Biblica® Open Odia Contemporary Bible
ମାଥିଉ 27
ଯିହୁଦାର ଆତ୍ମହତ୍ୟା
ପ୍ରଭାତ ହୁଅନ୍ତେ ପ୍ରଧାନ ଯାଜକମାନେ ଓ ଲୋକଙ୍କର କୁଳବୃଦ୍ଧମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ପ୍ରାଣଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ନେଇଗଲେ ଓ ରାଜ୍ୟପାଳ ପୀଲାତଙ୍କ ହାତରେ ସମର୍ପଣ କଲେ।
ଏହି ସମୟରେ ଯିହୁଦା, ଯେ କି ଯୀଶୁଙ୍କ ପ୍ରତି ବିଶ୍ୱାସଘାତକତା କରିଥିଲା, ସେ ଶୁଣିଲା ଯେ ଯୀଶୁ ପ୍ରାଣଦଣ୍ଡରେ ଦଣ୍ଡିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ତେଣୁ ସେ ମନସ୍ତାପ କଲା ଓ ପ୍ରଧାନ ଯାଜକମାନଙ୍କୁ ଓ ଯୀହୁଦୀ କୁଳବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କୁ ସେହି ତିରିଶ ରୂପା ମୁଦ୍ରା ଫେରାଇ ଦେଲା, “ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲା, ମୁଁ ପାପ କରିଛି, କାରଣ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ରକ୍ତ ବିରୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସଘାତକତା କରିଛି।”
ସେମାନେ ଉତ୍ତର କଲେ, “ଆମର ସେଥିରେ କଣ ଅଛି? ସେ କଥା ତୁମେ ବୁଝ!”
ତେଣୁ ଯିହୁଦା ମୁଦ୍ରାଗୁଡ଼ିକୁ ମନ୍ଦିର ଭିତରକୁ ଫୋପାଡ଼ି ଦେଇ ଚାଲିଗଲା ଓ ଗଳାରେ ଦଉଡ଼ି ଦେଇ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କଲା।
ପ୍ରଧାନ ଯାଜକମାନେ ମୁଦ୍ରାଗୁଡ଼ିକ ଗୋଟାଇ ନେଇ କହିଲେ, “ଏଗୁଡ଼ିକ ଧନ ଭଣ୍ଡାରରେ ରିଖିବା ବିଧିସଙ୍ଗତ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ରକ୍ତର ମୂଲ୍ୟ।” ତେଣୁ ସେମାନେ ସେହି ଟଙ୍କାରେ ବିଦେଶୀ ଲୋକଙ୍କ କବର ସ୍ଥାନ ନିମନ୍ତେ କୁମ୍ଭାର ର କ୍ଷେତ୍ରକୁ କିଣିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ ଏହି କାରଣରୁ ସେହି କବର ସ୍ଥାନକୁ ଆଜିଯାଏ “ରକ୍ତକ୍ଷେତ୍ର” ବୋଲି କୁହାଯାଉଛି। ଏହା ଦ୍ଵାରା ଭାବବାଦୀ ଯିରିମିୟ କହିଥିବା ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ସଫଳ ହେଲା: “ସେମାନେ ତିରିଶଟି ରୂପା ମୁଦ୍ରା ନେଲେ ଏହା ହିଁ ତାଙ୍କର ମୂଲ୍ୟ ବୋଲି ଇସ୍ରାଏଲର ଲୋକମାନେ ନିରୂପଣ କରିଥିଲେ ପୁଣି, ମୋ ପ୍ରତି ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଆଦେଶମତେ କୁମ୍ଭାର ର କ୍ଷେତ୍ର କିଣିବାକୁ ସେହି ଅର୍ଥ ଦେଲେ।”
ପୀଲାତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିଚାର
ଇତିମଧ୍ୟରେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟପାଳଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ କରାଗଲା ଏବଂ ରାଜ୍ୟପାଳ ତାହାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କଅଣ ଯିହୁଦୀମାନଙ୍କର ରାଜା?”
ଯୀଶୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଆପଣ ଯାହା କହୁଛନ୍ତି ତାହା।”
କିନ୍ତୁ ପ୍ରଧାନଯାଜକ ଓ କୁଳବୃଦ୍ଧମାନେ ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଭିଯୋଗମାନ ଆଣିଲେ, ସେ କୌଣସି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ। ପୀଲାତ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ସେମାନେ ତୁମ ବିରୁଦ୍ଧରେ କେତେ ଅଭିଯୋଗ ଆଣୁଛନ୍ତି, ତୁମେ କଅଣ ଶୁଣୁ ନାହଁ?” କିନ୍ତୁ ଯୀଶୁ କୌଣସି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ, ଏପରିକି ଗୋଟିଏ ସୁଦ୍ଧା ଅଭିଯୋଗର ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ। ଏଥିରେ ରାଜ୍ୟପାଳ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟବୋଧ କଲେ।
ପର୍ବ ସମୟରେ ଲୋକେ ଯାହାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ଏପରି ଏକ ବନ୍ଦୀକୁ ମୁକ୍ତି ଦେବା ରାଜ୍ୟପାଳଙ୍କର ପ୍ରଥା ଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ବାରବ୍ବା ନାମକ ଜଣେ କୁଖ୍ୟାତ ବନ୍ଦୀ ଥିଲା। ଏଣୁ ଲୋକମାନେ ବହୁସଂଖ୍ୟାରେ ରୁଣ୍ଡ ହୋଇଥିବାରୁ ପୀଲାତ ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ମୁଁ କାହାକୁ ମୁକ୍ତି ଦିଏ ବୋଲି ତୁମ୍ଭେମାନେ ଚାହୁଁଅଛ-ବାରବ୍ବାକୁ ନା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବୋଲି ପରିଚିତ ଯୀଶୁଙ୍କୁ?” କାରଣ ସେମାନେ ଯେ ଈର୍ଷାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ହାତରେ ସମର୍ପଣ କରିଥିଲେ, ତାହା ସେ ଜାଣିଥିଲେ।
ବିଚାରାସନରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ ପୀଲାତଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଏହି ବାର୍ତ୍ତା ପଠାଇଲେ, “ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କିଛି କର ନାହିଁ, କାରଣ ତାଙ୍କ ସକାଶେ ମୁଁ ଆଜି ଏକ ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖି ବଡ଼ ଦୁଃଖ ପାଇଛି।”
କିନ୍ତୁ ପ୍ରଧାନ ଯାଜକମାନେ ଓ କୁଳବୃଦ୍ଧମାନେ ବାରବ୍ବା ର ମୁକ୍ତି ମାଗିବାକୁ ଓ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ପ୍ରାଣଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମଣାଇଲେ।
ପୁଣି ରାଜ୍ୟପାଳ ପଚାରିଲେ, “ଏ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମୁଁ କାହାକୁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କନିମନ୍ତେ ମୁକ୍ତି ଦେବି ବୋଲି ତୁମ୍ଭେମାନେ ଚାହଁ?”
ସେମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ବାରବ୍ବାକୁ।”
ପୀଲାତ ପଚାରିଲେ, “ତା ହେଲେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବୋଲି ପରିଚିତ ଯୀଶୁଙ୍କ ପ୍ରତି ମୁଁ କଣ କରିବି?”
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ କହିଲେ, “ତାକୁ କ୍ରୁଶରେ ଚଢ଼ାଅ!”
ପୀଲାତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କାହିଁକି? ସେ କି ଅପରାଧ କରିଛନ୍ତି?”
ମାତ୍ର ସେମାନେ ଆହୁରି ଜୋର୍ରେ ଚିତ୍କାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, “ତାହାକୁ କ୍ରୁଶରେ ଚଢ଼ାଅ।”
ପୀଲାତ ଯେତେବେଳେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ସେ ଆଉ କିଛି କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ, ବରଂ ଆହୁରି ଗଣ୍ଡଗୋଳ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି, ସେତେବେଳେ ସେ ଜଳ ନେଇ ଲୋକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ଧୋଇଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିର ରକ୍ତପାତ ପାଇଁ ମୁଁ ଦୋଷୀ ନୁହେଁ। ସେ କଥା ତୁମ୍ଭେମାନେ ବୁଝ।”
ଏଥିରେ ସବୁଲୋକ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତାହାର ରକ୍ତ ଆମ ଉପରେ ଓ ଆମ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ତ୍ତୁ!”
ଏହାପରେ ପୀଲାତ ସେମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ବାରବ୍ବାକୁ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ କିନ୍ତୁ ଯୀଶୁଙ୍କୁ କୋରଡ଼ା ପ୍ରହାର କରାଇ କ୍ରୁଶବିଦ୍ଧ ହେବା ପାଇଁ ସମର୍ପି ଦେଲେ।
ଏଉତ୍ତାରେ ରାଜ୍ୟପାଳଙ୍କ ସୈନ୍ୟମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ରାଜଭବନକୁ ନେଇ ସେଠାରେ ସମୁଦାୟ ସୈନ୍ୟଦଳକୁ ତାହାଙ୍କ ଚାରିପଟେ ଏକାଠି କଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର କାଢ଼ି ଗାଢ଼ ନାଲି ରଙ୍ଗର ଏକ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧାଇଲେ ପୁଣି, ଏକ କଣ୍ଟାର ମୁକୁଟ ବନାଇ ତାଙ୍କ ମସ୍ତକରେ ପିନ୍ଧାଇ ଦେଲେ ଏବଂ ଗୋଟିଏ ବାଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ହସ୍ତରେ ଧରାଇ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆନଠୁପାତି ପରିହାସ କରି କହିଲେ, “ହେ ଯିହୁଦିମାନଙ୍କ ରାଜା, ଦଣ୍ଡବତ!” ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଛେପ ପକାଇଲେ ଓ ସେହି ବାଡ଼ି ନେଇ ତାଙ୍କ ମସ୍ତକରେ ଥରକୁ ଥର ମାରିଲେ ଏହିପରି ଭାବରେ ପରିହାସ କରିସାରିଲା ଉତ୍ତାରେ ସେମାନେ ସେହି ପୋଷାକଟି କାଢ଼ି ନେଇ ତାଙ୍କ ନିଜ ବସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କୁ ପିନ୍ଧାଇ ଦେଲେ ଏବଂ କ୍ରୁଶରେ ଚଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ନେଇଗଲେ।
ଯୀଶୁ କ୍ରୁଶବିଦ୍ଧ ହେଲେ
ସେମାନେ ବାହାରିବା ସମୟରେ ସାଇରିନିର ଶିମୋନ ନାମକ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଭେଟିଲେ ଓ କୃଶ ବହନ କରିବାକୁ ତାଙ୍କୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ ସେମାନେ ଗଲ୍ଗଥା ନାମକ ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏହାର ଅର୍ଥ “ଖପୁରି ସ୍ଥାନ।” ସେଠାରେ ସେମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ପିତ୍ତ ମିଶ୍ରିତ ସୁରା ପିଇବାକୁ ଦେଲେ ମାତ୍ର ସେ ତାହା ଚାଖିଲା ଉତ୍ତାରେ ପିଇବାକୁ ରାଜି ହେଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ କ୍ରୁଶବିଦ୍ଧ କଲାପରେ ସୈନିକମାନେ ଗୁଳା ପକାଇ ତାହାଙ୍କ ବସ୍ତ୍ର ବାଣ୍ଟି ନେଲେ। ତତ୍ପରେ ସେମାନେ ସେଠାରେ ବସି ତାହାଙ୍କୁ ଜଗି ରହିଲେ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଅଭିଯୋଗ ସୂଚକ ଏହି ବିଜ୍ଞାପନଟି ଲେଖି ଟଙ୍ଗାଇଲେ:
ଏ ଯିହୁଦିମାନଙ୍କ ରାଜା ଯୀଶୁ।
ଦୁଇଜଣ ଡକାଇତ ତାଙ୍କ ସହିତ କ୍ରୁଶବିଦ୍ଧ ହେଲେ, ଜଣେ ତାହାଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣପାର୍ଶ୍ୱରେ ଓ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ। ସେହି ବାଟ ଦେଇ ଯାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ପରିହାସ କଲେ। ସେମାନେ କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ, “ତୁ ପରା ମନ୍ଦିରକୁ ଭାଙ୍ଗି ତିନି ଦିନରେ ଗଢ଼ି ଦେଇପାରିବୁ! ଏବେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କର! ତୁ ଯେବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତେବେ କ୍ରୁଶରୁ ଓହ୍ଲାଇ ଆ!” ପ୍ରଧାନ ଯାଜକମାନେ, ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ ଓ କୁଳବୃଦ୍ଧମାନେ ସେହିପ୍ରକାରେ ତାଙ୍କୁ ପରିହାସ କଲେ ସେମାନେ କହିଲେ, “ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲା, କିନ୍ତୁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରୁ ନାହିଁ! ସେ ପରା ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜା! ସେ ଏହିକ୍ଷଣି କୃଶରୁ ଓହ୍ଲାଇ ଆସୁ; ତା ହେଲେ, ଆମେ ତାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା! ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କଠାରେ ଭରସା କରେ। ଈଶ୍ୱର ଯଦି ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ତାକୁ ଏବେ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ! କାରଣ ସେ କହିଥିଲା, ‘ମୁଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର।’ ” ତାହାଙ୍କ ସହିତ କ୍ରୁଶବିଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଡକାଇତମାନେ ମଧ୍ୟ ତାହାଙ୍କୁ ସେହିପ୍ରକାରେ ପରିହାସ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଯୀଶୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ
ଏହାପରେ ଦିନ ବାର ଘଣ୍ଟାଠାରୁ ତିନି ଘଣ୍ଟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମଗ୍ର ଦେଶରେ ଅନ୍ଧକାର ଘୋଟିଗଲା। ପ୍ରାୟ ତିନି ଘଣ୍ଟା ସମୟରେ ଯୀଶୁ ଉଚ୍ଚସ୍ଵରରେ ଡାକି କହିଲେ, “ଏଲୀ, ଏଲୀ, ଲେମା ଶବକ୍ଥାନୀ?” ଅର୍ଥାତ୍, “ହେ ମୋହର ଈଶ୍ୱର, ହେ ମୋହର ଈଶ୍ୱର, କାହିଁକି ମୋତେ ପରିତ୍ୟାଗ କରିଅଛ?”
ସେଠାରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି କେହି ତାହା ଶୁଣି କହିଲେ, “ସେ ଏଲିୟଙ୍କୁ ଡ଼ାକୁଛି।”
ସେହିକ୍ଷଣି ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଦୌଡ଼ିଯାଇ ଖଣ୍ଡେ ସ୍ପଞ୍ଜକୁ ଅମ୍ଳସୁରାରେ ବୁଡ଼ାଇ ବାଡ଼ି ଅଗରେ ଲଗାଇଲା ଓ ପାନ କରିବାକୁ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଦେଲା। ମାତ୍ର ଅନ୍ୟମାନେ କହିଲେ, “ରୁହ, ଏଲିୟ ତାକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଆସିବେ କି ନାହିଁ ଦେଖିବା।”
ଏହାପରେ ଯୀଶୁ ପୁନର୍ବାର ଉଚ୍ଚସ୍ଵରରେ ଆର୍ତ୍ତନାଦ କରି ଆତ୍ମା ତ୍ୟାଗ କଲେ।
ଆଉ ଦେଖ! ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମନ୍ଦିରର ବିଚ୍ଛେଦପର୍ଦା ଉପରୁ ତଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚିରି ଦୁଇଖଣ୍ଡ ହେଲା। ମେଦିନୀ କମ୍ପି ଉଠିଲା ଓ ଶୈଳସବୁ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ସମାଧି ଗୁଡ଼ିକ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହେଲା ଓ ମୃତ୍ୟୁଭୋଗ କରିଥିବା ଅନେକ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଲୋକଙ୍କ ଶରୀର ସଜୀବ ହୋଇ ଉତ୍ଥାପିତ ହେଲା। ଯୀଶୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଉତ୍ଥିତ ହେବା ପରେ ସେମାନେ କବରରୁ ବାହାରି ପୁଣ୍ୟ ନଗରୀ ଯିରୂଶାଲମକୁ ଯାଇ ଅନେକଙ୍କୁ ଦେଖା ଦେଲେ।
ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଜଗିଥିବା ଶତସେନାପତି ଓ ତାଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ ଯେତେବେଳେ ଭୂମିକମ୍ପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଘଟଣାସବୁ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ଭିତତ୍ରସ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ପ୍ରକୃତରେ, ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ!”
ଯୀଶୁଙ୍କର ସେବା କରିବା ପାଇଁ ଗାଲିଲୀରୁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆସିଥିବା ଅନେକ ସ୍ତ୍ରୀଲୋକ ଦୂରରେ ରହି ଏହା ଦେଖୁଥିଲେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ମଗ୍ଦଲିନୀ ମରିୟମ, ଯାକୁବ ଓ ଯୋସେଫଙ୍କ ମାତା ମରିୟମ ଏବଂ ଜେବଦୀଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ମାତା।
ଯୀଶୁ କବରସ୍ଥ ହେଲେ
ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲା ବେଳକୁ ଯୋସେଫ ନାମକ ଆରାମାଥିୟାର ଜଣେ ଧନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଆସିଲେ, ସେ ନିଜେ ଯୀଶୁଙ୍କର ଜଣେ ଶିଷ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ ସେ ପୀଲାତଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ଯୀଶୁଙ୍କ ମୃତଶରୀର ମାଗିଲେ ଓ ପୀଲାତ ତାହା ଯୋସେଫଙ୍କୁ ଦେବା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ ଯୋସେଫ ଯୀଶୁଙ୍କ ଶରିରକୁ ନେଇ ଏକ ପରିଷ୍କାର ସୂତୀ ଲୁଗାରେ ଗୁଡ଼ାଇଲେ ସେ ନିଜ ପାଇଁ ପାହାଡ଼ରେ ଖୋଳାଇଥିବା ନୂଆ କବରରେ ତାହା ରିଖିଲେ ଓ କବରର ପ୍ରବେଶ ଦ୍ଵାରରେ ଏକ ବୃହତ୍ ପଥର ଗଡ଼ାଇ ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ ମଗ୍ଦଲିନୀ ମରିୟମ ଓ ଅନ୍ୟ ମରିୟମ କବର ସମ୍ମୁଖରେ ବସି ରହିଥିଲେ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ, ଅର୍ଥାତ୍ ଆୟୋଜନ ଦିବସର ପରଦିନ ପ୍ରଧାନଯାଜକ ଓ ଫାରୂଶୀମାନେ ପୀଲାତଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ସେମାନେ କହିଲେ, “ମହାଶୟ, ଆମର ମନେ ପଡ଼ୁଛି ଯେ, ବଞ୍ଚିଥିବାବେଳେ ସେହି ପ୍ରତାରକ କହିଥିଲା, ‘ତିନିଦିନ ପରେ ମୁଁ ପୁନର୍ବାର ଜୀବିତ ହେବି।’ ସେଥିପାଇଁ ତୃତୀୟ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କବର ସୁରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଆଦେଶ କରନ୍ତୁ, ନଚେତ୍ ତାହାର ଶିଷ୍ୟମାନେ ଆସି ତାହାର ଶରୀର ଚୋରାଇ ନେଇ ଲୋକଙ୍କୁ କହିବେ ଯେ, ସେ ମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍ଥିତ ହୋଇଛି। ତାହା ଯଦି ହୁଏ, ତେବେ ପୂର୍ବ ପ୍ରତାରଣା ଅପେକ୍ଷା ପରବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରତାରଣା ଅଧିକ ଗୁରୁତର ହେବ।”
ପୀଲାତ ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁମର ତ ପ୍ରହରୀଦଳ ଅଛନ୍ତି। ଯାଅ, ତୁମର ସାଧ୍ୟମତେ କବରକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କର।” ତେଣୁ, ସେମାନେ କବରକୁ ଜଗିବା ପାଇଁ ସେହି ପଥରରେ ମୋହର ଦେଇ ପ୍ରହରୀମାନଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ।
Biblica® Open Odia Contemporary Bible. Copyright © Biblica, Inc. Licensed under CC BY-SA 4.0. Source: Open.Bible. Typeset from the source files; no intended changes to scripture wording. BibleKenya is not endorsed by the rights holder.
Full source notice & licence · CC BY-SA 4.0 · SourceEdition imported 2026-11-09.