөзиниң давами — Гунаниң өзини тәһлил қилиш

1— Қараңлар, Пәрвәрдигарниң қоли қутқузалмиғидәк күчсиз болуп қалған әмәс;

Яки Униң қулиқи аңлимиғидәк еғир болуп қалған әмәс; 1

2Бирақ силәрниң қәбиһлигиңлар силәрни Худайиңлардин жирақлаштурди,

Гунайиңлар Униң йүзини силәрдин қачуруп Униңға тилигиңларни аңлатқузмиди. 2

3Чүнки қоллириңлар қан билән,

Бармақлириңлар қәбиһлик билән миләнгән,

Ләвлириңлар ялған гәп ейтқан,

Тилиңлар калдирлап қеришип сөзлигән;

4Һәққанийлиқ тәрәптә сөзлигүчи йоқтур,

Һәқиқәт тәрәптә туридиған һөкүм сориғучи йоқтур;

Улар йоқ бир нәрсигә тайинип, алдамчилиқ қилмақта,

Уларниң қосиғидикиси зияндаш,

Уларниң туғуватқини қәбиһлик; 3

5Улар чар иланниң тухумлирини төрәлдүриду,

Өмчүкниң торини торлайду,

Ким униң тухумлирини йесә өлиду;

Улардин бири чеқилса зәһәрлик илан чиқиду. 4

6Уларниң торлири кийим болалмайду;

Өзлири ишлигәнлири билән өзлирини япалмайду;

Ишлигәнлири болса қәбиһ ишлардур;

Уларниң қолида зораванлиқ туриду; 5 6

7Қәдәмлири яманлиқ тәрәпкә жүгүриду,

Гунасиз қанни төкүшкә алдирайду,

Уларниң ойлири қәбиһлик тоғрисидики ойлардур;

Барғанла йәрдә вәйранчилиқ вә һалакәт тепилиду. 7

8Течлиқ-арамлиқ йолини улар һеч тонумайду;

Жүрүшлиридә һеч һәқиқәт-адаләт йоқтур;

Улар йоллирини әгир-тоқай қиливалди;

Ким буларда маңған болса тинич-арамлиқни көрмәйду.

Исраил гунайини иқрар қилиду

9— Шуңа һәқиқәт-адаләт биздин жирақ туриду;

Һәққанийлиқ йетип бизни чүмкигән әмәс;

Нурни күтимиз, бирақ йәнила қараңғулуқ!

Бирла ғил-пал парлиған йоруқлуқниму күтимиз,

Йәнила зулмәттә маңимиз.

10Қариғулардәк биз тамни силаштуруп издәймиз,

Көзсиз болғандәк силаштуримиз;

Гугумда турғандәк чүштиму путлишип кетимиз,

Чәт яқиларда өлүкләрдәк жүримиз. 8

11Ейиқлардәк нәрә тартимиз,

Пахтәкләрдәк қаттиқ аһ уримиз;

Биз һөкүм-һәқиқәтни күтүп қараймиз, бирақ у йоқ;

Ниҗат-қутулушни күтимиз, бирақ у биздин жирақтур;

12Чүнки итаәтсизликлиримиз алдиңда көпийип кәтти,

Гуналиримиз бизни әйипләп гувалиқ бериду;

Чүнки итаәтсизликлиримиз һәрдайим биз билән биллидур;

Қәбиһликлиримиз болса, бизгә рошәндур: —

13Чүнки Пәрвәрдигарға итаәтсизлик қилмақтимиз, вапасизлиқ қилмақтимиз,

Униңдин йүз өримәктимиз,

Зулумни һәм асийлиқни тәрғип қилмақтимиз,

Ялған сөзләрни ойдуруп, ич-ичимиздин сөзлимәктимиз;

14Адаләт-халислиқ болса йолдин йенип кәтти;

Һәққанийлиқ жирақта туриду;

Чүнки һәқиқәт кочида путлишип кетиду;

Дурус-диянәтниңму киргидәк йери йоқтур.

15Шуниң билән һәқиқәт йоқай дәп қалди;

Өзүмни яманлиқтин нери қилай дегән адәм хәқниң олҗа нишани болуп қалди!

Пәрвәрдигар дуани аңлап ишқа кириду

16Һәм Пәрвәрдигар көрди;

Һөкүм-һәқиқәтниң йоқлуғи Униң нәзиридә интайин яман билинди.

Вә У амал қилғидәк бирму адәмниң йоқлуғини көрди;

Гунакарларға вәкил болуп дуа қилғучи һеч кимниң йоқлуғини көрүп, азаплинип көңли паракәндә болди.

Шуңа Униң Өз Билиги өзигә ниҗат кәлтүрди;

Униң Өз һәққанийлиғи Өзини қоллап чидамлиқ қилди; 9 10

17У һәққанийлиқни қалқан-савут қилди,

Бешиға ниҗатлиқ дубулғисини кийди;

Қисас либасини кийим қилди,

Муһәббәтлик қизғинлиқни тон қилип кийди. 11

18Адәмләрниң қилғанлири бойичә, у уларға қайтуриду;

Рәқиплиригә қәһр чүшүриду,

Дүшмәнлиригә ишлирини қайтуриду,

Чәт араллардикиләргиму у ишлирини қайтуриду.

19Шуниң билән улар ғәриптә Пәрвәрдигарниң намидин,

Күнчиқишта Униң шан-шәривидин қорқиду;

Дүшмән кәлкүндәк бесип киргинидә,

Әнди Пәрвәрдигарниң Роһи униңға қарши бир туғни көтирип бериду;

20Шуниң билән Һәмҗәмәт-Қутқузғучи Зионға келиду,

У Яқуп җәмәтидикиләр арисидин итаәтсизликтин йенип товва қилғанларға йеқинлишиду, — дәйду Пәрвәрдигар. 12 13

21Мән болсам, мана, Мениң улар билән болған әһдәм шуки, — дәйду Пәрвәрдигар —

«сениң үстүңгә қонуп турған Мениң Роһум, шундақла Мән сениң ағзиңға қуйған сөз-каламим болса,

Буниңдин башлап әбәдил-әбәткичә өз ағзиңдин, нәслиңниң ағзидин яки нәслиңниң нәслиниң ағзидин һәргиз чүшмәйду! — дәйду Пәрвәрдигар. 14