Мисирдин чиқиш 15

Мусаниң Худаға мәдһийә оқуши

1Шу чағда Муса билән Исраиллар Пәрвәрдигарға мәдһийә оқуп муну күйни ейтти: —

«Мән Пәрвәрдигарни мәдһийиләп күй ейтай,

Чүнки У карамәт улуқлуғини көрсәтти;

У ат вә мингүчини деңизға ташливәтти. 1 2

2Мениң күчүм һәм мениң күйүм Яһ Өзидур;

У маңа ниҗат болди;

У мениң Тәңримдур, мән Уни улуқлаймән;

У мениң атамниң Худасидур, мән Уни алий дәп мәдһийиләймән. 3 4

3Пәрвәрдигар җәңчидур,

Яһвәһ Униң намидур. 5

4Пирәвнниң җәң һарвулирини һәм қошунлирини деңизға ташливәтти;

Униң алий ләшкәр башлиқлири Қизил Деңизда ғәриқ қилинди.

5Чоңқур сулар уларни көмүвәтти,

Улар худди таштәк деңиз тегигә чөкүп кәтти. 6

6Сениң оң қолуң, әй Пәрвәрдигар,

Қудрити билән шан-шәрәп тапти;

Сениң оң қолуң, әй Пәрвәрдигар,

Дүшмәнни кукум-талқан қиливәтти. 7

7Өз улуқлуғуңниң һәйвиси билән Өзүңгә қарши чиққанларни набут қилдиң,

Сән отлуқ ғәзивиңни әвәттиң,

У саманни көйдүргән оттәк уларни жутувәтти.

8Димиғиңниң нәпәси билән сулар дөң болуп өрлиди,

Җушқунлиған долқунлар дөң кәби тик турди,

Деңизниң оттурисидики чоңқур сулар қатуруп қоюлди. 8 9

9Дүшмән деди: «Мән уларни қоғлаймән, йетишимән, олҗа елип үләштүримән,

Улардин дәрдимни чиқиримән,

Қиличимни суғуруп, өз қолум билән уларни набут қилимән».

10Лекин Сән нәпәсиң билән пүвлидиң,

Деңиз уларни көмүвәтти;

Улар җушқунлуқ суларда қоғушундәк чөкүп кәтти. 10

11Илаһларниң арисида, әй Пәрвәрдигар,

Ким Сениң тәңдишиң болсун?

Пак-муқәддәслик ичидә Өз һәйвитиңни көрситидиған,

Һәмд-мәдһийиләр арисида дәһшәтлик туридиған,

Мөҗизә-карамәт яритидиған,

Сәндәк ким болсун?

12Сән оң қолуңни узитишиң билән,

Йәр-зимин уларни жутувәтти.

13Лекин Өзүңгә һәмҗәмәт қилип қутқузған қовмни рәһимдиллиғиң билән башлап чиқтиң;

Сән уларни Өз муқәддәс маканиңға қудритиң билән һидайәт қилип йетәклидиң. 11

14Ят хәлиқләр буни аңлап, титришип кәтти;

Филистийәдә туруватқанларни толғақтәк азап тутти.

15Андин Едомниң әмирлири дәккә-дүккигә чүшти;

Моабниң палванлирини болса, раса титрәк басти;

Қанаан зиминидикиләрниң жүриги су болуп ақти; 12

16Қорқунуч вә дәһшәт уларни басти;

Билигиңниң һәйвити билән улар худди таштәк мидирлалмай қалди;

Хәлқиң өтүп кәткичә, и Пәрвәрдигар,

Өзүң рәнә төләп һөр қилған хәлқиң өтүп болғичә. 13 14

17Уларни башлап кирип,

Өз мирасиң болған тағда көчәттәк тикисән,

Өз маканиң қилған җайға, и Пәрвәрдигар,

Өз қоллириң тәйярлиған муқәддәс җайға, и Рәб, уларни елип барисән. 15

18Пәрвәрдигар әбәдил-әбәткичә падиша болуп һөкүм сүриду!

19Чүнки Пирәвнниң атлири,

Җәң һарвулири атлиқлири билән биллә деңизға кирип болди;

Пәрвәрдигар деңизниң сулирини уларниң үстигә яндурди,

Лекин Исраиллар болса деңизниң оттурисидин қуруқ йәрдин меңип өтүп кәтти». 16

20Андин Һарунниң һәдиси пәйғәмбәр Мәрйәм қолиға дапни алди, барлиқ қиз-аялларму қолиға дап елип, уссул ойнишип униңға әгәшти. 17

21Мәрйәм уларға җававән мундақ күйни оқуди: —

«Пәрвәрдигарни мәдһийиләп күй ейтиңлар,

Чүнки У зор улуқлуғини көрсәтти;

У ат вә мингүчини деңизға ташливәтти!». 18

Худа хәлиқни синайду — Мараһтики аччиқ су

22Андин Муса Исраилларни Қизил Деңиздин башлап, Шур чөлигә елип барди. Улар уда үч күн чөлдә жүрүп, су тапалмиди. 23Андин улар Мараһқа йетип кәлди; лекин у йәрниң сүйи аччиқ болуп, сүйини ичкили болмайтти; шуңа у җайниң нами «Мараһ» дәп қоюлған. 19 20 24У вақитта халайиқ: — Биз немә ичимиз? — дәп Мусадин ағринип ғотулдашқили турди.

25У Пәрвәрдигарға пәряд көтәрди; Пәрвәрдигар униңға бир дәрәқни көрсәтти; у дәрәқ яғичини елип, суға ташливиди, су татлиқ суға айланди. У йәрдә Пәрвәрдигар уларға һөкүм-бәлгүлимә бекитип, уларни синап, мундақ деди: — 26«Әгәр силәр көңүл қоюп Худайиңлар Пәрвәрдигарниң сөзини аңлап, Униң нәзиридә дурус болғанни қилип, әмирлиригә қулақ селип, барлиқ һөкүмлирини тутсаңлар, ундақта, Мән мисирлиқларниң үстигә салған кесәлләрдин һеч бирини үстүңгә салмаймән; чүнки Мәнки силәргә шипалиқ бәргүчи Пәрвәрдигардурмән». 21

27Андин улар Елимға йетип кәлди. Шу йәрдә он икки булақ билән йәтмиш хорма дәриғи бар еди; улар шу йәрдә суларниң бойида чедир тикти.