مُکاشفہ 4

اسمان اُتے حمد تے ستایش

1اِنہاں گالھیں دے بعد مَیں نِگاہ چاتی تاں اسمان ءچ ہِک دروازہ کُھلیا ہویا ڈِٹھا تے اُوں نرسِنگے جیہی اواز کُوں جئیں پہلے میڈے نال گالھ کیتی ہئی، ایہ اکھیندے ہوئے سُنڑیا جو ”اِتھاں اُتاں آ وَنج۔ مَیں تیکُوں او گالھیں ڈِکھیساں، جِنہاں دا اِیندے بعد تھیوݨ ضرور ہے۔“ 2وَل میں رُوح القُدس دے اثر ءچ آ گِیا تے کیا ڈیدھا ہاں جو اسمان اُتے ہِک تخت ہے تے اُوندے اُتے کوئی بیٹھا ہے۔ 3تے جیہڑا تخت اُتے بیٹھا ہا، او ڈیکھنڑ ءچ یشب تے عقیق وانگُوں نظر آندا ہا تے ہِک پِینگھ جیہڑی زمُرد وانگُوں ہئی، تخت دے چودھارُوں ہئی۔ 4اُوں تخت دے چودھارُوں چوِّیہہ تخت ہَن جِنہاں اُتے چوِّیہہ بزُرگ چِٹے کپڑے پاتی بیٹھے ہَن تے اُنہاں دے سِراں اُتے سونے دے تاج ہَن۔ 5اُوں تخت ءچوں بجلیاں تے گجکار دیاں اوازاں نِکلدیاں پئیاں ہَن۔ تخت دے سامنڑے سَت چراغ بلدے پئے ہَن جیہڑے خُدا دیاں سَت رُوحاں1 ہِن۔ 6تے اُوں تخت دے سامنڑے بَلّور آلی کار ہِک شیشے دا سمندر ہئی۔

تخت دے اَدھ ءچ تے چودھارُوں چار جاندار ہَن جِنہاں دے اگُوں پِچُھوں اکھیں ای اکھیں ہَن۔ 7پہلا جاندار ببرشیر وانگُوں ہا، ڈُوجھا ڈاند وانگُوں، تریجھے دی شکل اِنسان وانگُوں ہئی تے چوتھا اُڈدے ہوئے عقاب وانگُوں ہا۔ 8چارے جانداراں دے چِھی چِھی کھمب ہَن، تے ایہ ہر پاسُوں تے کھمباں دے اندرُوں وی اکھیں نال بھرے ہوئے ہَن۔ تے او ڈینہہ رات رُکے بغیر ایہ آدھے راہندے ہَن،

”قدُّوس، قدُّوس، قدُّوس خُداوند، قُدرت آلا خُدا

جیہڑا ہا، جیہڑا ہے تے جیہڑا آوݨ آلا ہے۔“

9جڈاں وی او جاندار اُوندی تمجید، عزت تے شُکرگزاری کریندے ہِن جیہڑا تخت اُتے بیٹھے تے ہمیشاں تئیں زندہ ہے، 10تاں او چوِّیہہ بزُرگ اُوندے اگُوں ڈھے پوندے ہِن جیہڑا تخت اُتے بیٹھے تے اُونکُوں جیہڑا ہمیشاں تئیں زندہ ہے سجدہ کریندے ہِن۔ او آپنڑے تاج اُوں تخت دے سامنڑے رکھ تے ایہ آدھے ہِن جو

11”اے خُداوند ساڈے خُدا

تُوں ای جلال، عزت تے قُدرت دے لائق ہیں،

کیوں جو تَیں ای ساریاں چیزاں کُوں خلق کیتے،

تے او ساریاں تیڈی ای مرضی نال وجود ءچ آئیاں ہِن۔“