Kulvi Outer Seraji Bible
लामण 3
आजू लै आशा
हुंह आसा सह मणछ ज़ुंणी बिधाते कोप ज़िरअ अर सज़ा भुगती।
परमेशरै दरल़ाऊअ हुंह दूर घणैं अर नटिप्प न्हैरै जैंदरा लै।
सह हुअ मुखा बाख दूर अर तेऊ डाही मुल्है कबल्ली आफ़त पाई।
तेऊ दहई-प्लुशी मेरी सारी देही अर मेरै हाडकै पाऐ चोल़ी।
तेऊ गोटअ हुंह फेरा-फेर अर तेऊ डाही मुल्है घोर आफ़त पाई
अर तेऊ किई मुल्है हर गल्ला कठण।
तेऊ डाहअ हुंह मुल्दै ज़िहअ न्हैरै दी बशैल़ी
ज़िहअ कि हुंह आसा होए खास्सी साला पैहलै मरी गअ द!
तेऊ डाहअ हुंह शांघल़ी करै बान्हीं अर फेरा का गोटी,
हुंह निं तेता का छ़ुटी ई सकदअ।
मंऐं मांगी ज़ोरै-ज़ोरै हाक्का लाई मज़त,
पर बिधाता निं मेरी अरज़ शूणीं ई,
ज़हा बाता बी हुंह फिरा, तेथ आसा तेऊ
बडी-बडी टोल्हा करै बाल़ डाहै दै अर तेता निं हुंह लंघी सकदअ।
सह आसा मुल्है भाल्लू अर सिहा ज़िहअ ताखुई रहअ द,
तेऊ ढाकअ हुंह बाता संघा डाहअ धेल़ी-च़िरी तेतै शोटी।
परमेशरै खिंच़ी आपणैं कबाणे डोर अर
कतीरो नशाणअ आसा मुंह बाखा डाहअ द लाई।
तेऊए कतीर खुभै मेरै भितरी काल़ज़ै दी।
लोग हआ मुल्है सारी धैल़ी हास्सदै लागै दै,
हुंह किअ तिन्नें सुहांगा लै।
परमेशरै दैनी मुल्है कल़ुऐ नागदौणा ज़ेही दाह,
तेता खैऊई-पणैऊंईं शोटअ हुंह रज़ैऊई।
तेऊ ढुशअ हुंह धरनीं शदल़ू जैंदरी
तेथ चुटै मेरै दांद बी पठी।
हुंह बिस्सरुअ, नरोगी ज़िन्दगी भलाई अर खुशी पठी।
हुंह लागअ आप्पू लै इहअ बोल्दअ कि मुंह निं तराण ई आथी रहै दै! नां मुंह बिधाता दी आशा रही!
मुंह एछा सिधी दाह, घअरा का दूर रहणअ
अर नागदौण अर बिश झुटणअ आद।
अह बगत एछा मुंह कबल्लअ आद,
एता करै च़ाल्लअ मेरअ शाह निखल़ी।
तेखअ डाहा हुंह तैहा गल्ला आद ज़ेता करै मुंह आशा रहा।
बिधाते झींण निं कधि खतम हंदी!
ज़ै सह झणैल़ू निं हंदअ,
तै गऐ तै हाम्हैं कधू खतम हई।
हर धैल़ै दोत्ती सका हाम्हैं बिधातो भरोस्सअ करी,
तेऊओ सत्त आसा महान।
हुंह बोला दिला का इहअ,
“मेरी हर ज़रुरत आसा बिधाता, तैही रहा हुंह तेऊए आसरै।”
बिधाता आसा तिन्नां लै भलअ ज़ुंण तेऊए आसरै रहा,
मणछा लै भलअ आसा इहअ ई कि सह बिधाते आसरै रहे,
अर च़ुपच़ाप रही न्हैल़अ रहे, किल्हैकि तेऊ हेरनै बच़ाऊई।
मणछा लै आसा भलअ कि बिधातो जूँ ज़ुआनी दी च़के।
ज़ेभै ज़ाण्हिंए कि बिधाता दैनी तेऊ लै सज़ा,
सह लागा मनणी अर तेता लै लागा सबर करनअ।
तेऊ मणछा लागा बिधाता सेटा माथअ टेक्कणअ,
हई सका कि तेऊए बच़णे कोई आशा रहे।
ज़ै तेऊ कुंण च़िक्के-मारे अर बेइज़त करे,
सह बी लागा तेऊ मनणी।
मालक आसा झणैल़ू अर सह निं हाम्हां सदा शोटी डाहंदअ।
हई सका कि सह हाम्हां लै दुख दैए,
सह करा हाम्हां लै झींण बी, किल्हैकि सह झ़ूरा हाम्हां लै खास्सअ।
सह निं हाम्हां लै दाह-दुख दैणा लै खुश हंदअ।
बिधाता का आसा इना सोभी गल्लो थोघ कि
कैदी झेचा लोग आपणैं खूरा हेठै।
ज़ेभै लोग दुजैओ हक दैणैं का हुधिआ,
परम प्रधान परमेशरा का हआ तेतो बी थोघ।
ज़ेभै कहा मणछा लै शुचअ नसाफ निं भेटदअ,
तेतो बी हआ मालका का थोघ।
ज़ै कुंण मणछ बोले कि आजू लोल़ी फलाणीं गल्ल हुई,
सह निं तेऊ मालका बाझ़ी पूरी हई सकदी।
सोभी गल्ला करनै आल़अ आसा परम प्रधान परमेशर,
भली अर बूरी गल्ला हणां लै करा सह ई हुकम।
ज़ेभै मणछ पाप करा, तेता लै सज़ा दैआ सह ई,
ज़ुंण मणछ ज़िऊंदै आसा, तिन्नां निं बिधाते खरी खोज़दै लागणअ।
हथू लागा हाम्हां आप्पू बाखा भाल़णअ कि हाम्हैं किज़ै करा,
अर हाम्हां लागा बिधाता बाखा लै बापस फिरनअ।
हाम्हां लागा आपणीं बाहा उझै स्वर्गा बाखा फुआरी
परमेशरा सेटा तत्त-दिला का एही अरज़ करनी,
“हाम्हैं किअ द्रोह अर पाप!
हे बिधाता, तंऐं निं हाम्हां लै माफी छ़ाडी आथी।
तंऐं डाही रोश्शै हाम्हां बाखा पिठ फरेऊई,
तूह पल़अ म्हारै पिछ़ै अर तंऐं पाऐ हाम्हैं मारी!
तूह रहअ हाम्हां का तेरै रोश्शे बादल़ा पिछ़ू लुक्की,
तिन्नां बादल़ा करै निस्सी म्हारी अरज़ ताह सेटा पुजी।
तंऐं डाहै हाम्हैं संसारै आल़-जाल़ो रूल़ बणाईं।1
म्हारै दुशमण आसा हास्सदै अर म्हारी बेइज़ती करदै लागै दै!
हाम्हां आसा डअर-भगैर लागी दी,
म्हारअ हुअ बनाश अर म्हारी हुई सोभ गल्ला बरैबाद।”
आपणैं लोगो बनाश भाल़ी बगी मेरी आछी का आशूए गाडा।
आशूए गाडा रहणीं कबल्ली लागी दी,
ज़ेभै तैणीं बिधाता स्वर्गा का उंधै हाम्हां बाखा निं भाल़े।
ज़ांऊं मुखा मेरी नगरीए सोभै बेटल़ी शोग करदी शुझिआ,
तेता करै हआ हुंह भितरा का होर बी दुखी।
मेरै दुशमणै किअ थोघै बाझ़ी मेरअ पिछ़अ,
तिन्नैं ढाकअ हुंह ज़िहअ शकारी च़ेल्लू ढाका!2
तिन्नैं डाहअ हुंह ज़िऊंदअ खात्ती दी दाबी अर
खात्ती प्रैंदै डाही टोल्हा बदल़ी।
पाणीं पुजअ मेरै मुंडा तैणीं, मंऐं सोठअ कि ऐबै मरनअ हुंह।
हे बिधाता, डुघी खात्ती भितरा का पाई मंऐं ताह सेटा लेर-पकार,
मंऐं किई ताह सेटा अरज़,
“ज़ीबाण, मेरी लेर-पकार शुण, हुंह मांगा ताखा मज़त।”
तेखअ हेरी तंऐं मेरी अरज़ शूणीं।
तंऐं दैनअ मुल्है ज़बाब अर तंऐं बोलअ,
“तूह निं डरै आथी।”
हे मेरै मालक, तूह आअ संघा बच़ाऊई मेरी ज़िन्दगी।
बिधाता, तंऐं भाल़अ कि लोगै मुल्है किहअ ज़ुल्म किअ,
ऐबै कर मेरअ नसाफ बी तूह ई।
ताखा आसा थोघ कि मेरै केतरै दुशमण डाहा मुंह संघै ज़ीद अर
तिंयां मुल्है किहअ बूरअ करनअ च़ाहा।
हे बिधाता, तंऐं शूणैं तिंयां मेरी बेइज़ती करदै,
तिन्नें मुल्है बूरी सोठ बी आसा ताखा थोघ।
तिंयां हआ सारी-सारी धैल़ी मेरै बारै गल्ला करदै लागै दै अर
मेरी हान्नी करने बिक्री सोठदै लागै दै।
दोत्ता पोर्ही उडै तैणीं हआ तिंयां मेरै सुहांगा लागै दै।
हे बिधाता, ज़ुंण तिन्नैं किअ, तेता लै दै तूह तिन्नां लै आप्पै सज़ा।
तिन्नां लै दै फिटक कि तिन्नें दमाग लोल़ी नड़क्क हुअ।
हे बिधाता, तिन्नां मार इहै कि तिन्नों निं
धरती दी नाअं-नशाण लोल़ी रहअ।
Source notes (2)
- Cross-reference 1 करि. 4:13
- Cross-reference भज. 35:7
Kulvi Outer Seraji Bible. Copyright © Beyond Translation. Licensed under CC BY-SA 4.0. Source: Open.Bible. Typeset from the source files; no intended changes to scripture wording. BibleKenya is not endorsed by the rights holder.
Full source notice & licence · CC BY-SA 4.0 · SourceEdition imported 2026-11-09.