ମାଥିଉ 9

ପକ୍ଷାଘାତ ରୋଗୀ ସୁସ୍ଥ ହେଲା

1ତହୁଁ ଯୀଶୁ ଏକ ନୌକାରେ, ହ୍ରଦ ପାର ହୋଇ ନିଜ ସହରକୁ ଗଲେ। 2ଲୋକେ ଏକ ଶଯ୍ୟାଶାୟୀ ପକ୍ଷାଘାତ ରୋଗୀକୁ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ, ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଦେଖି, ସେହି ପକ୍ଷାଘାତ ରୋଗୀକୁ କହିଲେ, “ପୁଅ ସାହସ, ଧର; ତୁମର ପାପସବୁ କ୍ଷମା ହେଲା।”

3ଏହା ଶୁଣି, କେତେକ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ମନେ ମନେ କହିଲେ, “ଏ ଲୋକ ତ ଈଶ୍ୱରନିନ୍ଦା କରୁଛି!”

4ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କ ମନର ଭାବନା ଜାଣିପାରି, କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ କାହିଁକି ମନରେ ମନ୍ଦ ଭାବନା ପୋଷଣ କରୁଛ? 5କେଉଁଟା ସହଜ, ‘ତୁମର ପାପସବୁ କ୍ଷମା ହେଲା’ ବୋଲି କହିବା ନା ‘ଉଠ, ଚାଲ ବୋଲି କହିବା?’ 6ତୁମ୍ଭେମାନେ ଜାଣିବ ଯେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ପାପକ୍ଷମା କରିବାକୁ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କର କ୍ଷମତା ଅଛି।” ଏହାପରେ ସେ ପକ୍ଷାଘାତ ରୋଗୀକୁ କହିଲେ, “ଉଠ, ତୁମର ବିଛଣା ନେଇ ଘରକୁ ଯାଅ।” 7ସେହି ଲୋକ ଉଠିଲା ଓ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲା। 8ଲୋକମାନେ ଏହା ଦେଖି, ଆଚମ୍ବିତ ହେଲେ; ଓ ଈଶ୍ୱର ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଏପରି କ୍ଷମତା ଦେଇଥିବାରୁ, ସେମାନେ ତାହାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ମାଥିଉଙ୍କୁ ଆହ୍ଵାନ

9ଯୀଶୁ ସେଠାରୁ ବାହାରି ଯାଉଁ ଯାଉଁ, ମାଥିଉ ନାମକ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କରଆଦାୟ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ, ଯୀଶୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆସ, ମୋର ଅନୁଗମନ କର,” ମାଥିଉ ଉଠି, ତାହାଙ୍କ ପଛରେ ଗଲେ।

10ପରେ ମାଥିଉଙ୍କ ଗୃହରେ ଯୀଶୁ ଯେତେବେଳେ ଭୋଜନରେ ବସିଲେ, ଅନେକ କରଆଦାୟକାରୀ ଓ ପାପୀଷ୍ଠ ଲୋକେ ଯୀଶୁ ଓ ତାହାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଭୋଜନରେ ବସିଲେ। 11ଫାରୂଶୀମାନେ ତାହା ଦେଖି, ଯୀଶୁଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ଗୁରୁ କାହିଁକି କରଆଦାୟକାରୀ ଓ ପାପୀଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ଭୋଜନ କରନ୍ତି?”

12ତାହା ଶୁଣି ଯୀଶୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ସୁସ୍ଥ ଲୋକମାନଙ୍କର ଚିକିତ୍ସକଠାରେ ପ୍ରୟୋଜନ ନ ଥାଏ, ମାତ୍ର ଅସୁସ୍ଥ ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରୟୋଜନ ଥାଏ। 13କିନ୍ତୁ ବଳିଦାନ ନୁହେଁ ମାତ୍ର: ‘ମୁଁ ଚାହେଁ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଦୟାପ୍ରଦର୍ଶନ କର, ଏହାର ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ କଣ ଯାଇ ଶିକ୍ଷା କର।’ କାରଣ ମୁଁ ଧାର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କୁ ଆହ୍ଵାନ କରିବାକୁ ଆସି ନାହିଁ, ଅଥଚ ପାପୀମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ଵାନ କରିବାକୁ।”

14ଏହାପରେ ଯୋହନଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଆସି ଯୀଶୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ଆମେ ଓ ଫାରୂଶୀମାନେ ଉପବାସ କରୁ, ଅଥଚ ଆପଣଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଉପବାସ କରନ୍ତି ନାହିଁ କାହିଁକି?”

15ଯୀଶୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ବର ସଙ୍ଗରେ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବରଯାତ୍ରୀମାନେ କଅଣ ଶୋକ କରିପାରନ୍ତି? କିନ୍ତୁ ସମୟ ଆସିବ ଯେତେବେଳେ ବର ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରୁ ନିଆଯିବେ; ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଉପବାସ କରିବେ।

16“ପୁରୁଣା ଲୁଗାରେ କେହି ନୂଆ ଲୁଗାର ତାଳି ପକାଏ ନାହିଁ, ତାହା କଲେ ତାଳିଟା ଲୁଗାକୁ ଟାଣି, ଆହୁରି ଛିଣ୍ଡାଇ କଣାକୁ ବଡ଼ କରିଦେବ। 17ପୁଣି ପୁରୁଣା ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ କୁମ୍ପାରେ କେହି ନୂଆ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ରଖେ ନାହିଁ, ତାହା କଲେ, ମଦ କୁମ୍ପା ଫାଟି; ମଦସବୁ ଢାଳି ହୋଇଯିବ ଓ କୁମ୍ପାସବୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ। ନୂଆ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ରିଖିବା ପାଇଁ ନୂଆ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ କୁମ୍ପା ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ, ତଦ୍ଦ୍ୱାରା ଉଭୟେ ରକ୍ଷା ପାଏ।”

ଜଣେ ମୃତା ବାଳିକା ଓ ଜଣେ ପୀଡ଼ିତା ସ୍ତ୍ରୀ

18ସେ ଏହିସବୁ କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ, ଉପାସନାଗୃହର ଜଣେ ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ଆସି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆଣ୍ଠୋଇ ପଡ଼ି କହିଲେ, “ମୋର ଝିଅଟି ଏହିକ୍ଷଣି ମରିଗଲା। କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଆସି ତା ଉପରେ ହାତ ରଖନ୍ତୁ, ସେ ବଞ୍ଚି ଉଠିବ।” 19ଯୀଶୁ ଉଠି ତାଙ୍କ ସହିତ ଗଲେ, ଏବଂ ଶିଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଗଲେ।

20ସେତେବେଳେ ବାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରକ୍ତପ୍ରଦର ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତା ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ପଛଆଡ଼ୁ ଆସି ଯୀଶୁଙ୍କ ପୋଷାକର ଧଡ଼ିକୁ ଛୁଇଁଲା। 21କାରଣ ସେ ମନେ ମନେ ଭାବିଲା, “ମୁଁ ଯଦି ତାଙ୍କର ଲୁଗାକୁ କେବଳ ଛୁଇଁ ଦିଏ, ତେବେ ମୁଁ ସୁସ୍ଥ ହେବି।”

22ଯୀଶୁ ବୁଲିପଡ଼ି ତାକୁ ଦେଖି କହିଲେ, “ଝିଅ ସାହସ ଧର, ତୋର ବିଶ୍ୱାସ ତୋତେ ସୁସ୍ଥ କରିଅଛି।” ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରୁ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ ସୁସ୍ଥ ହେଲା।

23ଯୀଶୁ ଅଧ୍ୟକ୍ଷଙ୍କ ଗୃହରେ ପହଞ୍ଚି ବଂଶୀବାଦକ ଓ କୋଳାହଳ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, 24ତେଣୁ ସେ କହିଲେ, “ଚାଲିଯାଅ। ଝିଅଟି ମରି ନାହିଁ ସେ ଶୋଇପଡ଼ିଛି।” କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପରିହାସ କଲେ। 25ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବାହାର କରି ଦିଆଯିବା ପରେ, ସେ ଭିତରକୁ ଯାଇ ଝିଅଟିର ହାତ ଧରିଲେ, ଏବଂ ସେ ଉଠି ବସିଲା। 26ଏହି ସମ୍ବାଦ ସେହି ଅଞ୍ଚଳସାରା ବ୍ୟାପିଗଲା।

ଅନ୍ଧ ଓ ମୂକ ସୁସ୍ଥ ହେଲେ

27ଯୀଶୁ ସେଠାରୁ ଚାଲି ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ଦୁଇଜଣ ଅନ୍ଧ ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଚାଲି, ଚିତ୍କାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, “ହେ ଦାଉଦସନ୍ତାନ, ଆମ ପ୍ରତି ଦୟା କରନ୍ତୁ!”

28ସେ ଘର ଭିତରକୁ ଗଲା ପରେ, ସେହି ଅନ୍ଧମାନେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ମୁଁ ଯେ ଏହା କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ତୁମ୍ଭେମାନେ କଣ ତାହା ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛ?”

ସେମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହଁ, ପ୍ରଭୁ।”

29ଏହାପରେ ସେ ସେମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଅନୁସାରେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ହେଉ,” 30ତହୁଁ ସେମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି ଫେରି ଆସିଲା। ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଆଜ୍ଞା ଦେଇ କହିଲେ, “ଦେଖ ଏ କଥା କେହି ନ ଜାଣୁ।” 31ମାତ୍ର ସେମାନେ ଚାଲିଯାଇ ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ସେହି ଅଞ୍ଚଳସାରା ପ୍ରଚାର କଲେ।

32ସେମାନେ ସେଠାରୁ ଚାଲି ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ଲୋକେ ଜଣେ ଭୂତାବିଷ୍ଟ ଲୋକକୁ ଯୀଶୁ ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ, ସେ କଥା କହିପାରୁ ନ ଥିଲା। 33ଭୂତାତ୍ମା ବିତାଡ଼ିତ ହେବା ପରେ, ମୂକ ହୋଇ ଯାଇଥିବା ଲୋକଟି କଥା କହିଲା। ଲୋକସମୂହ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟାନ୍ୱିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ଇସ୍ରାଏଲରେ କେବେ ଏପରି ଦେଖାଯାଇ ନ ଥିଲା।”

34କିନ୍ତୁ ଫାରୂଶୀବର୍ଗ କହିଲେ, “ସେ ଭୂତପତି ସାହାଯ୍ୟରେ ଭୂତ ଛଡ଼ାଉଛି।”

ଶସ୍ୟ ପ୍ରଚୁର ମୂଲିଆ ଅଳ୍ପ

35ଯୀଶୁ ସବୁ ସହର ଓ ଗ୍ରାମ ବୁଲି ବୁଲି, ଉପାସନାଗୃହମାନଙ୍କରେ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସୁସମାଚାର ପ୍ରଚାର କଲେ ଏବଂ ସବୁପ୍ରକାର ରୋଗବ୍ୟାଧି ସୁସ୍ଥ କଲେ। 36ଲୋକସମୂହକୁ ଦେଖି ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି, ତାଙ୍କ ହୄଦୟରେ ଅନୁକମ୍ପା ଜାତ ହେଲା, କାରଣ ସେମାନେ ରକ୍ଷକବିହୀନ ମେଷ ପରି, ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାପନ୍ନ ଓ ଅସହାୟ ଥିଲେ। 37ସେ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶସ୍ୟ ପ୍ରଚୁର ମାତ୍ର ମୂଲିଆଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଅଳ୍ପ। 38ତେଣୁ ତାଙ୍କ ଶସ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରକୁ କଟାଳିମାନଙ୍କୁ ପଠାଇବା ପାଇଁ, ଶସ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରର ଅଧିକାରୀଙ୍କୁ ନିବେଦନ କର।”