پیدایش 8

1اما خدا، نوح و حیوانات درون کشتی را فراموش نکرده بود. او بادی بر سطح آبها وزانید و سیلاب کم‌کم کاهش یافت. 2آبهای زیرزمینی از فوران بازایستادند و باران قطع شد. 3آب رفته‌رفته از روی زمین کم شد. پس از صد و پنجاه روز، 4در روز هفدهم از ماه هفتم، کشتی روی کوههای آرارات قرار گرفت. 5دو ماه و نیم بعد1، در حالی که آب همچنان پائین می‌رفت، قلۀ کوهها نمایان شد. 6پس از گذشت چهل روز، نوح پنجره‌ای را که برای کشتی ساخته بود، گشود 7و کلاغی رها کرد. کلاغ به این سو و آن سو پرواز می‌کرد تا آن که زمین خشک شد.2 8پس از آن، کبوتری رها کرد تا ببیند آیا کبوتر می‌تواند زمین خشکی برای نشستن پیدا کند. 9اما کبوتر جایی را نیافت، زیرا هنوز آب بر سطح زمین بود. وقتی کبوتر برگشت، نوح دست خود را دراز کرد و کبوتر را گرفت و به داخل کشتی برد.

10نوح هفت روز دیگر صبر کرد و بار دیگر همان کبوتر را رها نمود. 11این بار، هنگام غروب آفتاب، کبوتر در حالی که برگ زیتون تازه‌ای به منقار داشت، نزد نوح بازگشت. پس نوح فهمید که در بیشتر نقاط، آب فرو نشسته است. 12یک هفته بعد، نوح باز همان کبوتر را رها کرد، ولی این بار کبوتر باز نگشت.

13در ششصد و یکمین سال از زندگی نوح، در اولین روز ماه اول، آب از روی زمین خشک شد. آنگاه نوح پوشش کشتی را برداشت و به بیرون نگریست و دید که سطح زمین خشک شده است. 14در روز بیست و هفتم از ماه دوم، سرانجام همه جا خشک شد. 15در این هنگام خدا به نوح فرمود: 16«اینک زمان آن رسیده که همه از کشتی خارج شوید. 17تمام حیوانات، پرندگان و خزندگان را رها کن تا تولید مثل کنند و بر روی زمین زیاد شوند.» 18پس نوح با همسر و پسران و عروسانش از کشتی بیرون آمد. 19و تمام حیوانات و خزندگان و پرندگان نیز دسته‌دسته از کشتی خارج شدند.

20آنگاه نوح مذبحی برای خداوند ساخت و از هر حیوان و پرندهٔ حلال گوشت بر آن قربانی کرد. 21خداوند از این عمل نوح خشنود گردید و با خود گفت: «من بار دیگر زمین را به خاطر انسان که دلش از کودکی به طرف گناه متمایل است، لعنت نخواهم کرد و اینچنین تمام موجودات زنده را از بین نخواهم برد. 22تا زمانی که جهان باقی است، کشت و زرع، سرما و گرما، زمستان و تابستان، و روز و شب همچنان برقرار خواهد بود.»