1کُرِنتھِیوں 13

محبت

1جے مَیں اِنساناں تے فرشتیاں دیاں زباناں بولاں پر محبت نہ رکھاں تاں مَیں صرف ٹن ٹن کریندا گھنٹا یا جھن جھن کریندی جھانجھ ہاں۔ 2تے جے میکُوں نبُوّت دی نعمت مِلے تے مَیں ہر راز تے علم کنُوں واقف تھی وَنجاں، تے جے میڈا اِیمان اِتُھوں تئیں کامِل ہووے جو پہاڑاں کُوں ہٹا ڈیواں، پر محبت نہ رکھاں تاں مَیں کُجھ وی نئیں۔ 3جے میں آپنڑا مال غریباں ءچ ونڈا ڈیواں تے آپنڑا بدن بھاہ لاوݨ کیتے ڈے ڈیواں پر محبت نہ رکھاں تاں میکُوں کُجھ فائدہ نئیں۔

4محبت صبر کریندی ہے تے مہربان ہے۔ محبت حسد نئیں کریندی، محبت شیخی نئیں مریندی تے غرور نئیں کریندی، 5بدتمیزی نئیں کریندی، خود غرضی نئیں کریندی، جلدی کاوڑ ءچ نئیں آندی، ڈُوجھیاں دی غلطی یاد نئیں رکھیندی، 6بے اِنصافی تُوں نئیں بلکہ سچائی تُوں خوش تھیندی ہے۔ 7او سبھ کُجھ سہہ گِھندی ہے، ہر حالت ءچ یقین رکھیندی ہے، سارے گالھیں دی اُمید رکھیندی ہے، سبھ گالھیں دی برداشت کریندی ہے۔

8محبت کڈھائیں ختم نئیں تھیندی پر نبُوّتاں ختم تھی ویسن، غیر زباناں مُک ویسن تے علم ختم تھی ویسی۔ 9کیوں جو ہُنڑ ساڈا علم نامکمل ہے تے ساڈی نبُوّت کامِل نئیں 10پر جِیں ویلے کامِل آسی تاں نامکمل چیزاں ویندیاں راہسن۔

11جِیں ویلے مَیں بال ہم تاں بالاں وانگُوں بُولیندا ہم، بالاں وانگُوں سوچیندا ہم تے بالاں وانگُوں سمجھدا ہم۔ پر جِیں ویلے جوان تھیّا تاں بچپن دے گالھیں چھوڑ ڈِتیاں۔ 12ہُنڑ ساکُوں شیشے1 ءچ دُھندلا نظر آندے پر اُوں ویلے آمنڑے سامنڑے ڈیکھسوں۔ اِیں ویلے میڈا علم نامکمل ہے پر اُوں ویلے پُوری طرحاں پچھاݨ گِھنساں، جِینویں خُدا میکُوں پُوری طرحاں پچھانڑے۔

13بس اِیمان، اُمید تے محبت ایہ ترِیحو ہمیشاں قائم راہندن پر محبت اِنہاں ءچوں افضل ہے۔